Πόσο έτοιμοι είμαστε ψυχολογικά για την αθανασία;

Στη νουβέλα του Oscar Wild, «το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέυ», ο κύριος χαρακτήρας του έργου πουλάει την ψυχή του για να αποκτήσει αιώνια νεότητα, αλλά στην πορεία η ζωή του γίνεται ανήθικη. Ο Leon Kass πιστεύει πως κινδυνεύουμε να ενσαρκώσουμε το μύθο του Φάουστ, εάν προσπαθήσουμε να επιμηκύνουμε τη διάρκεια της ζωής πολύ παραπάνω από το φυσιολογικό.

Εάν το είδος μας φτάσει στο σημείο να ξεκλειδώσει τα μυστικά της αιώνιας νεότητας και κατακτήσει την αθανασία του φυσικού σώματος, μπορεί να μη χάσουμε την ψυχή μας, αλλά όπως και ο Ντόριαν, κινδυνεύουμε να χάσουμε την ανθρωπιά μας. Αυτό υποστηρίζει ο Kass, βιοχημικός στο πανεπιστήμιο του Σικάγο, που εδώ και πολλά χρόνια, ασχολείται με την κριτική της έρευνας για τη μακροζωία. Για τον Kass, το ζήτημα δεν βρίσκεται στο εάν η ζωή είναι καλύτερη χωρίς το θάνατο. Αντιμετωπίζοντας το ενδεχόμενο της αθανασίας, διαπραγματευόμαστε την ανθρώπινη φύση μας, που μας θέλει να είμαστε θνητοί.

Αν και η θέση αυτή του Leon Kass είναι αμφισβητήσιμη, μας φέρνει ωστόσο αντιμέτωπους με σημαντικά ζητήματα που αφορούν την προσπάθεια για παράταση της ανθρώπινης ζωής: Τι είναι η γήρανση; Είναι μια ασθένεια που πρέπει να θεραπεύσουμε ή μια φυσιολογική διαδικασία της ζωής; Εάν είναι φυσιολογική, σημαίνει αυτό απαραίτητα πως είναι και ωφέλιμη για εμάς;

Ο εγκέφαλος βλέπει αυτά που δεν μπορούν να δουν τα μάτια

Τα φυσιολογικά οπτικά κυκλώματα του πρωτοταγούς οπτικού φλοιού μπορούν να παρακαμφθούν

Εδώ και αρκετό καιρό, άνθρωποι με απώλεια όρασης σε ποικίλους βαθμούς ισχυριζόντουσαν ότι μπορούσαν να νιώσουν κάποιο αντικείμενο που βρισκόταν τριγύρω τους, ακόμα και στην περίπτωση που δεν μπορούσαν στην πραγματικότητα να το δουν. Το φαινόμενο αυτό ονομάστηκε ʽτυφλή όρασηʼ (blindsight) και στη διάρκεια των περασμένων χρόνων γιατροί και επιστήμονες σχετικών πεδίων έχουν προσπαθήσει να βρουν μια εύλογη επιστημονική εξήγηση γιʼ αυτό. Τώρα, ιάπωνες επιστήμονες στο Εθνικό Ινστιτούτο Φυσιολογικών Επιστημών (National Institute for Physiological Sciences) κατάφεραν να προσδιορίσουν ότι η τυφλή όραση συμβαίνει όταν το φως μεταβιβάζεται στους οπτικούς υποδοχείς χωρίς να περνάει από τα συνήθη κανάλια του πρωτοταγούς οπτικού φλοιού.

Η ερευνητική ομάδα χρησιμοποίησε διάφορους πιθήκους για το πείραμα. Είχαν ποικίλες βλάβες στον πρωτοταγή οπτικό φλοιό και οι επιστήμονες εστίασαν στο να τους εκπαιδεύσουν ώστε να δουν αντικείμενα που βρισκόντουσαν ακριβώς μπροστά τους. Μετά από λίγο καιρό, οι πίθηκοι έδειξαν σημάδια που επέτρεψαν στην ομάδα να θεωρήσει ότι μπορούσαν πραγματικά να δουν αυτό που τους παρουσίαζαν. Η όρασή τους μπορούσε να αναγνωρίσει αντικείμενα που παρουσιάζονταν από έξι διαφορετικές κατευθύνσεις, κάτι που οδήγησε τον καθηγητή Tadashi Isa και τον δόκτορα Masatoshi Yoshida στο να θεωρήσουν ότι πιθανώς υπάρχουν ομοιότητες μεταξύ της τυφλής και της νυχτερινής όρασης.

Οι πίθηκοι συνήθως δυσκολεύονται να αναγνωρίσουν σκοτεινά αντικείμενα στο φυσιολογικό τους οπτικό πεδίο, έτσι οι ερευνητές χρησιμοποίησαν το δεδομένο αυτό ως ένα σημείο αναφοράς. Υποκείμενα ελέγχου που είχαν βλάβη στον πρωτοταγή οπτικό τους φλοιό επέδειξαν την ίδια συμπεριφορά όπως εκείνα που τους παρουσιάστηκαν σκοτεινά αντικείμενα, με δύο διαφορές: είχαν μια ευθεία τροχιά στην κίνηση των ματιών τους και έναν σύντομο χρόνο αντίδρασης για την κίνηση των ματιών. Οι επιστήμονες πιστεύουν ότι αυτές οι διαφορές δεν αποτελούν τόσο τη συνέπεια της βλάβης στο φλοιό των πιθήκων, όσο το γεγονός ότι τα κέντρα για τον έλεγχο της κίνησης των ματιών και τα κέντρα λήψης αποφάσεων είχαν επίσης επηρεαστεί.
Οι ιάπωνες επιστήμονες δηλώνουν ότι η εκπαίδευση που έκαναν στους πιθήκους αποδείχτηκε ότι είναι χρήσιμη στο να μάθουν πώς να ενεργοποιούν δευτερεύοντα εγκεφαλικά κυκλώματα ώστε να καταφέρουν να μεταφέρουν οπτικές πληροφορίες στον εγκέφαλό τους.

Τώρα  επεκτείνουν την έρευνά τους σε ανθρώπους σε μια προσπάθεια να προσφέρουν σε τυφλούς ασθενείς την ευκαιρία τουλάχιστον να νιώσουν τα αντικείμενα που βρίσκονται κοντά τους.
"Τα ευρήματά μας θα εξασφαλίσουν μια νέα μέθοδο για την αποκατάσταση σε άτομα που έχουν βλάβες στον πρωτοταγή οπτικό φλοιό. Αυτό σημαίνει, έναν τρόπο εκπαίδευσης ώστε να ενεργοποιηθούν εναλλακτικά εγκεφαλικά κυκλώματα ώστε να μπορεί κανείς να δει αυτά που δεν μπορούσε να δει", κατέληξε ο δόκτωρ Yoshida.

Το ανθρώπινο είδος σταματάει να εξελίσσεται!

Η εξέλιξη του ανθρώπινου είδους κοντεύει να σταματήσει λόγω έλλειψης ανδρών στη Δύση που να έχουν γίνει πατέρες σε μεγάλη ηλικία. Αυτό είναι το συμπέρασμα του κορυφαίου γενετιστή, καθηγητή Steve Jones του Πανεπιστημίου UCL στο Λονδίνο, ο οποίος επισημαίνει ότι οι άνδρες που έχουν ξεπεράσει την ηλικία των 35 ετών έχουν μεγαλύτερη πιθανότητα να μεταδώσουν μεταλλάξεις στους απογόνους τους.

Σε πρόσφατη ομιλία του στο UCL με τίτλο 'Η ανθρώπινη εξέλιξη σταμάτησε' ο καθηγητής Jones επισήμανε ότι υπάρχουν τρία βασικά συστατικά για την εξέλιξη: η φυσική επιλογή, η μετάλλαξη και η τυχαία μεταβολή. "Χωρίς πραγματικά να το περιμέναμε, έχουμε μειώσει τον ρυθμό των ανθρώπινων μεταλλάξεων λόγω αλλαγών που έχουν γίνει στα μοτίβα αναπαραγωγής" δήλωσε ο καθηγητής.
"Οι αλλαγές που συμβαίνουν στην ανθρώπινη κοινωνία συχνά επηρεάζουν και το γενετικό μας μέλλον" είπε, αναφερόμενος σε παραδείγματα όπως το πότε παντρεύονται οι άνθρωποι και στη χρήση αντισυλληπτικών. Αν και τα χημικά και η ραδιενεργός μόλυνση θα μπορούσαν να επηρεάσουν τη γενετική, ένας από τους σημαντικότερους παράγοντες που ενισχύει τις μεταλλάξεις είναι η προχωρημένη ηλικία των ανδρών.

"Κάθε φορά

που ένα κύτταρο υποδιαιρείται

υπάρχει πιθανότητα για ένα λάθος,

μια μετάλλαξη.........

Αυτό συμβαίνει διότι η διαίρεση των κυττάρων στους άνδρες αυξάνει με την ηλικία. "Κάθε φορά που ένα κύτταρο υποδιαιρείται υπάρχει πιθανότητα για ένα λάθος, μια μετάλλαξη. Για έναν πατέρα με ηλικία 29 ετών (η μέση ηλικία αναπαραγωγής στη Δύση) υπάρχουν περίπου 300 υποδιαιρέσεις μεταξύ του σπέρματος που γέννησε τον ίδιο και εκείνου που θα μεταδώσει ως πατέρας κάθε μία από αυτές έχει μια ευκαιρία να παρουσιάσει σφάλματα. Αλλά για έναν 50χρονο πατέρα ο αριθμός υπερβαίνει τις 1000. Μια μείωση στον αριθμό των μεγάλων σε ηλικία πατέρων θα έχει έτσι ένα μεγάλο αντίκτυπο στον βαθμό των μεταλλάξεων."
Ο καθηγητής Jones προσθέτει: "Στις παλιές μέρες, μπορούσε να συναντήσει κανείς έναν δυνατό πατέρα με εκατοντάδες παιδιά." Αναφέρεται στον γονιμότατο μουλά Ismail στο Μαρόκο, που πέθανε τον 18ο αιώνα και φημίζεται για τη μεγάλη του γονιμότητα: ήταν πατέρας 888 παιδιών. Για να επιτύχει αυτό το κατόρθωμα ο Ismail λέγεται ότι συνευρισκόταν με 1.2 γυναίκες (κατά μέσον όρο) την ημέρα για διάστημα 60 χρόνων.
Ένας άλλος παράγοντας είναι η εξασθένιση της φυσικής επιλογής. "Στους αρχαίους καιρούς τα μισά παιδιά θα είχαν πεθάνει μέχρι την ηλικία των 20 χρόνων. Σήμερα στον δυτικό κόσμο, το 98% από τα παιδιά ξεπερνούν το 21ο έτος." Η μείωση της τυχαιότητας είναι ένας τρίτος παράγοντας που συμβάλλει στην εκτιμούμενη μείωση της εξέλιξης. "Οι άνθρωποι είναι 10,000 φορές περισσότερο συνηθισμένοι απ' όσο θα έπρεπε, σύμφωνα με τους κανόνες του ζωικού βασιλείου και αυτό το χρωστάμε στη γεωργία. Χωρίς την αγροτική ανάπτυξη ο ανθρώπινος πληθυσμός θα είχε φτάσει στο μισό εκατομμύριο μέχρι σήμερα, δηλαδή σχεδόν όσο είναι ο πληθυσμός της Γλασκόβης.
"Μικροί και απομονωμένοι πληθυσμοί μπορούν να εξελιχθούν με τυχαίο τρόπο καθώς γονίδια χάνονται λόγω ατυχημάτων. 

 Σήμερα όλοι οι πληθυσμοί τείνουν να ενωθούν σε έναν παγκόσμιο και η ευκαιρία για τυχαίες αλλαγές μικραίνει  συνεχώς. Αναμειγνυόμαστε σε μια παγκόσμια μάζα και το μέλλον μας από εξελικτικής απόψεως είναι σκούρο.

Ψυχικές Ανακαλύψεις από την εποχή του ψυχρού πολέμου - Β' ΜΕΡΟΣ

Έλεγχος της μνήμης και αποκαλύψεις που σχετίζονται με θέασεις εξωγήινων σκαφών, εξωγήινων πλασμάτων ή ακόμα και ενδείξεις για πανάρχαια τεχνητά μνημεία στη Σελήνη. Όλα αυτά αποτελούν μέρος της εντυπωσιακής συλλογής αποκαλύψεων που προέρχονται από τη Σοβιετική Ένωση της εποχής του Ψυχρού Πολέμου.

Έλεγχος της μνήμης

Τουλάχιστον ένα ψυχικό πρόγραμμα των Ηνωμένων Πολιτειών, απ' όσο ξέρουμε, χρονολογείται πριν από την έκδοση των Ψυχικών Ανακαλύψεων. Στην 'Υπερ-μνήμη', οι συγγραφείς αποκαλύπτουν λεπτομέρειες από το πρόγραμμα EDOM της CIA. Τα αρχικά EDOM σημαίνουν Ηλεκτρονική Διάλυση της Μνήμης (Electronic Dissolution of Memory), και προφανώς αυτή η τεχνική είχε τελειοποιηθεί πριν από χρόνια. Η CIA μπορεί να καταστρέψει την μακρόχρονη μνήμη και να μεταβάλλει κάποιον σε ένα αμνησιακό ζόμπι, μπλοκάροντας το νευροδιαβιβαστή ακετυλοχολίνη και αλληλεπιδρώντας ηλεκτρονικά με το βιοπλασματικό σώμα. Προφανώς, χρησιμοποιούσαν επαναλαμβανόμενα αυτή την τεχνική για να εξουδετερώσουν πρώην άκρως απόρρητους πράκτορες, όπως στην ταινία Ολική Επαναφορά. Αυτή η ικανότητα αναπτύχθηκε στο πρόγραμμα MK-ULTRA, όταν στη δεκαετία του 60 εκτελούσαν παράξενα πειράματα μνήμης σε ψυχικά αρρώστους, σε φυλακισμένους και σε εθελοντές, πριν το πρόγραμμα σταματήσει από το Κογκρέσο το 1976.
Ίσως η πιο παράξενη ανάπτυξη στον έλεγχο της μνήμης είχε εμπνευστεί από τη διαταραχή πολλαπλών προσωπικοτήτων. Στην 'Υπερ-μνήμη' μαθαίνουμε ότι η CIA μπορεί με τεχνητά μέσα να εμφυτεύσει πολλαπλές προσωπικότητες στο ίδιο σώμα, κάθε μία με τη δική της τράπεζα μνήμης, που δε δίνει πρόσβαση στις άλλες. Ο Gil Jensen, ένας γιατρός της CIA στο Oakland της California, ισχυρίζεται ότι στις δεκαετίες του 50 και του 60 δημιούργησε μια προσωπικότητα με το όνομα Arlene Grant στο σώμα του διάσημου τοπ-μόντελ Candy Jones, χρησιμοποιώντας ύπνωση και φάρμακα που μετέβαλλαν τη μνήμη. Η Grant είχε εκπαιδευτεί ως υπερ-πράκτορας και της δόθηκε μια ολοκληρωμένη ιστορία για το παρελθόν της, καθώς και άκρως απόρρητες πληροφορίες, για τις οποίες η Jones δε γνώριζε τίποτε. Όταν η Jones πήγαινε σε δημόσια ταξίδια, προσκαλούσαν την Grant στο τηλέφωνο μέσω μιας σειράς ηλεκτρονικών ήχων και εκτελούσε τις κατασκοπευτικές της αποστολές. Η πρωτογενής προσωπικότητα δεν μπορεί ποτέ να αποκαλύψει πληροφορίες από τη δευτερεύουσα τράπεζα μνήμης, ακόμη και υπό την πίεση βασανιστηρίων και για το λόγο αυτό το άτομο με τις δύο προσωπικότητες αποτελεί τον τέλειο κατάσκοπο. Αυτό το πρόγραμμα ονομάζεται τώρα Ράδιο-Υπνωτικός Ενδο-Εγκεφαλικός Έλεγχος (Radio-Hypnotic Intra-Cerebral Control) και πιθανότατα βασίζεται σε σοβιετικές ανακαλύψεις σχετικές με τον ηλεκτρομαγνητικό χειρισμό του βιοπλασματικού σώματος.

Αποκάλυψη μυστικών σχετικά με τα ΑΤΙΑ

Αναμφίβολα, οι πιο εντυπωσιακές αποκαλύψεις που προέρχονται από τη Σοβιετική Ένωση της εποχής μετά τον Ψυχρό Πόλεμο, σχετίζονται με τα ΑΤΙΑ και τη Σελήνη. Στη νέα έκδοση των Ψυχικών Αποκαλύψεων μαθαίνουμε ότι πληροφορίες από τα, τώρα πλέον, προσπελάσιμα αρχεία της KGB, αναφέρουν ότι υπήρξαν εκτεταμένες θεάσεις ΑΤΙΑ, που αναφέρθηκαν στο σοβιετικό στρατό στα χρόνια που ακολούθησαν τις απίστευτες δημόσιες προσγειώσεις του Voronezh το Σεπτέμβριο του 1989, οι οποίες είχαν γίνει πρωτοσέλιδο σε όλο τον κόσμο. Εκατοντάδες ενήλικοι και παιδιά είδαν τα διαστημόπλοια να προσγειώνονται και γιγάντιους εξωγήινους και μικρά ρομπότ να κινούνται ελεύθερα κοντά στο κέντρο της πλατείας Zavodsk, στο άπλετο φως της ημέρας. Χιλιάδες περισσότεροι είδαν γιγάντιους δίσκους να αιωρούνται πάνω από το σταθμό πυρηνικής ενέργειας της πόλης. Σύμφωνα με τα αρχεία της KGB, το Μάρτιο του επόμενου έτους, στις Εναέριες Αμυντικές Δυνάμεις υπήρξαν πάνω από 100 στρατιωτικές αναφορές για παρατηρήσεις ΑΤΙΑ και για έναν δίσκο διαμέτρου 300 ποδιών, που αιωρούνταν πάνω από τα αρχηγεία των Εναέριων Αμυντικών Δυνάμεων, ο οποίος αναφέρθηκε τον Απρίλιο. Ακόμη, στα αρχεία της KGB, σύμφωνα με τον ούγγρο υπουργό άμυνας George Keleti, πρώην συνταγματάρχη του στρατού, ΑΤΙΑ συγκεντρώθηκαν πάνω από την Ουγγαρία ταυτόχρονα με τις προσγειώσεις στο Voronezh, και εξωγήινα σκάφη προσγειώθηκαν σε στρατιωτικές εναέριες βάσεις σε όλη τη χώρα. Ο Keleti ισχυρίστηκε ότι τα τετράποδα ρομπότ προσπάθησαν κυριολεκτικά να σκαρφαλώσουν στα ουγγαρέζικα MIGS και απώθησαν τους φύλακες με όπλα ακτινών! Μετά, τα δεκάποδα ανθρωποειδή έγιναν αόρατα όταν πυροβολήθηκαν με πολυβόλα όπλα. Σύμφωνα με τις Ψυχικές Ανακαλύψεις, ένα μεγάλο πλήθος θεάσεων, προσγειώσεων, κοντινών επαφών, απαγωγών κ.α. που μέχρι τότε είχαν παραμείνει κρυφά, διέρρευσαν στον τύπο και στις πρωτοσχηματισμένες από το 1990 ρώσικες ομάδες ΑΤΙΑ.
Αλλά τα μυστικά που προέρχονται από τα σοβιετικά διαστημικά προγράμματα είναι ακόμη πιο εντυπωσιακά. Σε ένα συνέδριο στο San Francisco το 1989, η Marina Popovich, συνταγματάρχης των Σοβιετικών Εναέριων Ενόπλων Δυνάμεων, έδειξε φωτογραφίες που πάρθηκαν από τη σοβιετική ερευνητική αποστολή Φόβος-2 και απεικόνιζαν ένα αντικείμενο μήκους 15 μιλίων, που πετούσε κοντά στον δορυφόρο του Άρη, Φόβο. Η σοβιετική ερευνητική αποστολή στη Σελήνη Luna 9, η οποία προσγειώθηκε στον 'Ωκεανό των Καταιγίδων' στις 4 Φεβρουαρίου του 1966, πήρε μερικές θεαματικές τρισδιάστατες φωτογραφίες πάνω από τη 'Θάλασσα της Ηρεμίας', οι οποίες έδειξαν μια ομάδα από κώνους, που απεδείχθησαν ότι είχαν σχήμα οβελίσκου και ήταν πιθανότατα τεχνητές κατασκευές. Ο σοβιετικός μηχανικός διαστήματος, Dr. Alexander Abramov, υπέβαλλε τις φωτογραφίες σε μια πολύπλοκη μαθηματική ανάλυση και κατέληξε στο συμπέρασμα ότι επρόκειτο για αρχαιολογικά ερείπια. Επιπλέον, είπε στους συγγραφείς ότι οι οβελίσκοι στη Σελήνη ήταν τοποθετημένοι με τον ίδιο ακριβώς τρόπο όπως οι πυραμίδες της Γκίζας, όταν αυτές τοποθετούνταν σε έναν άβακα, δηλαδή έναν αρχαίο αιγυπτιακό πλέγμα 49 τετραγώνων. Έπειτα, ο Dr. S. Ivanov, ένας από τους πιο διαπρεπείς επιστήμονες της Ρωσίας, δημοσίευσε μια ανάλυση στο σοβιετικό περιοδικό 'Τεχνολογία για τη Νεολαία', υποστηρίζοντας ότι τα μνημεία ήταν τοποθετημένα σύμφωνα με σαφείς γεωμετρικούς νόμους και ήταν προφανώς τεχνητές κατασκευές εξωγήινης προέλευσης.
Φωτογραφίες από τις Ηνωμένες Πολιτείες, που πάρθηκαν από τον Orbiter 2 στις 20 Νοεμβρίου του 1966 έτειναν να επιβεβαιώσουν τα σοβιετικά ευρήματα. Ο Δρ. Ivan T. Sanderson, επιστημονικός εκδότης του περιοδικού Argosy, ανέλυσε αυτές τις φωτογραφίες και υποστήριξε ότι η μεγαλύτερη κατασκευή είχε ύψος περίπου 15 ορόφων και η μικρότερη περίπου το ύψος ενός ελάτου. Οι συγγραφείς αργότερα ανακάλυψαν ότι η NASA είχε ταξινομήσει εκατοντάδες φωτογραφίες από τη Σελήνη, τις οποίες ακόμη αρνείται να τις δημοσιοποιήσει.

  Από την σκοπιά του γράφοντος

Το κοσμικό 'Watergate' των UFO, οι εξωγήινοι, ο νοητικός έλεγχος, η γενετική μηχανική, η ελεύθερη ενέργεια, η αντιβαρυτική προώθηση και άλλα μυστικά κάνουν το Watergate να μοιάζει με ασκήσεις νηπιαγωγείου μπροστά στις σκανδαλώδεις αλήθειες που αποκαλύπτονται. Αλλά, η αλήθεια πρέπει και θα γίνει τελικά γνωστή μέσα από τους δίαυλους όσων εργάζονται για αυτήν ...σαφώς στο ευρύ κοινό πάλι αδιάφορη θα είναι…!!! αλλά τουλάχιστον για όσους ανησυχούν και ψάχνουν θα είναι πραγματική αποκάλυψη ……..ε!!! εσύ εκεί έξω μην χαλαρώνεις για όσα δεν γνωρίζεις………….

Ψυχικές Ανακαλύψεις από την εποχή του ψυχρού πολέμου - Α' ΜΕΡΟΣ

Τον Ιούνιο του 1968 η Sheila Ostrander, μια Καναδή και ο Lynn Schroeder, ένας Αμερικάνος, ήταν προσκαλεσμένοι για να παρακολουθήσουν ένα παγκόσμιο συνέδριο σχετικό με την ESP (εξωαισθητήρια αντίληψη) στη Μόσχα. Η πρόσκληση προερχόταν από έναν από τους πιο ένθερμους ιεραπόστολους της σοβιετικής ψυχικής έρευνας, τον Edward Naumov, που ήταν τότε 36 ετών. Μερικά χρόνια νωρίτερα, όταν το φανερό ενδιαφέρον σε τέτοια θέματα μπορούσε εύκολα να οδηγήσει κάποιον σε μεγάλης διάρκειας ʽδιακοπέςʼ στη Σιβηρία, η πραγματοποίηση ενός τέτοιου συνεδρίου θα ήταν αδύνατη. Τότε ξαφνικά, στα μέσα της δεκαετίας του 60, οι πόρτες του αποκλεισμού στη Ρωσία, κάτω από το κυβερνητικό καθεστώς της Troika άνοιξαν διάπλατα. Οι Ostrander και Schroeder ενθαρρυμένοι, αλλά ακόμη αμφιβάλλοντας για την εξέλιξη των γεγονότων, ξεκίνησαν να γράφουν σε σοβιετικούς επιστήμονες και ερευνητές. Για τρία χρόνια, τα γράμματα και τα πακέτα που περιέγραφαν τη σοβιετική ψυχική έρευνα ήταν άφθονα, συμπληρώνοντας την πρόσκληση του Naumov να έρθει κάποιος και να δει από μόνος του.

Επισκέφτηκαν ακόμη τη Βουλγαρία, αλλά μόλις λίγο πριν το τέλος του συνεδρίου το καθεστώς καταστολής επέστρεψε. Το συνέδριο έκλεισε και οι Ostrander και Schroeder αναγκάστηκαν να βρουν καταφύγιο στην Πράγα. Για ακόμη μια φορά βρέθηκαν ένα βήμα πριν από τα σοβιετικά πειθαρχικά μέτρα, φεύγοντας από την Πράγα λίγες μέρες πριν την επιδρομή των σοβιετικών τανκ. Κατά τη διάρκεια αυτού του σύντομου διαλείμματος της σοβιετικής καταστολής προέκυψε ένα επικό βιβλίο, που άνοιξε τα μάτια του κόσμου στην εκπληκτικά επαναστατική πρόοδο της ψυχικής έρευνας στις κομουνιστικές χώρες. Εκείνο το βιβλίο, 'Ψυχικές ανακαλύψεις πίσω από το Σιδηρούν Παραπέτασμα', που εκδόθηκε το 1971, έγινε αμέσως η 'underground' επιτυχία στους κύκλους της Νέας Εποχής και ακόμη κι αν ποτέ δεν κατάφερε να φτάσει τη θέση ενός best-seller στην πλειοψηφία του αναγνωστικού κοινού, παρολαυτά αποτελεί σήμερα ένα κλασσικό ανάγνωσμα.
Μέχρι το σημείο εκείνο, όλα όσα υπήρχαν ήταν κάποια πολύ διστακτική έρευνα του Dr. Rhine του πανεπιστημίου Duke από τη δεκαετία του 50. Ενώ κάποια από τα συμπεράσματα του Rhine ήταν θετικά και δραματικά, η επίδραση ήταν αμφισβητήσιμη, λόγω του ότι τα αποτελέσματα της έρευνας είχαν εκφραστεί σε προσεχτικούς, στεγνούς στατιστικούς όρους και συνεπώς ήταν δύσκολο να εκτιμηθεί η πραγματική επίδραση. Αλλά η έκδοση των Ψυχικών Ανακαλύψεων τα έκανε όλα πολύ αληθινά. Το μέλλον της ανθρώπινης φυλής έγινε αντικείμενο ευφάνταστων θεωριών και ταυτόχρονα πολύ ανατριχιαστικό. Οι συγγραφείς υπαινίχτηκαν ότι ενώ αυτές οι ανακαλύψεις θα μπορούσαν να οδηγήσουν σε μια Ουτοπία αν χρησιμοποιούνταν κατάλληλα, θα μπορούσαν επίσης να οδηγήσουν σε μια κόλαση στη Γη, αν γινόταν κατάχρηση.
Οι συγγραφείς έγιναν παγκόσμιες αυθεντίες σε αυτά τα θέματα και έγιναν περιζήτητοι. Με την έκδοση του νέου τους βιβλίου από τον εκδοτικό οίκο Marlowe & Company της Νέας Υόρκης, το ζευγάρι βρέθηκε και πάλι κάτω από το φως της διασημότητας. Το νέο βιβλίο αποτελεί έναν εκσυγχρονισμό του πρωτοτύπου και φέρει το συντομευμένο τίτλο 'Ψυχικές Ανακαλύψεις'. Η επανέκδοση κινητοποιήθηκε από τη ροή πρώην άκρως απόρρητων πληροφοριών, που προήλθαν από τη Σοβιετική Ένωση από την εποχή του τέλους του Ψυχρού Πολέμου. Το νέο βιβλίο περιέχει μια συντμημένη εκδοχή του παλαιού κλασσικού και ένα δεύτερο τμήμα με τον τίτλο 'Ψυχικές Ανακαλύψεις, το Σιδηρούν Παραπέτασμα σηκώθηκε'. Χωρίς να αδρανούν από το 1971, οι συγγραφείς εξέδωσαν το 1991 το βιβλίο 'Υπερ-μνήμη' (Supermemory). Το βιβλίο, το οποίο εξελίχτηκε από τις επαφές και τα ενδιαφέροντά τους που αναπτύχθηκαν κατά τη διάρκεια της έρευνας των πρωτότυπων Ψυχικών Ανακαλύψεων, τείνει να γίνει κλασσικό στο είδος του.
Οι αποκαλύψεις και στα τρία αυτά βιβλία είναι αρκετά ενδιαφέρουσες κι όμως, για πάνω από 25 χρόνια, ο τύπος και το κοινό μόλις που έδωσαν σημασία. Σύμφωνα με το γενικότερο μοντέλο που χαρακτηρίζει το φαινόμενο των ΑΤΙΑ, μερικοί πιστεύουν ότι η κατάσταση ίσως υπαινίσσεται μια παγκόσμια συγκάλυψη. Στην ουσία, οι συγγραφείς δήλωσαν ότι τώρα αναγνώρισαν πως τα μυστικά των ΑΤΙΑ και τα μυστικά των Ψυχικών Φαινομένων μοιάζουν να είναι άρρηκτα συνδεδεμένα. Ακόμα και ο Uri Geller ισχυριζόταν ότι απέκτησε τις δυνάμεις του από εξωγήινες πηγές. Το νέο βιβλίο περιέχει έναν πρόλογο από τον Geller όπου αναφέρει την εντύπωση που του έχει έκανε το γεγονός, ότι ο τύπος έδωσε μικρή σημασία στο θέμα. Αναφέρει μια συνέντευξη τύπου το 1977, κατά την οποία ο Stansfield Turner αποκάλυψε ότι η CIA είχε σε λειτουργία ένα πρόγραμμα παραψυχολογίας και βρήκε έναν άνθρωπο, που μπορούσε να δει μέσα από τοίχους (Pat Price). Η αποκάλυψη δε δημιούργησε καμία αντίδραση στα ΜΜΕ!
Ωστόσο, αν και οι αποκαλύψεις στις Ψυχικές Ανακαλύψεις δεν είχαν ευρεία δημοσιότητα, ήταν επαναστατικές. Η ανακάλυψη ενός κρυφού ηλεκτρικού επισκευαστή από την πόλη Black Sea του Krasnodar αποκαλύφθηκε για πρώτη φορά στον Δυτικό κόσμο, μέσα από το βιβλίο 'Ψυχικές Ανακαλύψεις' και το δράμα που περιέβαλλε τον πειραματισμό του Semyon Kirlian και της γυναίκας του Valentina, ήρθε τελικά στο φως. Ήταν σ' αυτό το κεφάλαιο, που οι έννοιες 'ενεργειακό σώμα' και 'βιοπλασματικό σώμα' χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά και έγινε περισσότερο γνωστή η ιδέα της αύρας. Ένα από τα σημαντικότερα αποτελέσματα των εν λόγω αποκαλύψεων ήταν μια νέα κατανόηση της αρχαίας κινεζικής πρακτικής του βελονισμού. Ένας Ρώσος χειρουργός, ο Dr. Mikhail Gaikin έδειξε ότι τα χρωματιστά φώτα που εκπέμπονται από το σώμα και εμφανίζονται στις φωτογραφίες Kirlian, στην πραγματικότητα προερχόντουσαν από τα 700 σημεία βελονισμού. Πριν από την έκδοση των Ψυχικών Ανακαλύψεων, είχαν γραφτεί αρκετά βιβλία σχετικά με τις μοναδικές και παράξενες διαστάσεις της Μεγάλης Πυραμίδας της Γκίζας, περιλαμβάνοντας στοχασμούς σχετικά με τη σημασία τους. Αλλά χάρη στο ταξίδι τους στην Πράγα, οι Ostrander και Schroeder έγιναν οι πρώτοι που μίλησαν στον κόσμο σχετικά με τη δύναμη της πυραμίδας. Εκεί ήταν που τους σύστησαν στον Karel Drbal, έναν Τσέχο ηλεκτρολόγο μηχανικό, που ανακάλυψε ότι μικρές πυραμίδες με τις ίδιες αναλογικά διαστάσεις με τη Μεγάλη Πυραμίδα, μπορούσαν να ακονίσουν τις λεπίδες των ξυραφιών! Το πυραμιδικό σχήμα προφανώς εστιάζει κοσμική ενέργεια όταν ευθυγραμμίζεται με ακρίβεια στον άξονα Βορρά Νότου, η οποία ενέργεια μπορεί να ανανεώσει την κρυσταλλική δομή του ποιοτικά καλού ατσαλιού.

Νοητικοί πόλεμοι και κοινωνικός έλεγχος

Χωρίς εξαίρεση, όλοι οι σοβιετικοί ερευνητές που έδωσαν συνέντευξη, ήλπιζαν ότι αυτές οι ανακαλύψεις θα χρησιμοποιούνταν μόνο για καλό, αλλά ξεκάθαρα αναγνώρισαν ότι πολλές από αυτές προσέφεραν δυναμικό στη ευφυΐα και στην 'αντί-ευφυΐα' και ότι κάποιοι θα μπορούσαν να το χρησιμοποιήσουν για να κατασκευάσουν πολύ καταστροφικά όπλα, όπως έκανε η CIA. Αν και γνωρίζουμε ότι οι υπηρεσίες ευφυΐας των Ηνωμένων Πολιτειών διεξήγαγαν μυστικά, χρηματοδοτημένα από απόρρητες πηγές ψυχικά πειράματα για πολλά χρόνια, υπάρχουν αξιοσημείωτες ενδείξεις ότι πολλά από τα άκρως απόρρητα κυβερνητικά ψυχικά προγράμματα άντλησαν έμπνευση από τις Ψυχικές Ανακαλύψεις. Εκτεταμένα προγράμματα των Ηνωμένων Πολιτειών για την παρακολούθηση της Σοβιετικής έρευνας ξεκίνησαν περίπου εκείνη την εποχή. Οι συγγραφείς προσκλήθηκαν να μιλήσουν στο νέο 'Ίδρυμα Διευθέτησης του Μέλλοντος' του Κογκρέσου (Congressional Clearinghouse of the Future) και τμήματα του βιβλίου διαβάστηκαν στα πρακτικά του Συνεδρίου από τον γερουσιαστή Al Gore, ο οποίος αργότερα έγινε ο πρόεδρος της επιτροπής και ο οποίος διατηρούσε ένα μεγάλο βαθμό ενδιαφέροντος στα ψυχικά θέματα. Προφανώς κατά τη διάρκεια του Ψυχρού Πολέμου, και οι δύο πλευρές βρίσκονταν σε μια κούρσα ανταγωνισμού για την τελειοποίηση των ψυχικών όπλων, αλλά, όπως και με τα προγράμματα της διαστημικής, μπορεί κάλλιστα τώρα να συνεργάζονται.
Από την πρωτότυπη εκδοχή του βιβλίου, ο κόσμος πρωτόμαθε σχετικά με μια εκπληκτική σοβιετική ανάπτυξη της ικανότητας του ελέγχου της συμπεριφοράς και της τηλεπαθητικής συναίσθησης. Στο κεφάλαιο που τιτλοφορείται 'το τηλεπαθητικό χτύπημα', οι συγγραφείς αναφέρονται σε πειράματα που χρονολογούνται από το 1924, στα οποία σοβιετικοί επιστήμονες τοποθέτησαν με επιτυχία υποκείμενα σε υπνωτική έκσταση και ύστερα τα αφύπνισαν τηλεπαθητικά σε αποστάσεις χιλιάδων μιλίων. Όταν η σύνδεση εγκαθιδρύθηκε, η συμπεριφορά των υποκειμένων μπορούσε να διαχειριστεί κατ' υπόδειξη, όπως σε μια κατά πρόσωπο αλληλεπίδραση. Μπορούσαν να έχουν συνειδητές συζητήσεις και δραστηριότητα μέσα στην κατάσταση της έκστασης. Στο νέο βιβλίο μαθαίνουμε ότι η CIA πήρε το νήμα από τους Σοβιετικούς και συνέχισε τη σχετική έρευνα.
Ήταν από τους Τσεχοσλοβάκους του συνεδρίου ωστόσο, που οι συγγραφείς έμαθαν σχετικά με μια ανακάλυψη που υπόσχεται ότι επιτέλους θα κάνει τον εκρηκτικό εξοπλισμό όπλων του εικοστού αιώνα να μοιάζει πρωτόγονος, όπως το αμάξι με τα άλογα σε σύγκριση με την ψυχοτρονική γεννήτρια. Και ενώ ήταν στην Πράγα συνάντησαν τον εφευρέτη Robert Pavilita, έναν διευθυντή σχεδιασμού μιας μεγάλης τσέχικης βιομηχανίας υφασμάτων. Σε ένα ντοκιμαντέρ που παρήγαγε ένα μεγάλο τσέχικο στούντιο, οι συγγραφείς είδαν παραταγμένα σε ένα τραπέζι μικρά, παράξενα μεταλλικά αντικείμενα, που έμοιαζαν να έχουν σχεδιαστεί από τον Picasso. Δεν είχαν κινούμενα τμήματα. Στην ταινία, ο Pavlita εξήγησε ότι το μυστικό ήταν στο σχήμα. Οι γεννήτριες συσσωρεύουν ανθρώπινη ενέργεια, είπε. Έπειτα, εστιάζουν αυτή την ενέργεια για να διεξάγουν διαφόρων ειδών εργασίες. Ο Pavlita και η κόρη του Janna φόρτισαν τις γεννήτριες, κοιτώντας έντονα προς αυτές. Όταν φορτίστηκαν, γύρισαν έλικες, προσέλκυσαν μη μεταλλικά σωματίδια, προκάλεσαν την ανάπτυξη μικρών δενδρυλλίων και καθάρισαν μολυσμένο νερό. Αυτή η ανθρώπινη ψυχογενής ενέργεια είχε λάβει πολλές ονομασίες από τους αρχαίους χρόνους, αναφερόμενη ως πράνα, τσι, ζωτική ενέργεια, ζωικός μαγνητισμός, αιθερική δύναμη, οργόνη (ο όρος προήλθε από τον W. Reich) και τώρα βιοπλασματική και ψυχοτρονική ενέργεια. Στο σπίτι του Pavlita στην Πράγα, οι συγγραφείς άγγιξαν τις συσκευές και είδαν προσωπικά επιδείξεις από τον ίδιο τον εφευρέτη. Αλλά τι γίνεται όταν μια ψυχοτρονική γεννήτρια στρέφεται προς έναν άνθρωπο; Η κόρη του Pavlita προσφέρθηκε εθελοντικά να γίνει το υποκείμενο του πειράματος. Ζαλίστηκε και έχασε τον χωρικό της προσανατολισμό. Οι συσκευές μπορούν ακόμη να σκοτώσουν ακαριαία μύγες.
Στη νέα έκδοση μαθαίνουμε ότι ο πρώην αρχιστράτηγος της KGB Kalugin, ξεκίνησε να μιλά το 1990. Ισχυρίστηκε ότι ο Yuri Andropov έδινε εντολές για την ταχεία ανάπτυξη του ψυχικού οπλοστασίου στις αρχές της δεκαετίας του 70 και εξασφάλισε μια χρηματοδότηση αξίας 500 εκατομμυρίων ρουβλίων. Οι Σοβιετικοί τότε ανέπτυξαν σύνθετες γεννήτριες τύπου Pavlita. Ο Dr. Nikolai Khokhlov, ένας Ρώσος εργαζόμενος στη CIA, αποκάλυψε 20 υψηλά φυλασσόμενα και χρηματοδοτούμενα εργαστήρια, που ασχολούνταν με ψυχοτρονικές συσκευές για στρατιωτική χρήση στη δεκαετία του 70. Κάποιο μέρος αυτής της προσπάθειας μπορεί να γινόταν σε συνεργασία με τα Ηνωμένα Έθνη.

συνεχιζεται......

Οι χρονομηχανές και η ιστορία τους

 Το όνειρο για ένα ταξίδι στο χρόνο, στο παρελθόν ή στο μέλλον, είναι πιθανόν τόσο παλιό όσο και η ανθρώπινη φαντασία. Όταν ο H.G. Wells δημοσίευσε το 1895 τη ʽΜηχανή του Χρόνουʼ, την αποκάλεσε ʽεπιστημονικό ρομάντζοʼ, επειδή κανείς δεν ήξερε εάν το ταξίδι στο χρόνο ήταν πιθανό. Περίπου 10 χρόνια αργότερα, ο Albert Einstein θα παρουσίαζε τη θεωρία του για την ειδική σχετικότητα και μέρος της ερώτησης θα έπαιρνε τελικά απάντηση.

Μία από τις προβλέψεις του Einstein, που πλέον έχει επαληθευτεί από αμέτρητα πειράματα, μπορεί να περιγραφτεί καλύτερα με την παραβολή των διδύμων. Ό ένας από τους δίδυμους μένει στη Γη, ενώ ο άλλος κάνει μια βόλτα στο εξωτερικό διάστημα, ταξιδεύοντας για 10 χρόνια όπως μετριούνται από αυτόν που παραμένει στη Γη - με μια ταχύτητα που πλησιάζει αυτήν του φωτός. Όταν ο δίδυμος επιστρέφει, ανακαλύπτει ότι ο αδελφός του έχει γεράσει κατά 10 χρόνια, ενώ ο ίδιος μόλις που έχει σημάδια ότι πέρασε χρόνος από πάνω του. Ταξίδευσε δηλαδή, 10 χρόνια στο μέλλον.
Αυτή είναι η δράση της διαστολής του χρόνου σύμφωνα με την ειδική σχετικότητα και παρόλο που είναι πιο σημαντική όταν εμπλέκονται υπερβολικά μεγάλες ταχύτητες, συμβαίνει γύρω μας όλη την ώρα. Καθώς κινούμαστε ο ένας σε σχέση με τον άλλο, όλοι μας ταξιδεύουμε στο μέλλον σε διαφορετικούς βαθμούς. Οι διαφορές βέβαια είναι πολύ μικρές, αλλά υφίστανται. Το ταξίδι στο μέλλον είναι κάτι που δεν μπορούμε να αποφύγουμε, μία συνέπεια της δομής του σύμπαντος.
Το ταξίδι στο παρελθόν, ή το να επιστρέψει κανείς από ένα ταξίδι στο μέλλον, αποτελεί μια πιο προκλητική υπόθεση. Μέχρι πριν από μερικές δεκαετίες το όλο θέμα άνηκε στη σφαίρα της επιστημονικής φαντασίας. Στην ουσία, η έναρξη της πρώτης σοβαρής και επίμονης έρευνας οφείλεται σε μία σχετική ερώτηση που προήλθε από έναν πρωτοπόρο συγγραφέα της επιστημονικής φαντασίας.
Το 1985 ο αστρονόμος Carl Sagan εργαζόταν επάνω στο σενάριο της νουβέλας του 'Επαφή'. Η ηρωίδα του βιβλίου θα έπρεπε να κάνει μία αστραπιαία διαστρική μετάβαση και εφόσον ο Sagan ήθελε να συμφωνεί η ιστορία του με τη φυσική, ζήτησε τη συμβουλή του φίλου του Kip Thorne, που ήταν θεωρητικός φυσικός στο ινστιτούτο τεχνολογίας της Καλιφόρνια (Caltech). Ο Thorne πρότεινε τη χρήση μιας 'σκουληκότρυπας', μια πρόβλεψη της θεωρίας του Einstein, που αντιπροσωπεύει ένα υποθετικό τούνελ που παρακάμπτει τον χωρόχρονο και που αποτελεί δημοφιλές στοιχείο ανάμεσα στους θιασώτες της επιστημονικής φαντασίας. Ο Sagan θεώρησε καθήκον του να ενσωματώσει την πρόταση στην ιστορία του.

Το ίδιο χρόνο, ο Thorne διαπίστωσε πως εάν αντιμετωπίσει κανείς τα δύο στόμια της σκουληκότρυπας

με τον ίδιο τρόπο που ισχύει για την παραβολή των διδύμων, κρατώντας το ένα στόμιο σταθερό και

μετακινώντας το άλλο σε μια ταχύτητα που πλησιάζει αυτήν του φωτός και μετά επιστρέφοντάς το στην

εγγύτητα του σταθερού στομίου, θα μπορούσε να κατασκευάσει μια χρονομηχανή.

Εάν το κινητό στόμιο ταξίδευε για 10 χρόνια, όπως μετριέται από το σταθερό, τότε ο Thorne θα

μπορούσε να πηδήξει μέσα στο κινητό στόμιο και να εμφανιστεί μέσα από το σταθερό,

10 χρόνια πίσω στο παρελθόν !!!!

Οι φυσικοί είναι ιδιαίτερα επιφυλακτικοί με το θέμα του ταξιδιού στο χρόνο, θεωρώντας το επιστημονική φαντασία. Αλλά η εργασία του Thorne αποτελούσε μια έγκριση για να το αντιμετωπίσει κανείς σοβαρά και ξαφνικά εμφανίστηκε ένας χείμαρρος από επιστημονικά συγγράμματα, πολλά από τα οποία δημοσιεύτηκαν στα πιο έγκριτα επιστημονικά περιοδικά. Μέχρι τα μέσα του 1990 υπήρχαν τουλάχιστον μισή ντουζίνα ιδέες αναφορικά με άλλους τρόπους στρέβλωσης και αναδίπλωσης του χωροχρόνου, σαν ένα χάρτινο οριγκάμι.
Όλες αυτές οι σκέψεις ήταν βασικά θεωρητικές, κανείς δεν είχε κατασκευάσει μια χρονομηχανή στη βάση αυτών των θεωριών. Ένας λόγος ήταν πως στις περισσότερες περιπτώσεις, τα σχέδια απαιτούσαν ένα είδος αντιβαρύτητας, που καλείται αρνητική ενέργεια, ώστε να διατηρήσει την αναδίπλωση του χώρου και του χρόνου. Η αρνητική ενέργεια είναι δύσκολο, αν όχι αδύνατο, να παραχθεί στις αναγκαίες ποσότητες. Ακόμα όμως, η ιδέα του ταξιδιού στο χρόνο, απολάμβανε σοβαρής αντιμετώπισης. Φυσικά, δεν χαρακτηριζόταν όλη αυτή η προσοχή του επιστημονικού κόσμου από ενθουσιασμό. Ο Stephen Hawking, για παράδειγμα, υπέθεσε πως για κάποιον μέχρι στιγμής άγνωστο μηχανισμό, η φύση εμποδίζει το ταξίδι πίσω στο χρόνο. Μια επίμονη δυσκολία ήταν το λεγόμενο 'παράδοξο του παππού': εάν κανείς ταξιδεύσει πίσω στο χρόνο και σκοτώσει τον παππού του, τότε καθιστά αδύνατη τη γέννησή του. Αλλά εάν δεν έχει γεννηθεί, πως θα μπορέσει να ταξιδεύσει πίσω στο παρελθόν και να σκοτώσει τον παππού του;
Ο γεννημένος στη Ρωσία φυσικός Igor Novikov, ενθουσιώδης ερευνητής στο αντικείμενο του ταξιδιού στον χρόνο, πρότεινε πως το παράδοξο δεν έχει εφαρμογή διότι ο χωρόχρονος είναι πιθανότατα συνεπής στον εαυτό του. Αυτό σημαίνει, ότι μπορεί κανείς να ταξιδεύσει πίσω στο χρόνο και κατά κάποιο τρόπο να αναμειχθεί σε ένα παρελθόν του οποίου ήταν μέρος, αλλά δε θα μπορέσει να σκοτώσει τον παππού του, ακριβώς επειδή δεν τον είχε σκοτώσει ποτέ.
Ο Novikov επίσης, είχε αφιερώσει πολύ σκέψη στο άλλο αίνιγμα του ταξιδιού στο χρόνο, το αποκαλούμενο 'bootstrap paradox': Αν υποθέσουμε πως κάποιος ταξιδεύει στο 2009 και βρίσκει το σχέδιο για μια αυτοκίνητη μηχανή που λειτουργεί με μηδενικές εκπομπές και γυρίζει πάλι πίσω στο 2008 να κατοχυρώσει την πατέντα. Ας υποθέσουμε επίσης, πως η πατέντα κατοχυρώνεται επάνω στο σχέδιο που βρέθηκε το 2009. Αναδύεται η προφανής ερώτηση: ποιος θα είχε εφεύρει τη μηχανή μηδενικής εκπομπής; Η απάντηση είναι, πως κανένας δε θα την είχε εφεύρει. Το σχέδιο θα είχε δημιουργηθεί ουσιαστικά από το τίποτα, θα ήταν δείγμα της γενναιοδωρίας της χρονομηχανής και πιθανόν, θα αποτελούσε ένα στολίδι σε μια συλλογή ευφυέστατων νομικών κανόνων, που δεν έχουν ακόμα συνταχθεί.
Ο βρετανός φυσικός David Deutsch, εφαρμόζοντας την ερμηνεία της κβαντομηχανικής που αφορά στα πολλαπλά σύμπαντα, πιστεύει πως το οπισθόδρομο ταξίδι στο χρόνο θα απαιτούσε το ταξίδι σε κάποιο άλλο, παράλληλο σύμπαν, κάποιο στο οποίο θα μπορούσε κανείς να σκοτώσει τον παππού του και όπου συνεπώς δε θα μπορούσε να γεννηθεί ποτέ. Μέσω της χρονομηχανής, ο θύτης θα μετακινούνταν από το δικό του σύμπαν και θα επισκεπτόταν ένα άλλο, παράλληλο.
Η ιδέα αυτή έχει μερικές ενδιαφέρουσες επιπλοκές. Ο Deutsch πρότεινε πως ένας από τους λόγους που δεν έχουμε ακόμα ανιχνεύει εξωγήινους πολιτισμούς, θα μπορούσε να είναι ότι με τη χρήση χρονομηχανών, έφυγαν από αυτό το σύμπαν, γιατί προτίμησαν να ζήσουν σε κάποιο άλλο.

 Αφήνοντας κατά μέρους τις φιλοσοφικές και μεταφυσικές ερωτήσεις, ακριβώς πόσο ρεαλιστική

είναι η φυσική του ταξιδιού πίσω στο χρόνο; Κάθε ένα από τα διάφορα σχήματα για την κατασκευή

μια χρονομηχανής δημιουργεί ένα πεδίο όπου είναι πιθανό το ταξίδι στο παρελθόν και το διαχωρίζει

από το πεδίο όπου το ταξίδι αυτό θα ήταν απίθανο. Το όριο μεταξύ των δύο αυτών πεδίων,

ο 'χρονολογικός ορίζοντας', έχει παραμείνει ένα μυστήριο, εν μέρει επειδή η φύση του εξαρτάται

από τα χαρακτηριστικά του χωροχρόνου στις όσο το δυνατόν μικρότερες κλίμακες.

Έχουμε, στην καλύτερη περίπτωση, μια θολή κατανόηση αυτών των κλιμάκων, και δε θα έχουμε μια πραγματική κατανόηση μέχρις ότου αναπτυχθεί μια πλήρης θεωρία της κβαντικής βαρύτητας. Αυτό είναι το 'ιερό δισκοπότηρο' της θεωρητικής φυσικής: η επονομαζόμενη 'Θεωρία των Πάντων' που θα εξάλειφε τις ανομοιότητες μεταξύ της σχετικότητας (που εξηγεί τη φύση σε μεγάλη κλίμακα, όπου η βαρύτητα παίζει πολύ σημαντικό ρόλο) και της κβαντομηχανικής (που εξηγεί τη φύση σε πολύ μικρή κλίμακα, όπου οι κβαντικές δράσεις είναι πολύ σημαντικές).
Κάποιοι φυσικοί πιστεύουν πως απέχουμε από τη θεωρία των πάντων μόνο 10 χρόνια, άλλοι θεωρούν πως είμαστε ακόμα πολύ μακριά. Για την ώρα λοιπόν, η ερώτηση σχετικά με το εάν είναι εφικτό το ταξίδι στο χρόνο, έχει τεθεί σε αναμονή.
Η πρόσφατη (και σίγουρα προσωρινή) άρνηση ενδιαφέροντος για το ταξίδι στο παρελθόν αποτελεί θέση πολλών φυσικών, που ισχυρίζονται ότι η εργασία σε λιγότερο φαντασμαγορικά πεδία θα μπορούσε να αποφέρει πολύ μεγαλύτερο κέρδος. Ο φυσικός από τη Νέα Ζηλανδία Matt Visser, που ο ίδιος έχει κατασκευάσει έναν αριθμό θεωρητικών χρονομηχανών, αποκαλεί αυτή τη θέση υπερβολικά προσεκτική και 'βαρετή'.
Πάνω από δύο δεκαετίες μετά από τον πρώτο σπόρο που έριξαν ο Sagan και ο Thorne, δεν γνωρίζουμε ακόμα εάν το ταξίδι στο χρόνο είναι εφικτό. Αλλά ένα πράγμα είναι σίγουρο: Ακόμα και ως ιδέα, είναι κάτι το αφάνταστα συναρπαστικό.

Η ομορφιά της συμμετρίας

Από τη φύση, τα μαθηματικά έως και τα διασημότερα αρχιτεκτονικά μνημεία της ανθρωπότητας, η συμμετρία διαφαίνεται σε όλους τους τομείς της ζωής μας. Πρόσφατες επιστημονικές μελέτες υποστηρίζουν ότι οι άνθρωποι με συμμετρικά χαρακτηριστικά ευνοούνται στον σεξουαλικό τομέα.

Αυτή η εμμονή με τη συμμετρία εξηγείται εύκολα ως απλή αντανάκλαση, στη φαντασία των ανθρώπων, συμμετριών που προϋπάρχουν στη Φύση - από τα φύλλα των φυτών και τα κουκουνάρια των δέντρων, μέχρι τις πεταλούδες και τους αστερίες.

Μια νέα μελέτη αποκαλύπτει ότι όσο μεγαλύτερη συμμετρία παρουσιάζει το σώμα ενός ατόμου, τόσο πιο ελκυστικό είναι το άτομο αυτό για το αντίθετο φύλο.

Προηγούμενες μελέτες έχουν ήδη δείξει ότι τα συμμετρικά χαρακτηριστικά του ανθρώπινου προσώπου είναι θαυμαστά από τους παρατηρητές, επιβεβαιώνοντας έτσι τις απόψεις των αρχαίων Ελλήνων που υποστήριζαν ότι η συμμετρία είναι ένα από τα σημαντικότερα κριτήρια της ανθρώπινης ομορφιάς. Τα αποτελέσματα της νέας μελέτης αποδεικνύουν ότι το ίδιο ισχύει και για τη συμμετρία του σώματος, που μπορεί να είναι ένδειξη υγείας.

«Τα αμφίπλευρα ζώα, τα οποία σύμφωνα με τη φυσική επιλογή εξελίχθηκαν ώστε να παρουσιάζουν συμμετρία, όταν εμφανίζουν ελαφρές αποκλίσεις από την εκ γενετής συμμετρία, τότε αυτό αποτελεί ένδειξη ελλιπούς ανάπτυξης ή παραμονής σε αφιλόξενο περιβάλλον,» σχολιάζει ο William Brown μέλος της ερευνητικής ομάδας από το πανεπιστήμιο Brunel της Μ. Βρετανίας.

«Σε πολλά είδη αυτές οι αποκλίσεις σχετίζονται με κακή υγεία, χαμηλό ποσοστό επιβίωσης και λιγότερους απογόνους.»

Στη Βιολογία, τα συμμετρικά σχήματα μπορεί να είναι αποτέλεσμα φυσικής επιλογής, αφού απαιτούν λιγότερη πληροφορία, επομένως λιγότερο γονιδιακό υλικό, από τα ασύμμετρα για την αναπαραγωγή τους. Αυτό μπορεί να εξηγεί εν μέρει και την ενστικτώδη προτίμησή μας για συμμετρικά πρόσωπα - απλούστατα, ο εγκέφαλός μας διευκολύνεται στην καταγραφή τους.

Χρησιμοποιώντας ένα τρισδιάστατο οπτικό σκάνερ παρόμοιο με αυτά που βρίσκονται στις βιομηχανίες μόδας και ιατρικές εγκαταστάσεις, ο Brown και οι συνάδελφοι του δημιούργησαν λεπτομερή εικονικά μοντέλα 77 ενήλικων ατόμων και μέτρησαν το επίπεδο συμμετρίας των μοντέλων. Στη συνέχεια, οι ερευνητές ζήτησαν από μια διαφορετική ομάδα 87 ατόμων να κατηγοριοποιήσουν τα σώματα του αντίθετου φύλου, βασιζόμενοι αποκλειστικά σε αυτό που βλέπουν. Για την αποφυγή οποιουδήποτε διαχωρισμού λόγω του προσώπου ή του χρώματος δέρματος των χαρακτήρων, τα κεφάλια των μοντέλων αφαιρέθηκαν και τα σώματα είχα όλα το ίδιο φυσικό χρώμα.

Αν και οι διαφορές στη δεξιά και αριστερή πλευρά του ανθρώπινου σώματος δεν είναι ορατή με γυμνό μάτι, τόσο οι άνδρες όσο και οι γυναίκες ανέφεραν ότι τα σώματα που παρουσίαζαν μεγαλύτερη συμμετρία ήταν πιο ελκυστικά. Οι ερευνητές επισήμαναν επίσης ότι οι άντρες με φυσικά χαρακτηριστικά που συνήθως συσχετίζονται με την αρρενωπότητα, όπως το ύψος, οι μεγάλες πλάτες και η αναλογία γοφών-μέσης, είχαν πιο συμμετρικά σώματα. Ομοίως, γυναίκες, οι οποίες παρουσίαζαν μεγαλύτερη συμμετρία, έτειναν να έχουν πιο θηλυκά χαρακτηριστικά όπως μεγαλύτερους γοφούς, μακρύτερα και πιο λεπτά πόδια και μεγαλύτερο στήθος.

«Απ'Α ότι φαίνεται, επειδή οι σωματικές ασυμμετρίες είναι κάπως δυσδιάκριτες με γυμνό μάτι, η εξέλιξη έχει οδηγήσει στη δημιουργία πιο έντονων χαρακτηριστικών, όπως μεγάλους ώμους.»

Ο John Manning, εξελικτικός ψυχολόγος από το πανεπιστήμιο του Lancashire, δηλώνει ότι στις περισσότερες περιπτώσεις, οι διαφορές ανάμεσα στην αριστερή και δεξιά πλευρά του σώματος μας είναι ελάχιστες.

Η νέα μελέτη παρέχει επίσης ενδείξεις για τη σχέση ανάμεσα στη συμμετρία του σώματος και τα τυπικά στοιχεία κάθε φύλου.

Η αγάπη "πονά..."

Η πραγματική αγάπη είναι πάντοτε συνυφασμένη με την προσφορά, τη θυσία, την ανιδιοτέλεια ωστόσο συχνά αποδεικνύεται τοξική για την υγεία μας αφού ο πόνος της απόρριψης μπορεί να συγκριθεί με τον σωματικό πόνο.

Νέες τεχνολογίες εγκεφαλικής απεικόνισης αποκαλύπτουν ότι το τμήμα του εγκεφάλου που εκδηλώνεται ο φυσικός πόνος είναι το ίδιο με αυτό που επεξεργάζεται και τον συναισθηματικό πόνο.

Έτσι με τον ίδιο τρόπο με τον οποίο ένα φυσικό τραύμα μπορεί να προκαλέσει χρόνιο πόνο, οι επιστήμονες σήμερα αποκαλύπτουν το λόγο για τον οποίο κάποιοι άνθρωποι δεν καταφέρνουν να ξεπεράσουν ποτέ ένα συναισθηματικό σοκ.

Ο συναισθηματικός πόνος μπορεί να πάρει διάφορες μορφές, όπως ένας χωρισμός ή μια κοινωνική απαγόρευση. Ωστόσο, δεν μπορεί να ξεπεράσει τα όρια του πόνου που μπορεί να νιώσουμε όταν χάνουμε ένα αγαπημένο πρόσωπο, όπως έκανε ο Σκοτσέζος εκφωνητής Mark Stephen.

Τον Ιούλιο του 1995, ο νεαρός άντρας οδηγούσε ένα τρακτέρ όταν κατά λάθος έπεσε πάνω στη μικρή του κόρη, η οποία άφησε την τελευταία της πνοή λίγο αργότερα. Η θλίψη του Mark ήταν αβάσταχτη.

«Όταν η καρδιά σου ραγίσει, τη νιώθεις να αιμορραγεί και δεν μπορεί να ξεφύγεις επειδή η πηγή του πόνοu είσαι εσύ ο ίδιος,» σχολιάζει ο καταβεβλημένος άντρας.

Πιστεύοντας ότι θα τρελαινόταν από τη θλίψη, ο Mark ζήτησε βοήθεια από τον David Alexander. Ο καθηγητής Alexander είναι διευθυντής του κέντρου Aberdeen Centre for Trauma Research και ηγείται της ψυχιατρικής ομάδας που ανταποκρίθηκε πρώτη στην πυρκαγιά της πετρελαιοπηγής Piper Alpha, που είχε 120 θύματα. Έκτοτε, ο καθηγητής προσφέρει βοήθεια σε επιζώντες πολλών καταστροφών, συμπεριλαμβανομένων του τσουνάμι στην Ασία, του πολέμου στο Ιράκ και του σεισμού στο Πακιστάν. Επιπλέον κατάφερε να σώσει τον Mark Stephen από τις σκοτεινές μέρες της θλίψης.

Ο καθηγητής Alexander δεν εκπλήσσεται από τη σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον φυσικό και συναισθηματικό πόνο. «Εάν ακούσει κανείς ανθρώπους που έχουν υποστεί συναισθηματικό τραύμα, πολύ συχνά παρομοιάζουν τον πόνο τους με τον φυσικό πόνο και η συσχέτιση είναι πολύ ισχυρή.»

Ωστόσο η ιατρική έρευνα τείνει να περιστρέφεται γύρω από τον φυσικό πόνο. Η νευροεπιστήμονας Mary Frances O'Connor από το πανεπιστήμιο της Καλιφόρνιας του Λος Άντζελες (UCLA) είναι μια από τους επιστήμονες που έχουν βοηθήσει στην ενίσχυση της ιατρικής έρευνας για τον συναισθηματικό πόνο. «Σήμερα μπορούμε να χρησιμοποιήσουμε τις νέες τεχνολογίες για να ερευνήσουμε τον εγκέφαλο και την καρδιά,» επισημαίνει η O'Connor.

Η Naomi Eisenberger από το UCLA έχει ήδη δείξει τα τμήματα του εγκεφάλου που είναι ενεργά όταν νιώθουμε συναισθηματικό πόνο.

Η Eisenberger επινόησε ένα ενδιαφέρον παιχνίδι στον υπολογιστή, στο οποίο οι συμμετέχοντες θα έπρεπε σκοπίμως να νιώσουν παραμελημένοι. Ταυτόχρονες εγκεφαλικές απεικονίσεις έδειξαν ότι ο πόνος της κοινωνικής απόρριψης εξελίχθηκε με τον ίδιο τρόπο στον εγκέφαλο όπως και ο φυσικός πόνος αλλά και στην ίδια περιοχή, τον πρόσθιο κογχομετωπιαίο φλοιό.

Περίπλοκη θλίψη

Γιατί θα πρέπει ο φυσικός και συναισθηματικός πόνος να συνδέονται με αυτόν τον τρόπο;

Οι κοινωνικές σχέσεις είναι σημαντικές για την επιβίωση μας ως είδος. Σε επικίνδυνες καταστάσεις, ο μοναχικός άνθρωπος βρίσκεται σε κίνδυνο ενώ η ομάδα είναι πιθανό να επιβιώσει.

«Το σύστημα της κοινωνικής διασύνδεσης είναι προσαρτημένο στο σύστημα του φυσικού πόνου για να βεβαιωθούμε ότι μπορούμε να μείνουμε κοντά στους άλλους,» λέει η Naomi Eisenberger. «Η αποστασιοποίηση ή απόρριψη από μια ομάδα είναι οδυνηρή, έτσι την αποφεύγουμε.»

Ο φυσικός πόνος μας προειδοποιεί να κάνουμε κάτι αλλά και ο συναισθηματικός πόνος μπορεί να μας στείλει μηνύματα για να μην πλησιάσουμε ξανά ανθρώπους που μπορεί να μας πληγώσουν. Ο φυσικός πόνος μπορεί να είναι γίνει χρόνιος όπως και ο συναισθηματικός.

Η Mary Frances O'Connor το αποκαλεί «περίπλοκη θλίψη» και συμβαίνει σε ένα ποσοστό 10% ατόμων μετά από μια απώλεια. «Βιώνουν αρκετή πίκρα και θυμό και το μέλλον τους είναι παράλογο. Δεν καταφέρνουν να προσαρμοστούν με το χρόνο όπως πολλοί άλλοι.»

Υπάρχει έντονη αίσθηση ότι οι άνθρωποι που δεν τα καταφέρνουν να συμβιβαστούν με την απώλεια είναι επίσης εκείνοι οι οποίοι βιώνουν και μεγαλύτερο πόνο.

Όμως μπορούμε να πεθάνουμε από τη θλίψη;

Ο Martin Cowie είναι καθηγητής καρδιολογίας στο νοσοκομείο Brompton και είναι βέβαιος για την απάντηση, η οποία είναι: «Ναι, μπορούμε.»

«Υπάρχει ένας αυξανόμενος κίνδυνος θνησιμότητας για τους επόμενους 6 μήνες από την απώλεια και παρατηρείται κυρίως στους άντρες.»

Τα άτομα που υποφέρουν από τη στέρηση ενός αγαπημένου προσώπου είναι πολύ πιθανό να αναμιχθούν σε ατυχήματα, κάτι το οποίο είναι μάλλον κατανοητό, αλλά και σε καρδιακά ή εγκεφαλικά επεισόδια. Οι ορμόνες που παράγονται κατά την διάρκεια του άγχους καθιστούν αυτά τα γεγονότα πιο πιθανά.

Όλα τα παραπάνω αποδεικνύουν ότι η αναγνώριση και η θεραπεία εκείνων των ατόμων των οποίων ο συναισθηματικός πόνος έχει γίνει χρόνιος και μπορεί να προκαλέσει κατάθλιψη ή ακόμα και θάνατο, αποτελεί επιτακτική ανάγκη.

Ύπνος: Μας κάνει εξυπνότερους;

Όλοι γνωρίζουμε ότι ο ύπνος είναι ένας απολύτως κρίσιμος παράγοντας για να αισθανθούμε καλύτερα και να ανταπεξέλθουμε με τον καλύτερο δυνατό τρόπο στην καθημερινότητα. Τα όνειρα, μάλιστα, αποτελούν μια ψυχική διεργασία που έχει ελκύσει την προσοχή των επιστημόνων εδώ και αιώνες

Το 1985 ο Friedrich August Kekulé ξύπνησε τρομαγμένος μετά από ένα περίεργο όνειρο. Είδε στον ύπνο του ένα φίδι που σχημάτιζε κύκλο γύρω από τον εαυτό του και προσπαθούσε να δαγκώσει την ουρά του.

Όπως αρκετοί χημικοί της εποχής, ο Kekulé εργαζόταν πυρετωδώς για να καταφέρει να περιγράψει την χημική δομή του βενζολίου.

Ωστόσο το όνειρο του Kekulé ήταν αυτό που τον βοήθησε να συνειδητοποιήσει ότι η δομή του βενζολίου είναι δακτυλιοειδής. Αυτή η θεωρία άνοιξε ένα νέο δρόμο στην οργανική χημεία και χάρισε στον Kekulé τίτλο ευγενείας.

Αν και πολλοί είναι αυτοί που δεν ενδιαφέρονται για τα όνειρα, δηλώνουν ότι σπάνια ονειρεύονται ή θυμούνται τα όνειρά τους, συμπεραίνοντας ότι δεν είναι σημαντικά, παρόλα αυτά υπάρχει αδιαμφισβήτητο ενδιαφέρον στον τρόπο με τον οποίο ο Kekulé έλυσε το πρόβλημα.

Εάν αποφασίσετε να σπουδάσετε, να δεχτείτε ή να απορρίψετε μια θέση εργασίας, ο ύπνος μπορεί να προσφέρει τη διαύγεια που χρειαζόμαστε για να συνθέσουμε το πάζλ της ζωής. Όμως πως μπορεί ο ύπνος να μας δώσει απαντήσεις;

Μια πρόσφατη έρευνα προτείνει ότι ενώ κοιμόμαστε ο εγκέφαλος μας επεξεργάζεται τις καθημερινές πληροφορίες. Περιπλανιέται σε πρόσφατα σχηματιζόμενες μνήμες, σταθεροποιώντας, αντιγράφοντας και συμπληρώνοντάς τις έτσι ώστε να είναι πιο χρήσιμες την επόμενη μέρα. Ο νυχτερινός ύπνος μπορεί να βοηθήσει στη διατήρηση των αναμνήσεων τις οποίες μας επιτρέπει να ανακαλούμε πιο εύκολα.

Ο ύπνος δεν ενδυναμώνει μόνο τις μνήμες αλλά αφήνει και τον εγκέφαλο μας να επεξεργάζεται νέες αναμνήσεις, πιθανότατα αναγνωρίζοντας όλα αυτά που αξίζουν διατηρώντας ή ενισχύοντας αυτές τις πτυχές των αναμνήσεων.

Όταν μια εικόνα εμπεριέχει τόσο συναισθηματικά αλλά και μη συναισθηματικά στοιχεία, ο ύπνος μπορεί να περισώσει τα σημαντικά συναισθηματικά κομμάτια.

Επίσης μπορεί να αναλύσει συλλογές αναμνήσεων για να ανακαλύψει σχέσεις ανάμεσα τους ή να αναγνωρίσει την ουσία μιας ανάμνησης και να αποβάλει τις περιττές λεπτομέρειες, ίσως ακόμα μπορεί να μας βοηθήσει να ανακαλύψουμε το νόημα αυτών που έχουμε ήδη μάθει.

Εάν εκπλήσσεστε με όλα τα παραπάνω, θα πρέπει να ξέρετε ότι δεν είστε οι μόνοι. Έως τα μέσα του 1950, οι επιστήμονες θεωρούσαν ότι ο εγκέφαλος απενεργοποιείται ενώ κοιμόμαστε.

Αν και ο Γερμανός ψυχολόγος Hermann Ebbinghaus (1885) είχε ενδείξεις ότι ο ύπνος μπορεί να προστατεύσει απλές αναμνήσεις, για δεκαετίες οι ερευνητές απέδιδαν το γεγονός σε μια παθητική προστασία.

Όπως υποστήριζαν οι επιστήμονες της εποχής, ξεχνάμε πράγματα επειδή όλες οι νέες πληροφορίες εμποδίζουν τις υπάρχουσες αναμνήσεις.

Λύσεις στο σκοτάδι

Πρόσφατες έρευνες δείχνουν ότι η ενεργή ανάλυση των νέων αναμνήσεων, βοηθά τον εγκέφαλο να λύνει προβλήματα και να τα συνδέει με νέα δεδομένα. Το 2007, γνωστός επιστήμονας απέδειξε ότι ο εγκέφαλος μαθαίνει κατά τη διάρκεια του ύπνου.

Η μελέτη χρησιμοποίησε μια συγκεκριμένη μέθοδο ανάλυσης. Για παράδειγμα εάν ο  Βασίλης είναι μεγαλύτερος από την Σοφία και η Σοφία είναι μεγαλύτερη από τον Γιώργο, τότε οι νόμοι της αλληλουχίας καθιστούν σαφές ότι ο Βασίλης είναι μεγαλύτερος από το Γιώργο.

Το συμπέρασμα αυτό απαιτεί τη σύνδεση δυο ξεχωριστών πληροφοριών. Οι άνθρωποι και τα ζώα τείνουν να δημιουργούν αυτές τις σχέσεις χωρίς να καταβάλουν ιδιαίτερη προσπάθεια και αυτή η ικανότητα εξυπηρετεί αφάνταστα αφού μπορεί να οδηγήσει σε συμπεράσματα και πληροφορίες που δεν χρειάζεται να τις μάθουμε άμεσα.

Το 2004, ο Ullrich Wagner με τους συναδέλφους του από το πανεπιστήμιο του Lübeck της Γερμανίας έδειξαν πόσο έντονη μπορεί να είναι η διαδικασία της επεξεργασίας κατά τη διάρκεια του ύπνου. Οι ερευνητές έδειξαν στους εθελοντές έναν συγκεκριμένο τρόπο για να λύνουν μαθηματικά προβλήματα χρησιμοποιώντας μια μακροσκελή και βαρετή διαδικασία.

Αυτό που δεν είπαν οι επιστήμονες στους εθελοντές ήταν ότι υπάρχει και πολύ απλούστερος τρόπος για να λύσουν αυτά τα προβλήματα. Οι ερευνητές μπορούσαν να καταλάβουν εάν τα άτομα είχαν υιοθετήσει αυτό τον τρόπο σκέψης αφού η απόδοση τους θα βελτιωνόταν.

Πολλοί ήταν αυτοί που ανακάλυψαν το νέο τρόπο σκέψης αργότερα. Ωστόσο όταν οι εθελοντές κοιμήθηκαν το βράδυ κατάφεραν να ανακαλύψουν το νέο τρόπο επίλυσης σε μεγαλύτερο ποσοστό (59%) σε σχέση με εκείνους που έμειναν ξάγρυπνοι (23%).

Κατά κάποιο τρόπο, ο εγκέφαλος κατά τη διάρκεια του ύπνου έλυνε το πρόβλημα, χωρίς καν να γνωρίζει ότι υπάρχει.

Η ανάγκη για ύπνο

Καθώς νέες ανακαλύψεις φτάνουν στο προσκήνιο, βεβαιωνόμαστε για ένα πράγμα: Κατά τη διάρκεια του ύπνου, ο εγκέφαλος μας είναι ενεργός. Σήμερα είναι ξεκάθαρο ότι ο ύπνος μπορεί να συγχωνεύσει μνήμες ενισχύοντας και σταθεροποιώντας τις και ανακαλύπτοντας πρότυπα που μπορεί να υπάρχουν.

Επίσης είναι εμφανές ότι η έλλειψη ύπνου παρεμποδίζει αυτή την ουσιαστική διαδικασία. Η απώλεια του ύπνου μιας νύχτας μπορεί να οδηγήσει στον παραγκωνισμών των αναμνήσεων της μέρας.   

Το ερώτημα όμως παραμένει: Για πιο λόγο εξελιχθήκαμε με έναν τρόπο που οι γνωστικές λειτουργίες πραγματοποιούνται μόνο ενώ κοιμόμαστε; Δεν θα ήταν πιο λογικό να λαμβάνουν χώρα όλα αυτά κατά τη διάρκεια της μέρας;

Εν μέρει η απάντηση σε αυτό το ερώτημα βρίσκεται στις εξελικτικές πιέσεις για ύπνο που υπήρχαν πολύ πριν από την ανώτερη γνώση, λειτουργίες όπως η ρύθμιση του ανοσοποιητικού συστήματος και η αποτελεσματική χρήση ενέργειας και είναι μόνο δυο από τους λόγους που μπορεί να κοιμάται κανείς σε έναν πλανήτη που εναλλάσσεται το φως με το σκοτάδι.

Ο ανθρώπινος εγκέφαλος λοιπόν εξελίχτηκε για να χρησιμοποιεί σοφά αυτό το χρόνο και να επεξεργάζεται πληροφορίες από την προηγούμενη ημέρα.

Ίσως πάλι να συμβαίνει κάτι διαφορετικό. Η επεξεργασία των αναμνήσεων φαίνεται να είναι η μόνη λειτουργία του ύπνου κατά την οποία ο οργανισμός πρέπει να βρίσκεται σε λήθαργο.

Αυτή η ασυνείδητη κατάσταση απαιτεί τους ίδιους πόρους που χρησιμοποιούνται για την επεξεργασία των σημάτων που δεχόμαστε όταν είμαστε ξύπνιοι. Έτσι ο εγκέφαλος πιθανότατα θα πρέπει να απενεργοποιήσει την εισροή δεδομένων για να εκτελέσει τη λειτουργία αυτή.

Πολλά είναι τα ερωτηματικά που παραμένουν και αφορούν την νυχτερινή εγκεφαλική δραστηριότητα. Πως ακριβώς καταφέρνει ο εγκέφαλος να επεξεργάζεται τις αναμνήσεις; Ποιες είναι οι χημικές και μοριακές δραστηριότητες που λαμβάνουν χώρα;

Όλα αυτά τα ερωτήματα δημιουργούν ένα ακόμα μεγαλύτερο θέμα: Τι είναι αυτό που κάνει τον εγκέφαλο να ανακαλεί συγκεκριμένες πληροφορίες και να ξεχνά άλλες; Ίσως η έρευνα και κατανόηση της διαδικασίας του ύπνου να μας βοηθήσει να κατανοήσουμε καλύτερα τη μνήμη μας.

  Από την σκοπιά του γράφοντος

και όσο για σας που σας αρέσει να κοιμάστε "όρθιοι" επιτέλους ξυπνήστε !!!!!   ......το ότι η γη γυρίζει ακόμα δεν πρέπει να σας νανουρίζει...

ΠΟΝΟΣ.5 "οδυνηρές" αλήθειες

Ο πόνος είναι το υποκειμενικό συναίσθημα με το οποίο κάποιος μπορεί να εκδηλώσει τη δυσφορία του. Όλοι έχουμε νιώσει κατά καιρούς περιοδικό ή χρόνιο πόνο. Σε αυτό τον κόσμο ο πόνος (ψυχικός ή σωματικός) και η αρρώστια είναι "φυσιολογικά".

Η παγκόσμια βιομηχανία φαρμάκων κερδίζει περίπου $50 δις το χρόνο. Εντούτοις οι ασθενείς που πάσχουν από χρόνιο πόνο ανακουφίζονται ελάχιστα από τις συμβατικές φαρμακευτικές αγωγές, ενώ η μορφίνη και άλλες ναρκωτικές ουσίες μπορεί να προκαλέσουν εθισμό.

Μια συνοπτική μελέτη, που δημοσιεύθηκε τον περασμένο μήνα στο περιοδικό Journal of General Internal Medicine, ασχολήθηκε με αρκετές έρευνες για τον πόνο και αποκάλυψε ότι δυστυχώς «οι επιστήμονες δε γνωρίζουν ακόμα τον τρόπο με τον οποίο θα μπορούσαν να προσδιορίσουν την καλύτερη θεραπεία για κάθε ασθενή.»

Σύμφωνα με σύγχρονες μελέτες για φάρμακα, χειρουργικές επεμβάσεις και την εναλλακτική ιατρική, «ανακαλύψαμε ότι υπάρχουν τεράστια κενά στη βάση των γνώσεων μας,» σχολιάζει ο Δρ. Matthew J. Bair, βοηθός καθηγητή ιατρικής από το πανεπιστήμιο της Ιντιάνα.

Τι είναι λοιπόν ο πόνος και γιατί υποφέρουν τόσοι άνθρωποι για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα;

Ο πόνος γίνεται αισθητός όταν ηλεκτρικά σήματα στέλνονται από νευρώνες που καταλήγουν στον εγκέφαλο, ο οποίος στη συνέχεια μπορεί να απελευθερώσει παυσίπονες ουσίες που ονομάζονται ενδομορφίνες και παράγουν σωματικές και στιγμιαίες έως μακροχρόνιες και συναισθηματικές αντιδράσεις. Ωστόσο, το πεδίο της επιστημονικής έρευνας στον τομέα είναι οδυνηρά θολό.

1. Ο επιστήμονας δεν κατανοεί τον πόνο

Όταν κάποιος πονά, το αναγνωρίζει. Παρόλα αυτά, εάν οι επιστήμονες κατάφερναν να κατανοήσουν πλήρως την όλη διαδικασία του πόνου, θα μπορούσαν να μας βοηθήσουν περισσότερο. Σύμφωνα με την Αμερικανική Ακαδημία Πόνου, ο πόνος ορίζεται ως «μια δυσάρεστη αίσθηση και συναισθηματική απόκριση σε αυτή την αίσθηση.»

Ο πόνος πολλές φορές είναι αποτέλεσμα ενός επιφανειακού τραύματος. Ορισμένες φορές όμως, προκαλείται από τραυματισμένους νευρώνες που δεν είναι και τόσο εύκολο να εντοπιστούν. «Ο πόνος είναι πολύπλοκος και καθορίζει την δυνατότητα μας να εγκαθιδρύσουμε ένα ξεκάθαρο ορισμό,» σχολιάζει η Kathryn Weiner, από την Αμερικανική Ακαδημία Πόνου. «Ο πόνος είναι κάτι περισσότερο από μια νευρική μεταβίβαση. Πρόκειται για ένα περίπλοκο μίγμα συναισθημάτων, κουλτούρας, εμπειρίας, πνεύματος και συναίσθησης.»

2. Ο χρόνιος πόνος συρρικνώνει τον εγκέφαλο

Εάν πάσχετε από χρόνιο πόνο, ξέρετε πόσο αποθαρρυντικός και εξασθενητικός μπορεί να είναι, τόσο σωματικά αλλά και ψυχικά. Μπορεί να σας εμποδίσει να ασχοληθείτε με δραστηριότητες και να σας κάνει δύστροπους για λόγους που κανένας άλλος εκτός από εσάς δεν μπορεί να καταλάβει. Όμως, αυτή είναι μόνο η μια όψη του νομίσματος. Σύμφωνα με μια επιστημονική αναφορά από το 2004, οι άνθρωποι που πάσχουν από χρόνιους πονοκεφάλους διαθέτουν εγκέφαλο έως και 11% μικρότερο σε σχέση όλα τα υπόλοιπα άτομα. Δε γνωρίζουν το λόγο και όπως αναφέρει η A. Vania Apkarian, από το πανεπιστήμιο του Northwestern: «Είναι πιθανό να οφείλεται στο άγχος που μπορεί να προκαλέσει μια τέτοια ζωή. Οι νευρώνες γίνονται υπερδραστήριοι ή κουράζονται από τη δραστηριότητα.»

3. Ημικρανίες και σεξ

Ίσως να μη συμβαδίζει με την κλασική ατάκα «Όχι απόψε αγάπη μου…», όμως μια έρευνα του 2006 αποκάλυψε ότι τα άτομα που πάσχουν από ημικρανίες έχουν έως και 20% υψηλότερα ποσοστά σεξουαλικής επιθυμίας σε σχέση με εκείνους που πάσχουν από πονοκεφάλους. Η μελέτη αυτή προτείνει ότι η σεξουαλική επιθυμία και οι ημικρανίες μπορεί να επηρεάζονται από την ίδια χημική ουσία του εγκεφάλου, κάτι το οποίο σημαίνει ότι η καλύτερη αντιμετώπιση της σχέσης αυτής θα μπορούσε να οδηγήσει σε πιο χρήσιμες θεραπείες, τουλάχιστον για το κομμάτι του πόνου.

4. Γυναίκες και πόνος

Όποιος άνδρας έχει παρακολουθήσει τη γυναίκα του να γεννά φυσιολογικά θα ορκιζόταν ότι οι γυναίκες μπορούν να αντέξουν τα πάντα. Όμως η αλήθεια είναι ότι πονάει πιο πολύ απ'Α ότι φαντάζεστε. Οι γυναίκες έχουν περισσότερους νευρικούς υποδοχείς από τους άντρες. Για παράδειγμα, οι γυναίκες διαθέτουν 34 νευρικές ίνες ανά τετραγωνικό εκατοστό στο πρόσωπο ενώ οι άνδρες φτάνουν έως τις 17. Επίσης, σε μια μελέτη που πραγματοποιήθηκε το 2005, οι γυναίκες επιβεβαίωσαν ότι έχουν νιώσει πολύ περισσότερο πόνο σε όλη τη διάρκεια της ζωής τους σε σχέση με τους άνδρες και αυτό διότι ένιωσαν πόνο σε περισσότερα μέρη του σώματος τους και για μεγαλύτερο χρονικό διάστημα.

5. Ζώα

Η έρευνα μέσω των ζώων θα μπορούσε να προσφέρει ενδείξεις που προοδευτικά θα απαλλάξουν τον άνθρωπο από τον πόνο, όπως για παράδειγμα ο γυμνός τυφλοπόντικας. Μια μελέτη που διενεργήθηκε φέτος απέδειξε ότι το είδος αυτό δε νιώθει τον πόνο του οξέος ή την έντονη γεύση της καυτής πιπεριάς. Εάν οι επιστήμονες κατανοήσουν το λόγο που συμβαίνει αυτό, ίσως να καταφέρουν επιτέλους να δημιουργήσουν νέες θεραπείες για τον άνθρωπο. Το 2006, οι επιστήμονες ανακάλυψαν το μονοπάτι της μετάδοσης του χρόνιου πόνου στα ποντίκια, το οποίο ελπίζουν να μεταφράσουν προς όφελος της καλύτερης κατανόησης του ανθρώπινου χρόνιου πόνου.

Και τώρα τι κάνουμε;

Εντωμεταξύ, η άσκηση είναι μια χρήσιμη θεραπεία για πολλούς τύπους χρόνιου πόνου.

Σε μια ιταλική έρευνα, η οποία δημοσιεύθηκε στο τεύχος Μαΐου του περιοδικού Cephalalgia, υπάλληλοι γραφείου ξεκουράζονταν και ασκούνταν κάθε 2 ή 3 ώρες. Για ένα χρονικό διάστημα 8 μηνών, κράτησαν ημερολόγιο, το οποίο στη συνέχεια συγκρίθηκε με άλλα ημερολόγια μιας ομάδας ατόμων που δεν άλλαξαν συνήθειες. Στο τέλος, η ομάδα των ατόμων που γυμναζόταν καθημερινά ανέφερε ότι οι πονοκέφαλοι και οι πόνοι στο λαιμό και τους ώμους μειώθηκαν κατά 40% ενώ ταυτόχρονα μείωσαν τη χρήση των παυσίπονων στο μισό.

«Στην ουσία η σωματική δραστηριότητα δρα ως ένα φυσικό παυσίπονο για τους περισσότερους ανθρώπους που υποφέρουν από αρθρίτιδα,» καταλήγει άλλη μια μελέτη που δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Arthritis Care and Research.

«Ακόμα και μικρές αλλαγές στον τρόπο ζωής μας, όπως ένας 10-λεπτος περίπατος τρείς φορές τη μέρα, μπορεί να ελαχιστοποιήσει τις επιπτώσεις της αρθρίτιδας και να βοηθήσει στην αποφυγή πιο οδυνηρών συνεπειών» σχολιάζει ο Δρ. Patience White, από το Arthritis Foundation. «Η σωματική δραστηριότητα μπορεί να μειώσει τον πόνο φυσικά και να ελαττώσει την εξάρτηση από τα φάρμακα.»

Τα 10 μεγαλύτερα μυστήρια του Νου και της Ζωής

Ζούμε σε έναν κατά το μεγαλύτερο μέρος άγνωστο και ίσως κάπως μυστηριώδη κόσμο, προσπαθώντας από τις πιο μακρινές στιγμές του παρελθόντος να ξεκλειδώσουμε τα μυστικά του, που είναι και τα μυστικά της ύπαρξής μας. Χιλιάδες είναι τα ερωτήματα που έχουν διατυπωθεί ανά τους αιώνες, κάποια από αυτά απαντήθηκαν, κάποια άλλα όχι. Πολλές φορές δε φαίνεται, πως μια απάντηση γεννάει και νέα ερωτήματα. Κάπως έτσι έγινε και με το νου του ανθρώπου. Βαδίζοντας στον 21ο αιώνα η σύγχρονη επιστήμη έχει προσεγγίσει σε μεγάλο βαθμό την κατανόηση νοητικών λειτουργιών, που πριν από μερικούς αιώνες φαινόντουσαν ερωτήματα που θα παρέμεναν για πάντα μυστηριώδη. Τα έχει όμως απαντήσει, ή απλά άνοιξε το κουτί της Πανδώρας;

Όνειρα

Αν ρωτούσατε 10 ανθρώπους σχετικά με τη φύση των ονείρων, πιθανότατα θα παίρνατε 10 διαφορετικές απαντήσεις. Κι αυτό, επειδή οι επιστήμονες ακόμα προσπαθούν να λύσουν το μυστήριο. Μία πιθανότητα: τα όνειρα ασκούν το νου ενεργοποιώντας συνάψεις μεταξύ νευρικών κυττάρων. Άλλη θεωρία είναι ότι οι άνθρωποι ονειρεύονται για στόχους και αισθήματα που δεν πραγματώθηκαν κατά τη διάρκεια της ημέρας και η διαδικασία των ονείρων βοηθάει στη στερεοποίηση των σκέψεων και των αναμνήσεων. Γενικά, οι επιστήμονες συμφωνούν ότι ονειρευόμαστε κυρίως κατά τη διάρκεια του βαθύτερου σταδίου του ύπνου, του ονομαζόμενου ύπνου REM (REM: Rapid Eye Movement γρήγορη κίνηση των ματιών), αν και συμβαίνει να βλέπουμε όνειρα και στα υπόλοιπα στάδια του ύπνου.

Ύπνος

Το κάνουν οι μύγες των φρούτων, το κάνουν οι τίγρεις και άλλα ζώα, το κάνει ο άνθρωπος και φαίνεται πως δεν χορταίνει με τίποτε. Ο λόγος, για τον ύπνο. Κλείνουμε τα μάτια και αυτή η διαδικασία είναι τόσο σημαντική για μας, ώστε ξοδεύουμε το ένα τέταρτο ολόκληρης της ζωής μας κοιμούμενοι. Αλλά οι λόγοι που κρύβονται πίσω από το φαινόμενο του ύπνου εξακολουθούν να αποτελούν ένα αίνιγμα, όσο αποτελούν και τα όνειρα. Ένα πράγμα που γνωρίζουν οι επιστήμονες είναι, πως ο ύπνος έχει κριτική σημασία για τα θηλαστικά. Παρατεταμένες περίοδοι αϋπνίας μπορούν να οδηγήσουν σε ζαλάδες, ψευδαισθήσεις και σε ακραίες περιπτώσεις, ακόμα και στο θάνατο. Υπάρχουν δύο βασικά στάδια ύπνου, ο NREM (non REM) κατά τη διάρκεια του οποίου ο εγκέφαλος παρουσιάζει χαμηλή μεταβολική δραστηριότητα και ο REM, όπου ο εγκέφαλος εμφανίζει μεγάλη δραστηριότητα. Κάποιοι επιστήμονες θεωρούν ότι ο NREM ύπνος είναι αυτός που πρακτικά ξεκουράζει το σώμα εξασφαλίζοντας τη συντήρηση της ενέργειάς μας, όπως γίνεται στα ζώα με τη χειμερία νάρκη. Ο REM ύπνος θα μπορούσε να βοηθάει στην οργάνωση των αναμνήσεων. Αυτή η άποψη όμως δεν έχει αποδειχθεί, και τα όνειρα που εμφανίζονται σ΄ αυτό το στάδιο δε σχετίζονται πάντα με αναμνήσεις.

Αισθήσεις από μέλη φαντάσματα

Υπολογίζεται πως περίπου το 80% των αναπήρων (με κολοβώματα) έχουν αισθήσεις που περιλαμβάνουν θερμότητα, φαγούρα, πίεση και πόνο και που προέρχονται από το αφαιρεμένο μέλος. Τα άτομα που βιώνουν αυτό το φαινόμενο, το οποίο είναι γνωστό ως 'μέλος φάντασμα', νιώθουν σαν το μέλος που έχουν χάσει να είναι ακόμα μέρος του σώματός τους. Μία εξήγηση θεωρεί ότι τα νεύρα που αντιστοιχούν στο απολεσθέν μέλος δημιουργούν νέες συνδέσεις με τον νωτιαίο μυελό και συνεχίζουν να στέλνουν σήματα στον εγκέφαλο σα να υπήρχε το μέλος ακόμα εκεί. Μια άλλη πιθανότητα είναι πως ο εγκέφαλος είναι ρυθμισμένος να λειτουργεί θεωρώντας πως υπάρχει ολόκληρο το σώμα, δηλαδή ο νους συνεχίζει να διατηρεί ένα σχεδιάγραμμα του σώματος στο οποίο περιλαμβάνει όλα τα μέλη του.

Το βιολογικό ρολόι

Βρίσκεται στον υποθάλαμο και ονομάζεται υπερχιασματικός πυρήνας, ή βιολογικό ρολόι και προγραμματίζει το σώμα να ακολουθεί έναν ρυθμό 24 ωρών (κιρκαδιανός ρυθμός). Το πιο ευδιάκριτο αποτέλεσμα του κιρκαδιανού ρυθμού είναι ο κύκλος του ύπνου και της εγρήγορσης, αλλά το βιολογικό ρολόι επίσης ελέγχει τη λειτουργία της πέψης, τη θερμοκρασία του σώματος, την πίεση του αίματος και την παραγωγή ορμονών. Ερευνητές έχουν βρει ότι η ένταση του φωτός μπορεί να προσαρμόσει το ρολόι προς τα μπρος ή προς τα πίσω, ρυθμίζοντας την έκκριση της ορμόνης μελατονίνη. Η τελευταία διαφωνία αφορά στο εάν συμπληρώματα μελατονίνης θα μπορούσαν να βοηθήσουν στην πρόληψη του jet lag, το σύνδρομο που προκαλείται όταν κάποιος πετάει με αεροπλάνο διασχίζοντας διαφορετικές ζώνες ώρας.

Μνήμη

Κάποιες εμπειρίες είναι δύσκολες να τις ξεχάσουμε, όπως ίσως το πρώτο φιλί. Αλλά πως διατηρείται όλη αυτή η 'ταινιοθήκη' της ζωής μας; Χρησιμοποιώντας εγκεφαλο-απεικονιστικές τεχνικές, οι επιστήμονες προσπαθούν να αποκαλύψουν τους μηχανισμούς που είναι υπεύθυνοι για τη δημιουργία και την αποθήκευση των αναμνήσεων. Έχουν ανακαλύψει ότι ο ιππόκαμπος που βρίσκεται στη φαιά ουσία του εγκεφάλου, θα μπορούσε να λειτουργεί σαν ένα κουτί μνήμης. Αλλά αυτή η περιοχή διατήρησης των μνημών δεν είναι πλήρως διακριτή. Προκύπτει πως τόσο αληθινές, όσο και ψευδείς αναμνήσεις μπορούν να ενεργοποιήσουν ίδιες εγκεφαλικές περιοχές. Για να ανακληθεί η πραγματική ανάμνηση, κάποιοι ερευνητές ζητούν σε ένα υποκείμενο να την ανακαλέσει μαζί με τα περιβάλλοντα γεγονότα που σχετίζονται μ' αυτή, κάτι που είναι δύσκολο εάν το γεγονός δεν έχει συμβεί στην πραγματικότητα.

Γέλιο

Το γέλιο αποτελεί μία από τις πιο δυσνόητες ανθρώπινες συμπεριφορές. Επιστήμονες έχουν βρει πως κατά τη διάρκεια μιας περιόδου 'καλού γέλιου' ενεργοποιούνται τρεις εγκεφαλικές περιοχές: μία που αφορά τις νοητικές διεργασίες που συντελούν στην κατανόηση του αστείου, μία κινητική περιοχή που δίνει την χαρακτηριστική για το γέλιο κίνηση των μυών και μία συναισθηματική περιοχή που δίνει το αίσθημα της ιλαρότητας. Αλλά παραμένει άγνωστο γιατί ένα άτομο γελάει με τα ανόητα αστεία κάποιου φίλου του, ενώ κάποιο άλλο άτομο ξεκαρδίζεται παρακολουθώντας μία ταινία τρόμου. Ο John Morreall, που είναι ένας από τους σημαντικότερους ερευνητές του χιούμορ στο Κολέγιο William και Mary, βρήκε ότι το γέλιο είναι μία παιχνιδιάρικη αντίδραση σε ιστορίες που δεν παρουσιάζουν μία εννοιολογική συνάφεια που θα περιμέναμε. Άλλοι ερευνητές του πεδίου τονίζουν ότι το γέλιο είναι ένας τρόπος μη λεκτικής επικοινωνίας μεταξύ των ανθρώπων που υποδηλώνει ότι αυτός που γελάει βρίσκεται σε κέφι. Ένα είναι σίγουρο: το γέλιο μας κάνει να νιώθουμε καλύτερα.

Κληρονομικότητα ή περιβάλλον

Σ' αυτή τη μακρόχρονη μάχη σχετικά με το εάν οι σκέψεις και οι προσωπικότητές μας ελέγχονται από γονίδια ή από το περιβάλλον, οι επιστήμονες έχουν έναν πειστικό όγκο στοιχείων που υποδηλώνει ότι ισχύουν ταυτόχρονα και τα δύο. Η δυνατότητα της μελέτης μεμονωμένων γονιδίων παρέχει ενδείξεις πως λίγο έλεγχο έχουμε επάνω στην κληρονομικότητά μας, ωστόσο σε πολλά πεδία, η άσκηση συγκεκριμένων πιέσεων και μεθόδων ανατροφής έχουν δείξει ισχυρή επίδραση σχετικά με το ποιοι είμαστε και τι κάνουμε.

Γιατί γερνάμε

Η αθανασία είναι μόνο για τις ταινίες του Hollywood. Αλλά γιατί γερνούν οι άνθρωποι; Γεννιόμαστε με ένα εύρωστο σώμα γεμάτο με μηχανισμός για να καταπολεμούν την ασθένεια και τους τραυματισμούς, που θα περίμενε κανείς ότι θα εξακολουθούσαν να μας προστατεύουν από δύσκαμπτες αρθρώσεις και άλλες ασθένειες που εμφανίζονται καθώς μεγαλώνουμε. Αλλά καθώς γινόμαστε μεγαλύτεροι, οι μηχανισμοί επιδιόρθωσης του σώματός μας αρχίζουν να μας εγκαταλείπουν. Ως αποτέλεσμα, η αντοχή μας απέναντι σε φυσικούς τραυματισμούς και φορτία ολοένα και μειώνεται. Οι θεωρίες που εξετάζουν το γιατί γερνάμε διακρίνονται σε δύο κατηγορίες: 1) όπως όλα τα ανθρώπινα χαρακτηριστικά, η γήρανση θα μπορούσε να είναι απλά ένα τμήμα της ανθρώπινης γενετικής και με κάποιον τρόπο είναι ευεργετική για εμάς, 2) στην λιγότερο αισιόδοξη θέαση, η γήρανση δεν επιτελεί κανέναν σκοπό, αλλά είναι αποτέλεσμα της καταστροφής των κυττάρων που γίνεται κατά τη διάρκεια της ζωής μας. Κάποιοι λίγοι ερευνητές ωστόσο, πιστεύουν ότι η επιστήμη θα καταφέρει τελικά να επιβραδύνει τη γήρανση, τουλάχιστον τόσο ώστε να ζούμε διπλάσιο χρόνο από όσο ζούμε τώρα.

Κρυογονική

Το να ζει κανείς για πάντα ίσως δε γίνει ποτέ. Αλλά ένα πρωτοποριακό πεδίο που λέγεται κρυογονική θα μπορούσε να δώσει σε κάποιους ανθρώπους δύο ζωές. Ένα τέτοιο κέντρο είναι το Alcor Life Extension Foundation στην Αριζόνα, που αποθηκεύει σώματα σε θήκες που είναι γεμάτες με υγρό άζωτο σε θερμοκρασίες πολύ χαμηλές, των 320 βαθμών Fahrenheit (ή 78 Kelvin). Η ιδέα είναι πως ένα άτομο που πεθαίνει από μία ανίατη για τη σημερινή επιστήμη ασθένεια, θα μπορούσε να παγώσει και να αναζωογονηθεί στο μέλλον όταν βρεθεί η θεραπεία. Το σώμα του τέως θρυλικού παίχτη του μπέϊζμπολ Ted Williams είναι φυλαγμένο σε μία από τις καταψύξεις του Alcor. Όπως και τα άλλα σώματα που βρίσκονται εκεί, βρίσκεται σε μια θέση με το κεφάλι προς τα κάτω. Μ' αυτόν τον τρόπο, εάν ποτέ υπήρχε κάποια διαρροή στο δοχείο, ο εγκέφαλος θα παρέμενε μέσα στο ψυχρό υγρό. Ακόμα δεν έχει αναζωογονηθεί κανένα από τα κατεψυγμένα σώματα, επειδή δεν υπάρχει τέτοια τεχνολογία. Εάν το σώμα δεν καταψυχθεί στην ακριβώς κατάλληλη θερμοκρασία, τα κύτταρά του θα μετατραπούν σε πάγο και θα σπάσουν σε κομμάτια.

Συνείδηση

Όταν σηκωνόμαστε το πρωί, μπορεί να αντιλαμβανόμαστε ότι ο ήλιος μόλις σηκώθηκε, να ακούμε μερικά πουλιά να τιτιβίζουν, ή ακόμα να νιώθουμε μια στιγμή αγαλλίασης καθώς ο φρέσκος πρωινός αγέρας χαϊδεύει το πρόσωπό μας. Με άλλα λόγια, είμαστε συνειδητοί. Αυτό το περίπλοκο θέμα έχει παιδέψει την επιστημονική κοινότητα από την αρχαιότητα. Μόνο πρόσφατα οι νευροεπιστήμονες έχουν θεωρήσει τη συνείδηση ως ένα πραγματικό θέμα για έρευνα. Το μεγαλύτερο αίνιγμα είναι να εξηγηθεί το πώς οι διεργασίες που γίνονται στον εγκέφαλο δίνουν γένεση σε υποκειμενικές εμπειρίες. Για την ώρα όμως, αυτό που έχουν καταφέρει οι επιστήμονες είναι να συντάξουν μια μεγάλη λίστα από ερωτήσεις.

Από την σκοπιά του γράφοντος

 ...ψάξε ψάξε μη σταματάς ...γιαυτό είσαι εδώ .... αναρωτήσου οσο έχεις ακόμα χρόνο .........................

Μετενσάρκωση: έχουμε γεννηθεί ξανά;

Μπορεί η υπόθεση της μετενσάρκωσης να επαληθευθεί;

Ερχόμαστε από μια σκοτεινή άβυσσο
Καταλήγουμε σε μια σκοτεινή άβυσσο
Το μεταξύ φωτεινό διάστημα το λέμε Ζωή.

Ευτύς ως γεννηθούμε,
αρχίζει και η επιστροφή
Ταυτόχρονα το ξεκίνημα και ο γυρισμός...

- Νίκος Καζαντζάκης, «Ασκητική»

Δεν είναι λίγοι αυτοί που έχουν αναρωτηθεί:

• Έχω γεννηθεί ξανά;

• Έχω ζήσει στο παρελθόν δεκάδες άλλες ζωές;

• Ή είναι η ζωή μου μια μοναδική ευκαιρία ύπαρξης ανάμεσα στις αναρίθμητες ζωές άλλων ανθρώπων που έζησαν, ζουν και θα ζήσουν;

Τα δύο τρίτα του πληθυσμού της γης πιστεύουν (με τον ένα ή τον άλλο τρόπο) ότι ο άνθρωπος δε ζει μόνο μία ζωή, αλλά πεθαίνει και γεννιέται ξανά σε μία συνεχή διαδικασία επαναγεννήσεων που χάνεται στο μακρινό παρελθόν. Είναι γεγονός ωστόσο, πως δεν μπορούμε να ξέρουμε εάν κάτι τέτοιο όντως ισχύει, εφόσον η σκοτεινή άβυσσος που προηγείται της γέννησής μας και που μας αγκαλιάζει με το θάνατό μας, αποτελεί μία άβυσσο μυστηρίου, μία μακρινή χώρα που κερνάει τους επισκέπτες της, το «νερό της λήθης».

Ο άνθρωπος όμως δεν μπορεί να δεχτεί ούτε καν αυτά τα όρια με τα οποία τον περιορίζει ο θάνατος. Θέτει ερωτήματα, ερευνά και προσπαθεί να ρίξει φως, ακόμα και στην απροσπέλαστη άβυσσο από την οποία προήλθε και η οποία τον περιμένει. Η θεωρία της μετενσάρκωσης αποτέλεσε αδιαμφισβήτητη πίστη για πολλούς πολιτισμούς στο παρελθόν και είναι ενσωματωμένη σε πολλά θρησκευτικά δόγματα του παρόντος. Ακόμα και για τους ανθρώπους που λόγω θρησκευτικών πεποιθήσεων, η μετενσάρκωση αποτελεί μία έντονα αμφισβητούμενη υπόθεση, υπάρχουν στοιχεία από έρευνες που θα μπορούσαν τουλάχιστον να τους προβληματίσουν για το αντίθετο.

Η περίπτωση της μικρής Ινδής από το Delhi

Το 1926 γεννήθηκε στο Δελχί ένα κορίτσι που λεγόταν Shanti Devi. Σχεδόν από τα τρία της χρόνια άρχισε να θυμάται λεπτομέρειες από μία προηγούμενη ζωή της στην πόλη Muttra, η οποία βρίσκεται σε απόσταση 130 χιλιομέτρων από τον τόπο όπου είχε γεννηθεί. Δήλωσε πως την έλεγαν Lugdi, πως γεννήθηκε το 1902, άνηκε σε μία συγκεκριμένη κάστα και πως ήταν παντρεμένη με έναν έμπορο υφασμάτων που τον έλεγαν Kedar Nath Chaubey. Είπε επίσης πως γέννησε ένα αγόρι και πως πέθανε 10 ημέρες μετά από τη γέννα. Όταν η Shanti Devi έφτασε στην ηλικία των 9 χρόνων, η οικογένειά της άρχισε μία έρευνα για να διαπιστώσει εάν όντως υπήρχε κάποιος άντρας με το όνομα που είχε πει η Shanti, στην πόλη της Muttra.

Βρέθηκε ένας άντρας με αυτό το όνομα και τους έγραψε ένα γράμμα που επιβεβαίωνε όσα είχε δηλώσει η μικρή Ινδή. Ακολούθως, έστειλε έναν συγγενή του στο σπίτι της μικρής και ενώ ο άνθρωπος αυτός καθόταν με την οικογένεια του κοριτσιού, ο Kedar Nath Chaubey εμφανίστηκε χωρίς να τους έχει προειδοποιήσει. Η Shanti Devi αναγνώρισε και τους δύο αυτούς ανθρώπους. Μετά, εξετάστηκε η πιθανότητα, εάν η μικρή είχε βρεθεί στη Muttra στην παρούσα ζωή της και εάν είχε μάθει τις πληροφορίες αυτές από κάποιον που ζούσε εκεί. Προέκυψε πως δεν είχε συμβεί ποτέ κάτι τέτοιο, εφόσον η μικρή Shanti δεν είχε φύγει ποτέ από το Δελχί.

Το 1936 οργανώθηκε μία επιτροπή για να συνοδεύσει το κορίτσι που επισκέφτηκε τη Muttra, ώστε να διαπιστώσει εάν η κοπέλα αναγνώριζε ανθρώπους και μέρη από την πόλη αυτή. Κατά τη διάρκεια της επίσκεψής της έγινε φανερό, πως δεν ήταν μόνο σε θέση να αναγνωρίζει ανθρώπους, αλλά και πως μπορούσε να δείξει στην επιτροπή τη διαδρομή που οδηγούσε στο σπίτι του Kedar Nath Chaubey. Αναγνώρισε επίσης το σπίτι, παρόλο που το είχαν βάψει με άλλο χρώμα μετά από το θάνατο της Lugdi. Μπορούσε ακόμα να απαντήσει σωστά σε διάφορες ερωτήσεις που αφορούσαν το εσωτερικό του σπιτιού, τις ντουλάπες, κ.λπ. Αναγνώρισε τους γονείς της Ludgi ανάμεσα από ένα πλήθος 50 ανθρώπων.

Ακόμα περισσότερο εντυπωσιακή ήταν η δήλωσή της, πως είχε θάψει σε κάποιο σημείο χρήματα. Όταν σκάψανε στο σημείο που υπέδειξε η κοπέλα και δε βρήκαν τίποτα, ο Kedar Nath Chaubey παραδέχτηκε, πως είχε ήδη βρει τα χρήματα μετά από το θάνατο της γυναίκας του. Τέλος, ανακαλύφθηκε πως η Shanti Devi χρησιμοποιούσε στην παιδική της ηλικία γλωσσικές εκφράσεις, που ήταν χαρακτηριστικές στη διάλεκτο της περιοχής της Muttra, πράγμα το οποίο είχε εντυπωσιάσει όσους την είχαν ακούσει. Συνολικά, είχε κάνει 24 συγκεκριμένες και επαληθευμένες δηλώσεις, που αφορούσαν την περασμένη ζωή της Lugdi.

Ian Stevenson

Ο Ian Stevenson και η επιστημονική έρευνα για τη μετενσάρκωση

τον κο Ian Stevenson, ψυχίατρο από το Charlottesville της Virginia, ο οποίος στο παρελθόν διατέλεσε επικεφαλής του ψυχιατρικού τμήματος στο πανεπιστήμιο της Virginia ,είχαμε την τύχη να παρακολουθήσουμε σε 2μερη παρουσίαση σχετικών θεμάτων στο ψυχοερευνητικό τμήμα του εθνικού καποδιστριακού ιατρικού πανεπιστήμιου Αθηνών στις παρουσιάσεις είχαμε την τιμή να έχουμε κοντά μας άλλον έναν υπέρμαχο της αυτής άποψης ψυχολόγο κο Γεώργιο Βουλούκο*** πρώην διευθυντή έδρας ψυχολογίας του κρατικού πανεπιστήμιου της Νέας Υόρκης … και οι δυο φιερώσαν τα τελευταία 50 χρόνια στην επιστημονική τεκμηρίωση των αναμνήσεων από προηγούμενες ζωές παιδιών από όλο τον κόσμο, έχοντας μελετήσει παραπάνω από 2500 τέτοιες περιπτώσεις. Πολλοί ερευνητές, ακόμα και οι πλεον σκεπτικιστές, συμφωνούν πως αυτές οι περιπτώσεις αποτελούν σοβαρές ενδείξεις για την ύπαρξη της μετενσάρκωσης.

Ο Δρ. Stevenson ξεκίνησε την έρευνά του για την πιθανότητα ύπαρξης της μετενσάρκωσης το 1960, όταν άκουσε για μια περίπτωση στη Σρι Λάνκα, όπου ένα παιδί ισχυριζόταν ότι θυμόταν την περασμένη του ζωή. Εξέτασε εξονυχιστικά την περίπτωση ρωτώντας το παιδί και τους γονείς του, όπως επίσης και τους ανθρώπους, για τους οποίους ισχυριζόταν το παιδί ότι ήταν οι γονείς του στην περασμένη του ζωή. Αυτό τον οδήγησε στην πεποίθηση ότι πιθανότατα η μετενσάρκωση αποτελεί μία πραγματικότητα. Όσο περισσότερες τέτοιες περιπτώσεις μελετούσε, τόσο περισσότερο αυξανόταν το ενδιαφέρον του γι' αυτό το άγνωστο πεδίο, το οποίο μέχρι προσφάτων χρόνων είχε ξεγλιστρήσει από την επιστημονική παρατήρηση. Σκοπός του ήταν να μπορέσει να ελέγξει την ισχύ της υπόθεσης της μετενσάρκωσης με επιστημονικό τρόπο.

Ακόμα και σήμερα, ο Δρ Stevenson είναι ο σημαντικότερος επιστήμονας ερευνητής για την τεκμηρίωση της μετενσάρκωσης και το έργο του αποτελεί βιβλιογραφική πηγή για ένα πολύ μεγάλο πλήθος ερευνητικών εργασιών, που ασχολούνται με το θέμα αυτό. Εκτός από τις περιπτώσεις ατόμων που θυμούνται προηγούμενες ζωές τους και οι οποίοι έχουν γεννηθεί σε χώρες, όπου το δόγμα της μετενσάρκωσης είναι ευρέως διαδεδομένο

ο Stevenson μελέτησε και περιπτώσεις τέτοιες από ολη την Ευρώπη, που οι άνθρωποι δεν είναι τόσο εξοικειωμένοι με την ιδέα αυτή. Σημαντικότατη είναι η συνεισφορά του στη μελέτη περιπτώσεων που αφορούν αναμνήσεις μικρών παιδιών.

Μόνο σαν πιείς απ' το Ποτάμι της Σιωπής
πραγματικά θα τραγουδήσεις.
Κι όταν θα φτάσεις στην κορφή,
τότε μονάχα θ' αρχίσεις ν΄ανεβαίνεις.
Κι όταν η γη τα μέλη σου απαιτήσει,
τότε μονάχα θα χορέψεις αληθινά.

ΧΑΛΙΛ ΤΖΙΜΠΡΑΝ

Από τις μελέτες του εξήγαγε το συμπέρασμα, πως μία τυπική περίπτωση παιδιού που θυμάται την προηγούμενη ενσάρκωσή του, ακολουθεί το παρακάτω μοτίβο:

• Αρχίζοντας από την ηλικία των 2 έως 4 χρόνων, το παιδί θυμάται αυθόρμητα λεπτομέρειες από την προηγούμενη ζωή του.
• Το πλήθος και η καθαρότητα των δηλώσεων του παιδιού αυξάνονται μέχρι την ηλικία των 5 έως 6 χρόνων, όπου το παιδί αρχίζει να μιλάει λιγότερο για τις αναμνήσεις αυτές.
• Στην ηλικία των 8 χρόνων, οι αναμνήσεις από την προηγούμενη ζωή αρχίζουν να εξασθενούν.
• Το παιδί παρουσιάζει αναίτια συμπεριφορά που ταιριάζει με τις συνθήκες ζωής του ανθρώπου που ήταν στην προηγούμενη ζωή του, όπως φοβίες ή ιδιαίτερες προτιμήσεις και ορέξεις.
• Σε πολλές περιπτώσεις το παιδί έχει κάποιο σημάδι ή γενετική ανωμαλία, που αντιστοιχεί σε σημεία του σώματος, όπου ως προηγούμενη ζωή είχε δεχτεί κάποιο θανάσιμο τραύμα. Ένας μεγάλος αριθμός ανθρώπων που δηλώνουν πως θυμούνται πως μετενσαρκώθηκαν, αναφέρουν πως είχαν βίαιο θάνατο που δεν έχει διαγραφεί από τη μνήμη τους.
• Σε μερικούς πολιτισμούς το άτομο που πρόκειται να «μετενσαρκωθεί», προβλέπει την επόμενη ενσάρκωσή του, ή μπορεί μία μητέρα που περιμένει να γεννήσει ένα παιδί, να δει ένα όνειρο που να δηλώνει πως ο προηγούμενος άνθρωπος σκοπεύει να μετενσαρκωθεί στο παιδί.
• Μετά την ηλικία των 10 χρόνων, τα παιδιά που αναφέρουν πως θυμούνται την προηγούμενή τους ζωή, εξελίσσονται κανονικά.

Ο Ian Stevenson συνέλεξε πάνω από 2500 αναφορές για μετενσάρκωση, τις οποίες συγκέντρωσε σε μία βάση δεδομένων για περαιτέρω ανάλυση. Καθόρισε πως για να ενταχθεί μία περίπτωση μετενσάρκωσης στη συγκεκριμένη βάση δεδομένων, θα πρέπει να παρουσιάζει τουλάχιστον 2 από 6 βασικά χαρακτηριστικά:

1. πρόβλεψη επανενσάρκωσης ή προθανάτια δήλωση από το άτομο που προηγήθηκε της παρούσας ενσάρκωσης.
2. όνειρα που ανακοινώνουν την παρούσα ενσάρκωση, που βλέπει είτε η μητέρα του παιδιού της τωρινής ενσάρκωσης, ή κάποιος συγγενής του προηγούμενου προσώπου.
3. λεκτική αναφορά σε αναμνήσεις.
4. συμπεριφορά που παραπέμπει σε συγκεκριμένες αναμνήσεις.
5. αναγνώριση ανθρώπων και τοποθεσιών.
6. ιδιαίτερα γενετικά σημάδια ή γενετικές δυσπλασίες και ατέλειες, που σχετίζονται με τραύματα ή σημάδια του σώματος που είχε το άτομο της προηγούμενης ενσάρκωσης.

Πέρα από τα παραπάνω κριτήρια του Stevenson, υπάρχει ένας αριθμός καταστάσεων και χαρακτηριστικών ανθρώπων, που συντελούν περισσότερο ή λιγότερο στην υπόθεση ότι μπορεί να σχετίζονται με μία προηγούμενη ενσάρκωση. Κάποιες από αυτές τις καταστάσεις και τα χαρακτηριστικά είναι,

οι αμφιβολίες που σχετίζονται με την σεξουαλική ταυτότητα κάποιου ανθρώπου,

οι εμπειρίες τύπου Dιjΰ vu,

οι περιπτώσεις παιδιών θαυμάτων καθώς και ιδιοφυών ηλιθίων,

η περίπτωση της ξενογλωσσίας, της ικανότητας δηλαδή ενός ανθρώπου να μιλάει ή να γράφει σε μία γλώσσα που δεν έχει διδαχτεί ποτέ, το ανεξήγητο αίσθημα «αγάπης» ή «μίσους» απέναντι σε έναν άνθρωπο που είναι παντελώς άγνωστος

και τέλος οι πολλαπλές προσωπικότητες και η σχιζοφρένεια.

  Από την σκοπιά του γράφοντος

την χρονιά του 1985 οργανώσαμε μια επιστημονική ερευνητική ομάδα η οποία επιστάμενα ασχολήθηκε με την αναζήτηση τέτοιων μαρτυριών , έως και το τέλος του 1998 καταφέραμε να συγκεντρώσουμε υλικό και καταγράψαμε 2.500 περιπτώσεις στον ελλαδικό χώρο ανθρώπων που είχαν εμπειρία των προηγούμενων ζωών τους……και με την μέθοδο της υπνώσεως αρκετοί από αυτούς ξεπέρασαν και προβλήματα που τους βασάνιζαν στην παρούσα …παρουσιάζοντας το φαινόμενο των συγκοινωνούντων δοχείων...τα νούμερα είναι ενδεικτικά και τα αποτελέσματα μας αφήσαν άφωνους

*** Γεώργιος Βουλούκος

O Ψυχολόγος-ερευνητής Γιώργος Βουλούκος, απόφοιτος του Κρατικού Πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης, έχει ασχοληθεί για πάνω από 35 χρόνια με την ψυχολογία της διεύρυνσης της συνειδητότητας και με τη μεταφυσική όψη του ανθρώπου.

Γεννήθηκε στο χωριό Σκούρα Λακωνίας, έξω από τη Σπάρτη. Σε ηλικία 13 ετών, το 1948, η οικογένειά του μετανάστευσε στις ΗΠΑ. Ο ίδιος επέστρεψε στην Ελλάδα το 1979.

Έχει αποφοιτήσει από τα εξής πανεπιστήμια:
1. Πανεπιστήμιο της Νέας Υόρκης - Οικονομικά και Φιλοσοφία
2. Κρατικό Πανεπιστήμιο Νέας Υόρκης - Ψυχολογία

Από το 1964 ασχολήθηκε με τις αναδρομές ζωής, αποκλειστικά για θεραπευτικούς και ερευνητικούς λόγους, σε πανεπιστήμια και σε άλλα επιστημονικά ερευνητικά κέντρα.

Από το 1980, και επί 16 χρόνια, έκανε δημόσιες αναδρομές στην Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Πάτρα, Βόλο, Λαμία, Καλαμάτα και Κόρινθο, τις οποίες παρακολούθησαν πάνω από 100.000 άτομα, ερχόμενοι σ' επαφή με τον συμπαντικό νόμο του Αιτίου και του Αποτελέσματος.

Ως πρόεδρος του Ι.Π.Α. εδείνε διαλέξεις κάθε Δευτέρα, σε ολοκληρωμένους κύκλους θεμάτων σχετικών με την ανάπτυξη της συνειδητότητας και την εν γένει εσωτερική ανάπτυξη του ατόμου, και σεμινάρια Συμπαντικών Νόμων, Εναρμόνισης των 7 κέντρων, Προσευχής και Διαλογισμού, Μετενσάρκωσης, Αυτογνωσίας και Μεταμόρφωσης του εαυτού.

23/10/2005 ημέρα Κυριακή, ΕΦΥΓΕ από κοντά μας ο ιδρυτής του ΙΠΑ Γιώργος Βουλούκος, σε ηλικία 70 ετών. Ο ακούραστος δάσκαλός μας, ο αδελφός μας, ο σύντροφος και βοηθός στο πέρασμα απ' τη Στενή Πύλη προς την ανηφορική πορεία που δεν έχει πισωγύρισμα..

αφιερωμένο σε εκείνη την «ομάδα» που έδωσε τον καλύτερο επιστημονικό της εαυτό και τόλμησε να αμφισβήτηση τον ίδιο της τον εαυτό προκείμενου να αποδείξει ………και στους «άλλους».. εκείνους που δεν αμφισβήτησαν ποτέ ....ούτε μια στιγμή ......

Το φαινόμενο Kirlian - μπορεί να φωτογραφηθεί η αύρα;

....το 1961 ο Semyon Davidovitch Kirlian και η Valentina Kirliana δημοσίευσαν μία έρευνα στο ρωσικής έκδοσης περιοδικό     για την επιστημονική και εφαρμοσμένη φωτογραφία (Russian Journal of Scientific and Applied Photography), στην οποία περιέγραψαν για πρώτη φορά τη διαδικασία που σήμερα είναι γνωστή ως φωτογράφηση Kirlian.

Το επονομαζόμενο "αυρικο σωμα"

Περιγραφή

Η μέθοδος συνίσταται στην τοποθέτηση ενός αντικειμένου ή ενός τμήματος του σώματος απευθείας επάνω σε ένα φωτογραφικό χαρτί, ενώ στη συνέχεια διέρχεται υψηλή τάση διαμέσου του αντικειμένου (γεγονός που καθιστά τη σύνθεση της μηχανής αρκετά περίπλοκη, ιδιαίτερα όταν χρησιμοποιείται κάποιο ανθρώπινο μέλος, γιατί πρέπει να χρησιμοποιηθεί υψηλή τάση, αλλά χαμηλής εντάσεως ρεύμα). Αυτό που ανακάλυψαν οι Kirlian είναι ότι γύρω από το αντικείμενο που έχει εκτεθεί στην υψηλή τάση, εμφανίζεται μία φωτεινή αύρα.

Περαιτέρω πειράματα με τη φωτογράφηση Kirlian έχουν δημιουργήσει έγχρωμες και αρκετά εντυπωσιακές εικόνες. Οι εικόνες αυτές συχνά έχουν συνδεθεί με την 'αύρα' των αντικειμένων, που θεωρείται ότι είναι αποτέλεσμα της 'βιοενέργειας' ή του 'βιοπλάσματος' που το διαρρέει. Σύμφωνα με πολλούς ερευνητές που χρησιμοποιούν τη φωτογράφηση Kirlian, διαφορετικοί βαθμοί ψυχικών ικανοτήτων, καθώς και ιδιαίτερες παραψυχολογικές δυνάμεις μπορούν να ανιχνευθούν μέσω αυτών των φωτογραφιών.

Ένα φαινόμενο που έχει απασχολήσει τους ερευνητές είναι το λεγόμενο 'φύλλο-φάντασμα' σύμφωνα με το οποίο, φύλλα που τους έχει κοπεί ένα τμήμα, στις φωτογραφίσεις Kirlian εμφανίζουν την αύρα ολόκληρου του φύλλου. Σημαντική έρευνα έχει γίνει από την Δρ. Thelma Moss του νευροψυχιατρικού Ινστιτούτου του UCLA, καθώς και από τον πρώην φοιτητή της, Kendal Johnson. Τα συμπεράσματά τους υποδεικνύουν πως η φωτογράφηση Kirlian αποτελεί ένα παράθυρο στον κόσμο της 'βιοενέργειας' και οι δύο ερευνητές (όπως και πολλοί άλλοι εξάλλου) έχουν συνδέσει την φωτογράφηση Kirlian με την τηλεπάθεια, την οργόνη, τον βελονισμό, και πολλά παραφυσικά φαινόμενα. Τόνισαν επίσης την πιθανότητα, μέσω της συγκεκριμένης φωτογράφησης να μπορεί να γίνει πρώιμη ιατρική διάγνωση για μια μεγάλη ποικιλία ασθενειών που πιθανόν να εμφανίσει ο φωτογραφιζόμενος. Οι Moss και Johnson πιστεύουν πως η φωτογράφηση Kirlian απεικονίζει το μέχρι προσφάτως αόρατο 'αστρικό σώμα', ενώ άλλοι πιστεύουν ότι πρόκειται κυρίως για ένα ηλεκτρικό εφφέ, που είναι κατά κάποιον τρόπο ευαίσθητο σε συγκεκριμένες ψυχικές καταστάσεις.

Λίγη Ιστορία

Η βίο-ηλεκτρογραφία ή φωτογράφηση Kirlian, έχει τις ρίζες της σε παρατηρήσεις που είχαν γίνει σε ακτινόμορφα σχέδια, που είχαν σχηματιστεί από την επίδραση ηλεκτρικών εκκενώσεων σε σκόνη ρητίνης, από τον γερμανό φυσικό και φιλόσοφο Georg Christoph Lichtenberg (1742-1799) το 1977. Ο Lichtenberg ήταν επίσης ο πρώτος που παρατήρησε μία εκκένωση με μορφή κορώνας σε ανθρώπινο χέρι. Μετά από την εμφάνιση της φωτογραφικής τέχνης, ο τσέχος φυσικός Batholomew Navratil (1848-1927) και ο ρώσο-πολωνός ηλεκτροθεραπευτής, μηχανικός και γιατρός Yakov Narkiewicz- Yodko (1848-1904) ήταν οι πρώτοι που χρησιμοποίησαν το νέο μέσο για να καταγράψουν ηλεκτρικές εκκενώσεις από ακίνητα και κινούμενα αντικείμενα και ερεύνησαν συστηματικά τα αποτελέσματα. Ο όρος 'ηλεκτρογραφία' επινοήθηκε το 1888 από τον Navratil. Άλλες παρατηρήσεις σχετικά με το σχηματισμό περιγράμματος έγιναν επίσης από τον Νίκολα Τέσλα.

Το 1939 ο αρμένιος ηλεκτρολόγος Davidovich Kirlian (1900-1980) στην βόρεια καυκάσια πόλη του Krasnodar, ανακάλυψε ξανά από τύχη το συγκεκριμένο φαινόμενο που φέρει σήμερα το όνομά του. Μαζί με τη γυναίκα του τη Valentina βελτίωσε τη βασική συσκευή και ανέπτυξε μία νέα μέθοδο για έναν αριθμό εφαρμογών, κυρίως για την έρευνα σε φυτά. Ο φυσικός Viktor G. Adamenko, που ως φοιτητής είχε συμμετάσχει σε πολλά πειράματα μαζί με τους Kirlian, υπερασπίστηκε την πρώτη διδακτορική θέση στο αντικείμενο, στο πολυτεχνείο Minsk (Belorussia), αναφερόμενος στον φυσικό μηχανισμό του σχηματισμού εικόνας από την εκφόρτωση τύπου κορώνας. Αν και θεώρησε ότι ο βασικός μηχανισμός που σχετίζεται με το φαινόμενο είναι η ψυχρή εκπομπή ηλεκτρονίων από το δείγμα, που προέρχεται από τον υψηλής τάσεως παλμό, ένας άλλος διακεκριμένος ρώσος ερευνητής, που ανέλαβε έρευνα στο ίδιο αντικείμενο, ο Victor M. Inyushin καθηγητής βιοφυσικής στο πανεπιστήμιο του Καζακστάν, μαζί με τον πολωνό φυσικό Wlodzimierz Sedlak, ανέπτυξαν την 'υπόθεση του βιοπλάσματος' με σκοπό να εξηγήσουν το φαινόμενο Kirlian στην βίο-ηλεκτρογραφία.

Με τη δημοσίευση του βιβλίου των Ostrander και Schroeder 'Ψυχικές ανακαλύψεις πίσω από το σιδηρούν παραπέτασμα'(1970) και του βιβλίου των Krippner και Rubin 'η αύρα Kirlian' (1974), η ηλεκτρογραφία εισήλθε στη Δύση και προκάλεσε μία σωρεία δραστηριοτήτων. Μετά από μία επίσκεψη του Adamenko στη Μόσχα και του Inyushin στην Alma-Ata το 1970, η ψυχολόγος Thelma Moss του νευροψυχιατρικού Ινστιτούτου του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια στο Λος Άντζελες, ήταν η πρώτη δυτική επιστήμονας που επέλεξε να ερευνήσει το συγκεκριμένο πεδίο. Ιδιαίτερα σημαντική ήταν η συμβολή του Gary K.Poock, καθηγητή και σημαντικού ερευνητή στα συστήματα ανθρώπου-μηχανής. Το 1975 ανέπτυξε εκτός της Σοβιετικής Ένωσης, την πρώτη μέθοδο βιοηλεκτρογραφικής απεικόνισης σε κίνηση. Περιλάμβανε τη χρήση ενός ενισχυτή φωτός ώστε να βελτιωθεί η φωτεινότητα και μπορούσε να αναπαραστήσει τα δυναμικά της διαδικασίας εκκένωσης, που είναι αόρατα όταν ένα αντικείμενο είναι εκτεθειμένο για αρκετή ώρα σε ακίνητη φωτογράφηση. Το 1976 ο Poock έκανε το πρώτο βήμα για την ποσοτικοποίηση της ηλεκτρογραφικής φωτογραφίας, εισάγοντας μία τεχνική ανάλυσης εικόνας.

Μία παραδειγματική έρευνα για την ηλεκτρογραφία δημοσιεύτηκε το 1976 και το 1978 και εν μέρει χρηματοδοτήθηκε από το Υπουργείο Αμύνης των Ηνωμένων Πολιτειών. Η έρευνα είχε διάρκεια 6 χρόνια και έγινε από μία πολυτμηματική ομάδα με επικεφαλή τον William Eidson, καθηγητή φυσικής στο πανεπιστήμιο Drexel της Φιλαδέλφειας (Pehek et al., 1976 Eidson et al., 1978). Ενέτεινε σε αξιοσημείωτο βαθμό την ποιότητα της συζήτησης για το όλο θέμα, που μέχρι τότε μόλις που ήταν ζωηρή. Μεταξύ άλλων, η έρευνα εστιάζει στην τυπική αστάθεια του εξοπλισμού που έχει χρησιμοποιηθεί στην πλειοψηφία των ερευνών και στο ευρύ φάσμα των παραμέτρων που πρέπει να ελεγχθούν για την επιτυχή διεξαγωγή της μεθόδου. Παρέχει επίσης προτάσεις για ευνοϊκότερη τεχνολογία εκκενώσεων και συστημάτων καταγραφής, όπως διαφανή ηλεκτρόδια και φιλμ που ενισχύει την εικόνα, ή συστήματα καταγραφής βίντεο που επιτρέπουν την εξ΄αποστάσεως καταγραφή εικόνας χωρίς την παρεμβολή που γίνεται μεταξύ του κυκλώματος που αποτελείται από το δείγμα και τα ηλεκτρόδια και τέλος τη χρήση ανάλυσης εικόνας και ανάλυσης του φάσματος της διαδικασίας εκκένωσης. Η έρευνα κατέληξε στο συμπέρασμα ότι η ηλεκτρογραφία μπορεί να απεικονίσει ηλεκτρικές παραμέτρους ενός δείγματος σε πραγματικό χρόνο, καθιστώντας την ως ένα πιθανό εργαλείο για την χαρτογράφηση των ενεργειακών πεδίων που περιβάλλουν ζώντες οργανισμούς. Ο σημαντικός στόχος της προσεκτικής ανάλυσης όλων των παραμέτρων που μπορούν να επηρεάζουν την βιοηλεκτρογραφική απεικόνιση που είχε αρχίσει η ομάδα του Drexel, και στην οποία έχουν αναφερθεί πολλοί άλλοι στη συνέχεια, συνεχίστηκε από τον Mark de Payrebrune, που εκείνη την εποχή ήταν απόφοιτος ηλεκτρολόγος μηχανικός στο πανεπιστήμιο McGill του Montreal στον Καναδά, και ήταν το αντικείμενο της μεταπτυχιακής του εργασίας (de Payrebrune, 1984). Περαιτέρω έρευνα σχετικά με την βιοηλεκτρογραφία έγινε στη Ρωσία και σε άλλες χώρες της πρώην Σοβιετικής Ένωσης, αλλά δεν είναι εύκολα προσβάσιμες για λόγους όπως η δυσκολία της μετάφρασης.

Μία περισσότερο διαισθητική αλλά πολύ επιτυχημένη και σήμερα ευρέως χρησιμοποιούμενη μέθοδος για την ερμηνεία μίας βιοηλεκτρογραφικής εικόνας με σκοπό την ιατρική διάγνωση, βασίζεται στην κορώνα των ακροδακτύλων σε συσχετισμό τους με τα τελικά σημεία των μεσημβρινών της παραδοσιακής κινέζικης ιατρικής. Αναπτύχθηκε από τον γερμανό φυσίατρο Peter Mandel (Mandel, 1986).

Παρολαυτά, λόγω του άγνωστου πεδίου που αγγίζει το θέμα της φωτογράφησης Kirlian, καθώς και των συσχετισμών που έχουν γίνει με ζητήματα που αφορούν την παραψυχολογία, έχει καταστεί δύσκολο να γίνει μια εξονυχιστική εξέταση του φαινομένου από τους σύγχρονους επιστήμονες. Ενώ η φωτογράφηση Kirlian επιδεικνύεται από διάφορους που ασχολούνται με παραψυχολογικά θέματα ως κάποιου είδους τεκμήριο, η επιστημονική έρευνα στο πεδίο αυτό, μετά από μία σχετικά έντονη δραστηριότητα στη δεκαετία του 1970, έχει σχεδόν λιμνάσει.

Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία για το γεγονός ότι οι φωτογραφίες Kirlian δεν είναι ψεύτικες. Φωτογραφίζουν πράγματι κάτι, το ερώτημα όμως βρίσκεται στο τι ακριβώς φωτογραφίζουν....

μημπως τον "αιθήρ περιβάλων πάντα" του Πλατωνα ... 

Από τη σκοπιά των σκεπτικιστών

Η πιο πιθανή εξήγηση, που υιοθετείται ακόμα κι από πολλούς που ασχολούνται με την παραψυχολογία, είναι ότι το φαινόμενο αποτελεί κάποιου είδους 'κορώνα εκκένωσης'. Η κορώνα αυτή είναι υπεύθυνη μεταξύ άλλων για τον συνήθη φωτισμό, ή για τις σπίθες που βγάζουν τα δάκτυλα όταν κάποιος περπατάει επάνω σε ένα μάλλινο χαλί, ή ακόμα για τις φωτιές του St. Elmo. Ο Νίκολα Τέσλα συνήθιζε να παρουσιάζει τις νέες του ανακαλύψεις σε παρουσιάσεις, στις οποίες το σώμα του έλαμπε και έβγαζε σπίθες από τα δάκτυλά του, χρησιμοποιώντας μία παρόμοια τεχνική.

Μία ομάδα από φυσικούς και ψυχολόγους στο πανεπιστήμιο του Drexel αφιέρωσαν κάποια χρόνια για να μελετήσουν το φαινόμενο Kirlian και συμπέραναν πως ο σημαντικότερος καθοριστικός παράγοντας στην εικόνα που προκύπτει σε μια τέτοια φωτογράφηση, είναι η ποσότητα υγρασίας που βρίσκεται στο αντικείμενο ή στο δέρμα του μέλους που φωτογραφίζεται. Είναι εύλογο, ότι διαφόρων ειδών ψυχικές καταστάσεις μπορούν να προκαλέσουν διαφορετικές ποσότητες υγρασίας, για παράδειγμα στα ακροδάκτυλα. Αυτή είναι και η βάση για τη λειτουργία του ανιχνευτή ψεύδους. Από την άλλη μεριά, οι περιπτώσεις που εμφανίζεται το φαινόμενο του 'φύλλου φάντασμα' είναι πολύ σπάνιες η ομάδα του Drexel δεν κατάφερε ποτέ να αναπαράγει το φαινόμενο αυτό, αλλά πρότειναν διάφορες πιθανότητες για την εξήγησή του, που περιλαμβάνουν υπολείμματα που μπορεί να έχουν μείνει στην φωτογραφική πλάκα, την παρουσία συμπτώσεων, ακόμα και την πιθανότητα όλη η ιστορία να είναι μία απάτη σε κάποιες περιπτώσεις.

Εξάλλου, παρόλο που η φωτογράφηση Kirlian δεν είναι πλήρως κατανοητή, δεν υπάρχει απόδειξη ότι οι παραλλαγές στις εικόνες που προκύπτουν από μία τέτοια φωτογράφηση, οφείλονται σε παραψυχικά φαινόμενα. Η ομάδα του Drexel έφτιαξε μια λίστα με 25 παράγοντες που μπορούν να επηρεάσουν μία φωτογράφηση Kirlian, συμπεριλαμβάνοντας τα διαφορετικά χαρακτηριστικά δέρματος, την πρόσφατη φυσική δραστηριότητα, ακόμα και τη νοητική ένταση. Όλα αυτά επιδρούν στην ποσότητα της υγρασίας επάνω στο δέρμα. Όσον αφορά τις ιατρικές εφαρμογές της φωτογράφησης Kirlian, συχνά είναι υπερτιμημένες. Οι διαφορές στις φωτογραφίες έχουν πολλές αιτίες, αλλά είναι πολύ δύσκολο να προσδιοριστούν οι αιτίες αυτές από την απλή μελέτη μιας φωτογραφίας -  πολλές παθολογικές αιτίες δημιουργούν ακριβώς τις ίδιες διακυμάνσεις στις εικόνες Kirlian.

Από την σκοπιά του γράφοντος

παρόλο που αποφεύγω να παίρνω θέση για τα όσα αναρτώ στο ιστολόγιο μου αφήνοντας σε εσάς να αναγνωρίσετε την δική σας χρωματική νοητική θέση και αντίληψη σε αυτά και σαφώς σεβόμενος παντα την διαφορετικότητα των απόψεων μας, μάλλον αναπόφευκτα κάποιες στιγμές πρέπει να γίνεται

.....Το 19996 κατά το τέλος της μεταπτυχιακής μου εργασίας στην ψυχολογία περί Οχλου και Ατόμου Φως και Ήχος με θέμα «διαδραστικά μέσα και επιδράσεις αυτών στον άνθρωπο» είχα την τύχη να συμμετέχω με ομάδα επιστημόνων από διαφορές χώρες σε σχετική παρουσίαση της μεθόδου Κυρλιαν στο ιατρικό πανεπιστήμιο της Συμφερουπόλεως στην Κριμαία – (νότια Ουκρανία - η αρχαία Ταυρίδα – Σκυθία τόπος εμπνευσμού του αρχαίου μας τραγωδού Ευριπίδη όπου εξελίχθηκε η τραγωδία «Ἰφιγένεια ἐν Ταύροις»)***παραπομπή στο τέλος της σελίδας

Εκεί λοιπόν στον πανεπιστημιακό χώρο μετείχαμε στις καθημερινές φωτογραφήσεις και αντικειμένων αλλά και ημών των ιδίων,,, τα αποτελέσματα ήταν θεαματικά και αφήναν άφωνο και τον πλέον σκεπτικιστή καθώς αποτυπωνόταν στα ειδικά χαρτιά και οθόνες η διαφορετική συναισθηματική φόρτιση των στιγμών της καθημερινότητας . Με απόλυτο τρόπο εναλλάσσωνταν οι χρωματισμοί και μας έκαναν απόλυτα παραδεκτό το γεγονός ότι κατέγραφαν την εναλλαγή των συναισθημάτων μας …θεαματικότερο όλων δε τα φύλλα των φυτών που ενώ τα κόβαμε αυτά συνέχισαν να αποτείνονται για μέρες στην φωτογραφεία παρόμοιες εικόνες είδαμε από τα ιατρικά αρχεία και με ανθρώπινα μέλη που αποκόπησαν είτε βίαια λόγω ατυχήματος είτε με ιατρική επέμβαση λόγω ασθενείας η ανεπίστρεπτης βλάβης….Και συνέχιζαν να εμφανίζονται ενωμένα με το υπόλοιπο σώμα ..............

(για να θυμόμαστε ...)

Ευριπίδης***«Ἰφιγένεια ἐν Ταύροις») -

Η «Ἰφιγένεια ἐν Ταύροις» είναι τραγωδία που έγραψε ο Ευριπίδης με άγνωστο το έτος που διδάχτηκε.

Το έργο εκτυλίσσεται με σκηνικό «την Ταυριδα» της Σκυθίας όπου ο Ορέστης και ο Πυλάδης προσορμίζονται προκειμένου να πάρουν το ξόανο της θεάς Άρτεμης και να το μεταφέρουν στην Αττική. Αλλά οι δύο ήρωες συλλαμβάνονται από βαρβάρους ως σύμφωνα με δικούς τους νόμους ιερόσυλοι καθώς ο βασιλιάς της Ταυρίδας, Θόας, μισούσε τους ξένους και τους Έλληνες. Προτού λοιπόν θανατωθούν ως θυσία προς τη θεά Άρτεμις, οδηγούνται για εξαγνισμό, στο ναό της θεά, από την ιέρεια του ναού. Όμως ιέρεια του Ναού της Θεάς τυγχάνει να είναι η αδελφή του Ορέστη η Ιφιγένεια με την οποία αναγνωρίζονται. Έτσι με τέχνασμα αυτής οι ήρωες και μαζί τους η Ιφιγένεια καταφέρνουν με την βοήθεια της Θεάς Αθηνάς να αποδράσουν αποκομίζοντας και το ιερό ξόανο της Θεάς.

Ζώα που μπορούν να νιώσουν τον Θάνατο

Οι υπερφυσικές αισθήσεις των ζώων

Γάτες που γνωρίζουν επακριβώς πότε θα τις πάνε στον κτηνίατρο. Σκύλοι που νιώθουν ότι το αφεντικό τους πλησιάζει, ακόμα και αν είναι πολλά χιλιόμετρα μακριά. Και πουλιά που πενθούν το θάνατο των ανθρώπων που είναι κοντά τους. Τα κατοικίδιά μας και άλλα ζώα φαίνεται πως έχουν διαισθητικές δυνάμεις, έχουν όμως στʼ αλήθεια μια μυστηριώδη έκτη αίσθηση; Ένα νέο βιβλίο από δύο πολύ σημαντικούς κλινικούς επιστήμονες που έχουν ασχοληθεί με τις επιθανάτιες εμπειρίες, ο Δρ. Peter Fenwick και η γυναίκα του Elizabeth, εξετάζει τις αξιοπρόσεχτες περιπτώσεις ζώων με ψυχικές δυνάμεις. Ας δούμε λοιπόν στη συνέχεια μερικές τέτοιες περιπτώσεις:

Δεν υπάρχει τίποτε το καινούργιο στην ιδέα ότι τα ζώα μπορούν να έχουν πρόσβαση σε πληροφορίες μέσω μιας επιπλέον αίσθησης που οι άνθρωποι έχουμε χάσει ή που δεν είχαμε ποτέ. Οι περισσότεροι άνθρωποι που έχουν κατοικίδια μπορούν πιθανότατα να αναφέρουν κάποιο παράδειγμα από τη γάτα ή το σκύλο τους που έδειξε συμπεριφορά σα να μπορεί διαβάζει τη σκέψη. Τα σκυλιά συχνά συμπεριφέρονται με τρόπο που μοιάζει σα να ξέρουν πότε τα αφεντικά τους ξεκινούν για να γυρίσουν στο σπίτι αν και μπορεί να βρίσκονται πολλά χιλιόμετρα μακριά και συχνά τους περιμένουν στην πόρτα πριν φτάσουν. Και οι γάτες είναι περιβόητες για την ικανότητά τους να νιώθουν πότε πρόκειται να τις πάνε στο κτηνιατρείο.

Ένας ακαδημαϊκός, ο Rupert Sheldrake, συγγραφέας του 'Σκύλοι που Γνωρίζουν Πότε οι Ιδιοκτήτες τους Επιστρέφουν στο Σπίτι' επικοινώνησε με 65 κτηνιατρεία στο Λονδίνο και ρώτησε εάν είχανε κάποιο πρόβλημα με ιδιοκτήτες γατών σχετικά με την τήρηση των ραντεβού που είχανε κλείσει. Όχι μόνο οι 64 στους 65 είχανε τέτοια προβλήματα, αλλά επιπρόσθετα μερικοί είχαν σταματήσει να κλείνουν ραντεβού σε άτομα που είχαν γάτες εξηγώντας ότι "τα ραντεβού για γάτες δεν μπορούν να λειτουργήσουν." Δεν είναι μόνο το γεγονός ότι οι γάτες προσέχουν τον ιδιοκτήτη τους που πλησιάζει με το ειδικό κλουβί μεταφοράς, η γάτα κρύβεται πολύ νωρίτερα όταν νιώσει ότι ο άνθρωπος που την έχει, αρχίζει να σκέφτεται ότι είναι καιρός να ψάξει τη γάτα για να μην αργήσει στο ραντεβού με τον κτηνίατρο.

Παρομοίως, η προαίσθηση του θανάτου δεν περιορίζεται μόνο στους ανθρώπους. Το υπερβολικό ενδιαφέρον που προκάλεσε η περίπτωση μιας διαισθητικής αμερικάνικης γάτας με το όνομα Όσκαρ, αποτελεί ένα παράδειγμα των περίεργων συμπεριφορών που επιδεικνύουν τα ζώα. Ο Όσκαρ μένει σε μια νοσηλευτική κλινική και έχει μια αλλόκοτη ικανότητα να νιώθει πότε κάποιος που μένει εκεί πρόκειται να πεθάνει. Όταν ένας ασθενής πλησιάζει να πεθάνει σχεδόν πάντα ο Όσκαρ εμφανίζεται και πηδάει επάνω στο κρεβάτι. Το προσωπικό τελικά αναγνώρισε και σέβεται τα ένστικτα του Όσκαρ και καλεί τους συγγενείς του ασθενή που επιλέγει κάθε φορά ο γάτος. Αλλά δεν μπορούν να εξηγήσουν το φαινόμενο. Ο Όσκαρ δε δείχνει ενδιαφέρον σε ασθενείς που η υγεία τους φαίνεται πολύ άσχημη ή που έχουν λίγες μέρες ζωής. Σύμφωνα με μια θεωρία, η οξυδέρκεια της οσφρητικής αισθητικότητας των γατών μπορεί να τους παρέχει τη δυνατότητα να ανιχνεύσουν κάποια μικρή μεταβολική αλλαγή που προηγείται της ώρας του θανάτου, αλλά κανείς δεν έχει βρει το λόγο, γιατί ένας γάτος θα έβρισκε ενδιαφέρον στο να πλησιάσει κάποιον που είναι έτοιμος να αναχωρήσει για τον άλλο κόσμο.

Ιστορίες με σκύλους

Με τα παραπάνω δεδομένα, δεν προκαλεί ιδιαίτερη έκπληξη το γεγονός ότι τόσο πολλοί άνθρωποι αναφέρουν ακόμα και τρομακτικά περιστατικά που αφορούν γάτες και σκύλους.

Η Ann Liddell περιέγραψε την παράξενη συμπεριφορά του σκύλου της, ράτσας Newfoundland, τη νύχτα που πέθανε η μητέρα της: "Περίπου στις 4:30 π.μ. ο σκύλος άρχισε να γαβγίζει, όχι με το συνηθισμένο του τρόπο, αλλά κραύγαζε πολύ άγρια. Ήξερα αστραπιαία ότι η μητέρα μου πέθανε και λίγο αργότερα λάβαμε το τηλεφώνημα από το νοσοκομείο, που μας επιβεβαίωσε το γεγονός."

Η μητέρα του Michael Finch πέθαινε από καρκίνο. Ένα βράδυ ο Michael έφευγε από το νοσοκομείο και επέστρεφε στο σπίτι για να βγάλει βόλτα το σκύλο του. "Δεν θα το ξεχάσω ποτέ αυτό σ' όλη τη ζωή μου. Στις 10:45 μ.μ. ο σκύλος άρχισε να ουρλιάζει σα λύκος. Σου προκαλούσε ανατριχίλα στη σπονδυλική στήλη. Και τότε αντιλήφθηκα ότι αυτό γινόταν επειδή η μητέρα μου πέθανε. Για πέντε λεπτά ούρλιαζε ανεξέλεγκτα και μετά πήγε για ύπνο. Ο σκύλος ήταν ένα βασιλικό Cavalier Spaniel και ποτέ πριν δεν είχε βγάλει έναν τέτοιο βαθύ, άγριο και οξύ ήχο. Όταν αργότερα επέστρεψε ο πατέρας μου και η αδελφή μου, επιβεβαίωσαν ότι η μητέρα πέθανε στις 10:45 μ.μ."

Ιστορίες με γάτες

Μια άλλη περίπτωση είναι αυτή της Susan Burman που αφηγείται το περιστατικό που συνέβη όταν ο άντρας της ήταν στο κρεβάτι του θανάτου. Η γάτα τους κουλουριάστηκε γύρω από τα πόδια του. Καθώς έβγαζε την επιθανάτια εκπνοή του οι τρίχες στην πλάτη της γάτα σηκώθηκαν σαν από στατικό ηλεκτρισμό. Μια παρόμοια ιστορία αφορά έναν άνθρωπο που κοιμόταν σε μια κλινική. Η γάτα μπήκε στο δωμάτιό του τη στιγμή που πέθαινε και μια νοσηλεύτρια που βρισκόταν εκεί ανέφερε: "Γρύλιζε και γύρναγε γύρω γύρω στο δωμάτιο δύο φορές και μετά ξαφνικά πετάχτηκε έξω σα να μην ήθελε πλέον να βρίσκεται εκεί."

Μια ακόμα πιο παράξενη ιστορία αφορά την οικογένεια Cox και τη γάτα τους. Ο Brian Cox είναι βιοχημικός και εργάζεται στο ερευνητικό τμήμα ενός πανεπιστημίου, ένας άνθρωπος που δεν είναι επιρρεπής στο να φαντάζεται πράγματα και να βγάζει εύκολα συμπεράσματα. Λίγα χρόνια πριν από το θάνατό της, η γριά θεία του Brian τους επισκεπτόταν με μεγάλη συχνότητα. Κάθε φορά που ερχόταν περνούσε την περισσότερη ώρα καθισμένη σε μια συγκεκριμένη καρέκλα και η γάτα (που όπως οι περισσότερες γάτες τους αρέσει να βρίσκουν ένα άτομο που να κάθεται ήσυχα σε ένα συγκεκριμένο μέρος για αρκετή ώρα) κούρνιαζε επάνω στα γόνατά της. Η θεία πάντοτε επέμενε πως στο θάνατό της ο Brian θα την έθαβε δίπλα στο σύζυγό της αλλιώς, έλεγε, θα στοίχειωνε τον ανιψιό της. Μετά από κάμποσο καιρό, πέθανε.

Μεταξύ της ημέρας του θανάτου της και της ημέρας που έγινε η κηδεία η συμπεριφορά της γάτας ήταν περίεργη. Καθώς έμπαινε στο καθιστικό ολόκληρη η γούνα της ανασηκωνόταν. Απέφευγε την καρέκλα της θείας και κρυβόταν πίσω από τον καναπέ. Μετά τη κηδεία όταν η θεία όντως θάφτηκε δίπλα στον σύζυγό της, η συμπεριφορά της γάτας επανήλθε στο φυσιολογικό.

Σε αντίθεση με τη συμπεριφορά του γάτου Όσκαρ, που ποτέ δεν έχασε την ηρεμία του μπροστά στο πρόσωπο του θανάτου αλλά έμοιαζε κιόλας σα να το αναζητούσε, τα περισσότερα ζώα που εμφανίζουν αντιδράσεις στο θάνατο φαίνεται ότι ενοχλούνται. Οι σκύλοι γαβγίζουν ή ουρλιάζουν και η γούνα των γατών σηκώνεται. Ίσως βιώνουν την παρουσία του θανόντα, ή έχουν κάποια επίγνωση για το θάνατο, αλλά δε φαίνεται πως βρίσκουν την όλη υπόθεση ευχάριστη.

Ιστορίες με πουλιά

Παραδοσιακά συνδεδεμένα με το θάνατο είναι τα πουλιά, συνήθως ως προάγγελοι δυσάρεστων συμβάντων. Έχουν αναφερθεί δύο περιπτώσεις όπου πολύ λίγο μετά από κάποιον θάνατο, ένα μικρό πουλί μπήκε μέσα σε κάποιο σπίτι και κούρνιασε επάνω σε ένα έπιπλο πριν φύγει ξανά μακριά. Μια εμφάνιση ενός πουλιού στο σπίτι δεν είναι κάτι το ασυνήθιστο, αλλά το να εμφανιστεί το πουλί με τέτοια άνεση χωρίς να πετάει εδώ κι εκεί με αγωνία και να χτυπάει στους τοίχους με πανικό για να ξεφύγει, αυτό είναι αρκετά ασυνήθιστο. Στην αναφερόμενη περίπτωση οι άνθρωποι που ήταν μπροστά στο γεγονός ένιωσαν πως το πουλί είχε μια σύνδεση με τον θάνατο.

Η νοσοκόμα Alison Hole έγραψε στους δύο συγγραφείς (Peter και Elizabeth Fenwick) περιγράφοντας τις στιγμές μετά το θάνατο ενός από τους ασθενείς της. Η αίσθηση γαλήνης που υπάρχει στην ατμόσφαιρα ενός δωματίου μετά από έναν θάνατο και η αίσθηση ότι κάτι απελευθερώνεται αργά, έχει αναφερθεί από αρκετούς άλλους ανθρώπους που ήταν παρόντες σε μια τέτοια στιγμή. Η Alison ανέφερε: "η πορεία μέσα στο δωμάτιο ήταν αργή καθώς η ατμόσφαιρα ήταν βαριά και στο πάτωμα έμοιαζε να έχει στρωθεί πίσσα. Καθώς άνοιξα το παράθυρο, η ατμόσφαιρα στο δωμάτιο καθάρισε και πρόσεξα ένα λευκό πουλί στην άλλη άκρη του παραθύρου. Αν και είναι συνηθισμένο για τα πουλιά να ξεκουράζονται ή και να φωλιάζουν στις άκρες των παραθύρων σε νοσοκομεία, η ώρα ήταν περίπου 4 π.μ. και η εποχή χειμώνας. Ήταν σκοτεινά και πολύ νωρίς για να ξημερώσει και το πουλί δεν ήταν γλάρος. Δεν είχα ξαναδεί τέτοιο πουλί στην περιοχή."

Η ακόλουθη ιστορία περιγράφει την παράξενη συμπεριφορά πουλιού που απέχει πολύ από αυτό που θα περίμενε κανείς από ένα φυσιολογικό πουλί σε φυσιολογικές συνθήκες. Μια κουκουβάγια σύμφωνα με αναφορά του Oliver Robinson έκανε την εμφάνισή της λίγο καιρό μετά από ένα περιστατικό θανάτου και η περίπτωση μοιάζει περισσότερο με μεταθανάτια επικοινωνία παρά με εμφάνιση την ώρα του θανάτου. Η περίεργη συμπεριφορά της κουκουβάγιας μαζί με τα αισθήματα που προκάλεσε στη μητέρα του Oliver τον έκαναν να αναφέρει την περίπτωση που θα δούμε στη συνέχεια.

Η πρώτη εμφάνιση της κουκουβάγιας ήταν ένα ζεστό πρωινό του Απρίλη, μερικούς μήνες μετά από το θάνατο της γιαγιάς του Oliver. Η μητέρα του περιγράφει το γεγονός: "Υπήρχε φοβερή οχλαγωγία έξω από την κουζίνα που την προκαλούσαν τα πουλιά που σύχναζαν στον κήπο. Όταν βγήκα έξω για να διαπιστώσω τι προκαλούσε την αναταραχή είδα ότι τα πουλιά πετούσαν επιθετικά γύρω από μια κουκουβάγια που καθόταν σε ένα από τα χαμηλότερα κλαδιά μιας βελανιδιάς. Φαινόταν περίεργο που μια κουκουβάγια ήταν εκεί μέσα στο φως της ημέρας και παρόλο που τα μικρά πουλιά προσπαθούσαν να την τρομάξουν εκείνη καθόταν ήρεμη επάνω στο δέντρο.

Καθώς η ημέρα προχωρούσε άνοιξα τα παράθυρα στη νότια πλευρά του σπιτιού. Όταν βγήκα στον κήπο πρόσεξα ένα δυνατό χτύπημα φτερών και η κουκουβάγια πέταξε προς τα κάτω φτάνοντας ακριβώς μπροστά μου στο γρασίδι. Ήταν μια μεγάλη κουκουβάγια με ύψος περίπου 30 εκατοστά. Με κοίταξε με τα μεγάλα καφέ μάτια της και έκραξε. Φαινόταν πολύ εξημερωμένη. Κατά τη διάρκεια της ημέρας κάθε φορά που έβγαινα έξω η κουκουβάγια ερχόταν προς τα κάτω και καθόταν μπροστά μου. Ήταν σχεδόν σα να προσπαθούσε να μου πει κάτι. Τα μεγάλα καφέ μάτια της έμοιαζαν τόσο πολύ με ανθρώπινα και μου θύμιζαν τη μητέρα μου, που ήταν επίσης καστανή, και που είχε πεθάνει το προηγούμενο καλοκαίρι."

Αλλά η περίεργη συμπεριφορά του φτερωτού επισκέπτη δεν τελείωσε εκεί. Η μητέρα του Oliver συνεχίζει την αφήγησή της: "Όταν ο σύζυγος και τα παιδιά μου επέστρεψαν στο σπίτι τους είπα την ιστορία με την κουκουβάγια και μετά βγήκε από το μυαλό μου η όλη υπόθεση. Πάντα κοιμόμαστε με τα επάνω παράθυρα ανοιχτά και τη νύχτα εκείνη ακούγαμε γδαρσίματα και θροΐσματα στο παράθυρο. Η κουκουβάγια ήρθε και έκατσε στο παράθυρο, μια συμπεριφορά που δεν άρεσε καθόλου στον σύζυγό μου. Την επόμενη ημέρα άνοιξα τα παράθυρα της κουζίνας. Μόλις άνοιξα το μεγάλο παράθυρο ακούστηκε ένα δυνατό φτερούγισμα και η κουκουβάγια πέταξε κατευθείαν μέσα στην κουζίνα.

Φάνηκε καλύτερο στον άντρα και τα παιδιά μου να βγούμε έξω και να κλείσουμε τις πόρτες ανοίγοντας την εξώπορτα ώστε να φύγει το πουλί έξω, αλλά εκείνο καθόταν σαν στο σπίτι του άνετα μέσα στην κουζίνα. Πέταξε προς την άλλη άκρη και κάθισε στο κουρτινόξυλο κοιτάζοντάς με. Είχε τρομακτικό άνοιγμα φτερών και ήταν εντυπωσιακό το γεγονός πως πέταξε χωρίς να ρίξει κάτω κάτι. Τελικά πέταξε έξω από το παράθυρο και κάθισε στη βεράντα.

Όταν βγήκαμε έξω για το αυτοκίνητο αργότερα ήρθε κατευθείαν προς τα κάτω και σκαρφάλωσε επάνω στη γλάστρα που κρατούσα. Καθώς φεύγαμε, κάθισε μπροστά στην πόρτα και μας κοιτούσε. Ήρθε και πάλι στο παράθυρό μας εκείνη τη νύχτα και στη βεράντα την επόμενη ημέρα αλλά δεν κατέβηκε κάτω μπροστά στα πόδια μου. Μετά από μερικές ημέρες εξαφανίστηκε. Κάποιες φορές μου φαίνεται πως την ακούω κάπου κοντά στην περιοχή."

Η δυνατότητα του πετάγματος είχε θεωρηθεί από παλιά ως μαγική δύναμη και αποτελεί συχνό περιεχόμενο των ονείρων. Ίσως γι' αυτό το λόγο τα πουλιά είχαν θεωρηθεί πως έχουν ένα υπερφυσικό στοιχείο και σε πολλούς θρύλους και μύθους κατέχουν μια θέση σύνδεσης μεταξύ του ανθρώπινου κόσμου και τους μυστηριώδους αγνώστου, ενώ συνδέονται και με τη ζωή αλλά και με το θάνατο. Σε μερικούς πολιτισμούς η ανθρώπινη ψυχή πιστεύεται πως φτάνει στη γη σαν πουλί και σε πολλές κοινωνίες τα πουλιά θεωρούνται ως φορείς ή σύμβολα της ανθρώπινης ψυχής, ιπτάμενοι φρουροί των ουρανών ή φύλακες που οδηγούν την ψυχή στην άλλη ζωή.

αφιερωμένο εξαιρετικά σε όσους συνδέονται "μεταφυσικά" με τα ζωάκια τους....ακόμα και χωρίς να ξέρουν τον λόγο.......

Είμαστε όλοι υποκριτές ;

Σήμερα όταν μιλάμε για υποκρισία, η αναφορά αυτή είναι τόσο αυτονόητη όσο ο αέρας που αναπνέουμε. Νέα επιστημονική μελέτη αποδεικνύει πως είτε θέλουμε να το παραδεχτούμε είτε όχι όλοι έως ένα βαθμό είμαστε ηθικοί υποκριτές.

Οι περισσότεροι από εμάς ασκούμε πολύ αυστηρή κριτική στους συνανθρώπους μας, όμως όταν πρόκειται για εμάς τους ίδιους οι τόνοι πέφτουν.

Νέες ενδείξεις αποδεικνύουν ότι οι ηθικές μας αποφάσεις προέρχονται από την διαμάχη ανάμεσα στις στιγμιαίες αντιδράσεις μας (όπως το ένστικτο της επιβίωσης) και την πιο αργή αλλά συγκεντρωτική ικανότητα αξιολόγησης. Όμως ποιο απ' όλα είναι υπεύθυνο για την αυτό – επιείκεια μας;

Για την αποκάλυψη του προηγούμενου μυστηρίου, σε μια πρόσφατη έρευνα έλαβαν μέρος άτομα που ασχολήθηκαν με δυο διαφορετικές εργασίες. Η μια από τις ασχολίες χαρακτηρίστηκε βαρετή και χρονοβόρα και η άλλη εύκολη και σύντομη.

Οι συμμετέχοντες θα έπρεπε να αναθέσουν κάθε μια από τις εργασίες αυτές είτε στους εαυτούς τους είτε στους υπόλοιπους συμμετέχοντες. Αυτό θα μπορούσε να γίνει από αυτούς τους ίδιους ή από έναν υπολογιστή, ο οποίος θα αναλάμβανε την διαδικασία του καταμερισμού της εργασίας με τυχαίο τρόπο.

Το 85% των 42 εθελοντών απέρριψαν την αντικειμενικότητα του υπολογιστή και ανέλαβαν οι ίδιοι την πιο σύντομη εργασία, αφήνοντας την κοπιαστική δουλειά σε κάποιον άλλο. Επιπλέον, ένιωθαν βέβαιοι ότι η απόφαση τους ήταν δίκαιη. Παρόλα αυτά, όταν άλλοι 43 συμμετέχοντες παρακολούθησαν αγνώστους να λαμβάνουν την ίδια απόφαση, αναλογίστηκαν πόσο άδικη ήταν η απόφαση των προηγούμενων.

Ώρα για σκέψη

Οι ερευνητές στη συνέχεια ζήτησαν από τους συμμετέχοντες να θυμηθούν εκτενείς αλληλουχίες αριθμών. Σε αυτή την κατάσταση άγχους, τα υποκείμενα έγιναν πολύ πιο αμερόληπτα και παραδέχτηκαν επιτέλους ότι η δικιά τους απόφαση ήταν το ίδιο μεμπτή όπως αυτή που έλαβαν οι υπόλοιποι συμμετέχοντες.

Όλα αυτά προτείνουν ότι διαισθητικά είμαστε ηθικά πλάσματα όμως «όταν μας δοθεί η ευκαιρία του χρόνου για σκέψη, δημιουργούμε επιχειρήματα που δικαιολογούν όλα όσα κάνουμε,» σχολιάζει ο ερευνητής Piercarlo Valdesolo, ο οποίος πραγματοποίησε τη μελέτη στο πανεπιστήμιο Northeastern και τώρα είναι καθηγητής στο κολλέγιο Amherst.

Οι ερευνητές υποθέτουν ότι η έμφυτη ανθρώπινη ηθική έχει τις ρίζες της στην φυσική εξέλιξη των παιχτών της ομάδας. Η δικαιοσύνη, όπως τονίζουν, ενδυναμώνει αμοιβαία τις ευεργετικές σχέσεις και βελτιώνει τις ευκαιρίες για επιβίωση.

Παραδεχτείτε το!

Για ποιο λόγο όμως επιλέγουμε να κρίνουμε τους εαυτούς μας με τόση επιείκεια;

Αυτό που κάνουμε συνήθως είναι να αφιερωνόμαστε στην δημιουργία και διατήρηση μιας θετικής εικόνας για τον εαυτό μας, σχολιάζει ο Valdesolo και γι' αυτό το λόγο δυσκολευόμαστε να παραδεχτούμε, ακόμα και στους εαυτούς μας, ότι μερικές φορές μπορεί να συμπεριφερόμαστε ανήθικα.

Μια κολακευτική άποψη για τον εαυτό μας σχετίζεται με ανταμοιβές, όπως η συναισθηματική σταθερότητα, τα αυξημένα κίνητρα και η εμμονή.

Εφόσον στην πραγματική ζωή, δεν μπορούμε να καθοδηγήσουμε οποιονδήποτε σε μια κατάσταση επιβράβευσης, το πιο δύσκολο απ' όλα είναι να κατανοήσουμε με ποιο τρόπο μπορούν τα ευγενικά μας ένστικτα μας να βγουν στην επιφάνεια

Μπορεί ο άνθρωπος να δει το μέλλον;

Επιστήμονες προσπαθούν να αποδείξουν ότι μπορεί.

Μπορούν κάποιοι από εμάς να προβλέψουν και να αποφύγουν κάποια δυσάρεστα γεγονότα; Κάποιοι επιστήμονες πιστεύουν ότι ο εγκέφαλος μπορεί στα αλήθεια να προβλέψει γεγονότα πριν αυτά συμβούν.

Ο καθηγητής Dick Bierman είναι σκυφτός μπροστά από την οθόνη του υπολογιστή του σε ένα σκοτεινό δωμάτιο. Το χαμηλό βουητό των μηχανημάτων ακούγεται αμυδρά στον χώρο. Χαμογελάει και πιέζει ένα κόκκινο κουμπί.
Στο διπλανό δωμάτιο ένας ασθενής γλιστράει αργά μέσα σε έναν νοσοκομειακό σαρωτή εγκεφάλου. Εάν δεν έβλεπε κανείς το παράξενο χαμόγελο και τις γκριμάτσες στο πρόσωπο του ασθενή, θα πίστευε ότι πρόκειται για ένα κανονικό ιατρικό τσεκ-απ.
Αλλά αυτός ο σαρωτής χρησιμοποιείται για ένα από τα πιο εμβριθή υπερφυσικά πειράματα που έχουν γίνει ποτέ, πείραμα που μπορεί να αποτελέσει απόδειξη για το εάν είναι δυνατόν να προβλεφθεί το μέλλον. Το πείραμα έχει σκοπό να αποδείξει ότι φυσιολογικοί άνθρωποι, έχουν πραγματικά μία έκτη αίσθηση που τους βοηθάει να «δουν» το μέλλον.
Τέτοιες εκπληκτικές μελέτες, σε περίπτωση που επαληθευτούν, μπορούν πιθανώς να εξηγήσουν τις προγνωστικές δυνάμεις των διάμεσων και μια σειρά από άλλα ψυχικά φαινόμενα όπως η εξωαισθητήρια αντίληψη, το deja vu και η μαντεία.
Ο άνθρωπος που βρίσκεται πίσω από τα πειράματα είναι σαφώς πεπεισμένος. «Είμαστε ικανοποιημένοι με το γεγονός ότι άνθρωποι μπορούν να διαισθανθούν το μέλλον πριν αυτό συμβεί» δηλώνει ο καθηγητής Bierman, ψυχολόγος του πανεπιστημίου του Άμστερνταμ. «Τώρα στόχος μας είναι να προχωρήσουμε και να διαπιστώσουμε ποιο είδος ανθρώπου είναι ικανός στο να πετύχει κάτι τέτοιο».
Και ο Bierman δεν είναι μοναχός του: τα ευρήματά του αντικατοπτρίζουν τα στοιχεία που συλλέχθηκαν από άλλους επιστήμονες και ερευνητές του υπερφυσικού. Ο καθηγητής Brian Josephson, νομπελίστα φυσικός από το πανεπιστήμιο του Cambridge δηλώνει:

«Mέχρι στιγμής τα στοιχεία μας αναγκάζουν να πιστέψουμε, ότι σύμφωνα με τα φαινόμενα, υπάρχουν πληροφορίες που έρχονται από το μέλλον. Στην πραγματικότητα, δεν είναι σαφές ση φυσική, το γιατί δεν μπορεί να δει κάποιος το μέλλον. Στην φυσική, δεν μπορεί κανείς να αποκλείσει εντελώς αυτό το ενδεχόμενο».
Στην πραγματικότητα, όλες οι μεγάλες επιστημονικές φόρμουλες που εξηγούν τη λειτουργία του κόσμου, επιτρέπουν τη ροή της πληροφορίας μπροστά και πίσω μέσα στον χρόνο η πληροφορία μπορεί να ρέει προς κάθε κατεύθυνση.
Λίγο μετά την 11η Σεπτεμβρίου του 2001 άρχισαν να κυκλοφορούν διάφορες παράξενες ιστορίες σχετικά με κάποιους λίγους τυχερούς που γλίτωσαν από την καταστροφή. Διέρρευσε η πληροφορία ότι πολλοί από τους επιζώντες άλλαξαν τα σχέδιά τους την τελευταία στιγμή, ύστερα από ακαθόριστα αισθήματα ανησυχίας. Υπήρχε ένα ανεπαίσθητο, βασανιστικό αίσθημα, ότι 'κάτι' δεν πήγαινε καλά. Κανείς δεν το είχε κατονομάσει, αλλά λίγο πριν από τις επιθέσεις κάποιοι άνθρωποι άρχισαν να αλλάζουν τα σχέδιά τους εξαιτίας ενός σιωπηρού ενστίκτου.
Μία γυναίκα ένιωσε ξαφνικό δυνατό πόνο στο στομάχι την ώρα που της έκαναν έλεγχο στο εισιτήριό της, σε ένα από τα δύο αεροπλάνα που πέταξαν εναντίον των Διεθνών Κέντρων Εμπορίου. Κατευθύνθηκε για λίγο στο μπάνιο για να συνέλθει. Έχασε την πτήση της, αλλά επέζησε από την ατυχή εκείνη ημέρα. Παρόλα αυτά, τέτοιου είδους ιστορίες, μπλεγμένες μέσα στα τραγικά συμβάντα των ημερών αυτών, ήταν εύκολο να χαθούν στην αφάνεια ή να θεωρηθούν ως συμπτώσεις.
Στην πραγματικότητα, τέτοιου είδους ιστορίες υποδεικνύουν μία πολύ ενδιαφέρουσα και βαθιά αλήθεια, για όσους θέλουν να τη δουν. Εάν για παράδειγμα αποφάσιζαν λιγότεροι άνθρωποι να πετάξουν με ένα αεροσκάφος το οποίο ακολούθως συντρίφθηκε, αυτό θα υποδήλωνε μία υποσυνείδητη δυνατότητα να καθοριστεί το μέλλον. Λοιπόν, όσο κι αν φαίνεται παράξενο, αυτό είναι που συμβαίνει.
Τα αεροσκάφη που πέταξαν προς τους Δίδυμους Πύργους στις 11 Σεπτεμβρίου, ήταν ασυνήθιστα άδεια. Σε όλα τα αεροπλάνα που καταλήφθηκαν από τους αεροπειρατές, υπήρχε μόνο ο μισός αριθμός από τον συνήθη αριθμό επιβατών. Ίσως, ένα αεροσκάφος που είναι ασυνήθιστα άδειο να μπορούσε να εξηγηθεί, αλλά και τα τέσσερα;
Και δεν είναι μόνο η περίπτωση της 11ης Σεπτεμβρίου, που άνθρωποι φαίνεται πως υποσυνείδητα απέφυγαν μια καταστροφή. Ο επιστήμονας Ed Cox ανακάλυψε ότι τραίνα που έμελλε να συντριβούν, είχαν λιγότερους επιβάτες από όσους θα επέβαιναν σε άλλες περιπτώσεις. Η Δρ. Jessica Utts, στατιστικός στο πανεπιστήμιο της California, βρήκε ακριβώς το ίδιο παράδοξο αποτέλεσμα.
Εάν ήταν δυνατό να προβλεφθεί το μέλλον, θα περίμενε κανείς τους ανθρώπους που ζουν στην 'κόψη του ξυραφιού' όπως οι πιλότοι, να έχουν τα πιο καλορυθμισμένα - τέτοιου είδους - ένστικτα από όλους. Και πάλι, αυτό είναι που συμβαίνει. Όταν το 2000 συντρίφθηκε το Concorde της Air France, οι συνάδελφοι αυτών που σκοτώθηκαν μίλησαν για ένα κακό προαίσθημα που είχαν τα μέλη του πληρώματος και οι μηχανικοί πτήσης, πριν συμβεί το ατύχημα.
Μιλώντας ανώνυμα στην γαλλική εφημερίδα Le Parisien, ένας από τους ανθρώπους αυτούς αναφέρθηκε σε μια 'μακάβρια προσμονή για ατύχημα'. «Είχα την αίσθηση ότι κάτι πολύ κακό θα συνέβαινε» αναφέρει. «Η ατμόσφαιρα στην ομάδα του Concorde διαπνεόταν τους τελευταίους μήνες από μία γενική αίσθηση ότι κάποιο ατύχημα θα συνέβαινε».
Όλες αυτές οι ιστορίες μας υποδείχνουν να λαμβάνουμε σοβαρά υπόψη μας τα προαισθήματα για γεγονότα που πρόκειται να συμβούν. Αν και δεν είναι αυτά τα προαισθήματα τόσο έντονα και εμφανή, είναι συχνά αρκετά ισχυρά από συναισθηματικής απόψεως ώστε να μας αναγκάσουν να δράσουμε με ανάλογο τρόπο. Η ονομασία 'προαίσθημα' βασίζεται στο γεγονός ότι κυρίως συναισθήματα είναι αυτά που μπορεί να δεχτεί κανείς από το μέλλον και όχι σαφή γεγονότα και πληροφορίες.
Ο στρατός εδώ και πολύ καιρό έχει ενδιαφερθεί για τέτοιου είδους φαινόμενα. Για πολλά χρόνια ο αμερικανικός στρατός σε συνεργασία με τη CIA χρηματοδότησαν ένα μυστικό πρόγραμμα που είναι γνωστό με το όνομα Stargate, που είχε ως στόχο να μελετήσει υπερφυσικά φαινόμενα όπως η πρόγνωση και η εξ αποστάσεως όραση.
Ο Δρ. Dean Radin εργάστηκε στο πρόγραμμα Stargate και ενθουσιάστηκε από την ικανότητα κάποιων στρατιωτών να προβλέπουν το μέλλον. Αυτοί είναι άνθρωποι που επιβίωσαν από πολύ δύσκολες αποστολές. Ο Radin πείστηκε ότι οι σκέψεις και τα συναισθήματα και κάποιες φορές καθαρές εικόνες από το μέλλον μπορούν να ρέουν οπισθοδρομικά στο χρόνο και να δίνουν σημάδια στους στρατιώτες. Τους βοήθησαν να πάρουν ζωτικές αποφάσεις, συχνά με την έννοια μιας έντονης ώθησης.

η διαφορά μεταξύ του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος .....

ειναι απλά μία 'πεισματάρικη και επίμονη ψευδαίσθηση'.....

μια στιγμη στην καμπύλη του χρόνου.......

που αν σταθείς εκεί δεν ξέρεις πρός τα πού να πάς.........

ειναι ολα ίδια μπροστά, πίσω, δεξιά και αριστερά......

Ο Δρ. Dean Radin σχεδίασε ένα πείραμα για να ελέγξει αυτές τις υποθέσεις. Ζήτησε κάποιους εθελοντές να συνδεθούν με έναν ανιχνευτή ψεύδους, ο οποίος μετρούσε την ηλεκτρική δραστηριότητα στην επιφάνεια του δέρματος. Το ηλεκτρικό ρεύμα αλλάζει κάθε φορά που το άτομο αντιδρά σε ένα γεγονός, όπως εάν βλέπει μία πολύ βίαια εικόνα ή ταινία. Είναι το ηλεκτρικό αντίστοιχο μίας απότομης σύσπασης.
Ο Radin έδειξε στους εθελοντές εικόνες με αισθησιακές σκηνές, με βία και καταπραϋντικές εικόνες, σε μία τυχαία ακολουθία που καθοριζόταν από έναν υπολογιστή. Σύντομα ανακάλυψε ότι οι εθελοντές άρχισαν να αντιδρούν στις εικόνες πριν αυτές εμφανιστούν. Η παρατήρηση αυτή ήταν αναμφίβολη. Οι εθελοντές παρουσίαζαν τις συσπάσεις λίγα δευτερόλεπτα πριν εμφανιστεί η εικόνα. Και έγινε αυτό τόσες φορές, που δεν μπορούσε να αναχθεί στον παράγοντα τύχη.
Ήταν τόσο εντυπωσιακά τα αποτελέσματα του Radin, ώστε ενδιαφέρθηκε για το θέμα ο Δρ. Kary Mullis, νομπελίστας χημικός. Συνδέθηκε με το μηχάνημα που χρησιμοποιούσε ο Radin και είδε τις εικόνες που αντιστοιχούσαν σε διάφορα συναισθήματα. «Ήταν απίστευτο» δήλωσε, «μπορούσα να δω περίπου 3 δευτερόλεπτα μπροστά στο χρόνο».
Άλλοι ερευνητές από διάφορα μέρη του κόσμου, από το πανεπιστήμιο του Εδιμβούργου μέχρι το Cornell στις Ηνωμένες Πολιτείες, προσπάθησαν να επαναλάβουν τα πειράματα του Radin και να τα βελτιώσουν. Και πήραν παρόμοια αποτελέσματα. Σύντομα αποκαλύφθηκε ότι αυτοί που ασχολούνται με το τζόγο παρουσιάζουν κάποιες υποσυνείδητα δημιουργημένες ενδείξεις πριν κερδίσουν ή χάσουν. Το ίδιο αποτέλεσμα παρατηρήθηκε σε όσους τρομοκρατούνται από κάποια ζώα, λίγες στιγμές πριν την εμφάνιση του ζώου.
Είναι πολύ λίγες οι πιθανότητες, οι έρευνες αυτές να κάνουν όλες μαζί λάθος.
Ο καθηγητής Dick Bierman αποφάσισε να προχωρήσει τη μελέτη του ακόμα παρά πέρα. Είναι ψυχολόγος και έχει πειστεί ότι ο χρόνος με τον τρόπο που τον αντιλαμβανόμαστε είναι μια ψευδαίσθηση. Δεν βλέπει κανέναν λόγο, γιατί να μη μπορούν οι άνθρωποι να δουν στο μέλλον, όσο εύκολα βυθίζονται στις αναμνήσεις του παρελθόντος.
Ο ίδιος ο Αϊνστάιν περιέγραψε τη διαφορά μεταξύ του παρελθόντος, του παρόντος και του μέλλοντος ως μία εμμονη του νου στην ψευδαίσθηση'. Για να αποδείξει τη θέση αυτή του Αϊνστάιν ο Bierman ερεύνησε τους εγκεφάλους από εθελοντές, χρησιμοποιώντας έναν μαγνητικό τομογράφο (MRI: μέθοδος απεικόνισης ενός εγκεφάλου που βρίσκεται εν ζωή, με τη βοήθεια μαγνητικού πεδίου και πεδίου ραδιοσυχνοτήτων που προσανατολίζουν την περιστροφή των ατόμων με περιττό αριθμό πρωτονίων, στην ίδια κατεύθυνση. Η απομάκρυνση αυτών των πεδίων προκαλεί απελευθέρωση ηλεκτρομαγνητικής ενέργειας, την οποία μετράει ο μαγνητικός τομογράφος). Χρησιμοποίησε τον τομογράφο ενώ συγχρόνως επανέλαβε τα πειράματα του Radin.
Αυτός ο τομογράφος μπορεί να δείξει ποια τμήματα του εγκεφάλου είναι ενεργά, όταν εκτελούμε κάποιες συγκεκριμένες δραστηριότητες ή όταν νιώθουμε κάποια συγκεκριμένα συναισθήματα. Παρόλο που η διαδικασία ήταν υπερβολικά περίπλοκη και κάθε ανάλυση χρειάστηκε αρκετές βδομάδες εργασίας στον υπολογιστή, έκανε τα πειράματα αυτά δύο φορές, χρησιμοποιώντας πάνω από είκοσι εθελοντές.
Τα αποτελέσματα υποδηλώνουν αρκετά καθαρά, ότι φαινομενικά συνηθισμένοι άνθρωποι έχουν σαφέστατα την ικανότητα να βλέπουν στο μέλλον. Ο Bierman τονίζει ότι οι άνθρωποι δέχονται κυρίως συναισθήματα από το μέλλον, παρά συγκεκριμένες εικόνες. Είναι εύλογο ωστόσο, το ότι εάν συνηθισμένοι άνθρωποι μπορούν να δεχτούν συναισθήματα από το μέλλον, τότε πιθανότατα οι άνθρωποι που έχουν κάποιο ιδιαίτερο χάρισμα, μπορεί να προσλαμβάνουν εικόνες από πράγματα που δεν έχουν ακόμα γίνει.
Μπορεί επίσης να υποτεθεί, ότι πολλά υπερφυσικά φαινόμενα όπως η εξωαισθητήρια αντίληψη και η μαντεία, έχουν τις ρίζες τους στην προ-αίσθηση. Άλλωστε, εάν μπορεί κανείς να δει μερικά δευτερόλεπτα μπροστά στο μέλλον, γιατί να μην μπορεί να δει μερικές μέρες ή ακόμα και χρόνια;
«Πιστεύω ότι μπορούμε να 'νιώσουμε' το μέλλον» λέει ο νομπελίστα φυσικός Brian Josephson. «Απλώς δεν έχουμε ακόμα εδραιώσει τον μηχανισμό που θα μας επιτρέψει να το κάνουμε. Και το ότι δεν μπορούμε να κατανοήσουμε κάτι, δε σημαίνει ότι δεν μπορούμε να το κάνουμε κιόλας».
Εάν όλοι έχουμε τη δυνατότητα να νιώσουμε το μέλλον και κάποιες φορές να έχουμε ακόμα και εικόνες από αυτό, όπως ισχυρίζονται ότι έχουν μερικά μέντιουμ, αυτό δε σημαίνει ότι μπορούμε να αλλάξουμε το μέλλον και να επαν-εγγράψουμε την πρόγνωση που κάναμε; Ή μπορούμε απλά και μόνο να προσλάβουμε το προαίσθημα και να δράσουμε σύμφωνα με αυτό;
Αυτά είναι κάποια από τα παράδοξα που έρχονται στην επιφάνεια όταν τίθεται το θέμα για την πρόβλεψη του μέλλοντος. Ο Bierman πιστεύει ότι το μέλλον διαπλέκεται με το παρελθόν. Αφήνει όμως την απάντηση των παραδόξων αυτών, όπως επίσης και το μεγάλο θέμα της ελεύθερης βούλησης στους φιλοσόφους.
Το πρόβλημα με την προαίσθηση συνίσταται επίσης, στο ότι είναι τόσο νεφελώδης, που δεν μπορεί κανείς να βασιστεί επάνω σε ένα προαίσθημα για να πάρει υπεύθυνες αποφάσεις. Παρόλα αυτά όμως, υπάρχουν πάμπολλες περιπτώσεις ανθρώπων, που εύχονται να είχαν πιστέψει στα προαισθήματα ή τη διαίσθησή τους πριν κάνουν κάποια επιλογή.
Ένα από τα πιο θλιβερά τέτοια παραδείγματα είναι η καταστροφή του Aberfan. Έγινε το 1966 όταν ένας σωρός από κάρβουνο γκρεμίστηκε και πλάκωσε ένα σχολείο της Ουαλίας σκοτώνοντας 144 άτομα, τα 116 από τα οποία ήταν παιδιά. Προέκυψε ότι 24 άτομα είχαν προαισθήματα σχετικά με την τραγωδία.
Μία περίπτωση αφορά ένα μικρό κορίτσι που σκοτώθηκε. Λίγο πριν πάει στο σχολείο είπε στη μητέρα της: «Είδα στον ύπνο μου ότι πήγα στο σχολείο, αλλά δεν υπήρχε σχολείο. Κάτι μαύρο το είχε σκεπάσει».
Πρέπει τελικά να ακούμε τα ένστικτα, τα προαισθήματα και τα όνειρά μας; Κάποιοι ειδικοί λένε, ότι πιθανότατα το κάνουμε αυτό ούτως ή άλλως στην καθημερινή μας ζωή σε έναν εκπληκτικά μεγάλο βαθμό. Η Δρ. Jessica Utts του πανεπιστημίου της Καλιφόρνια, που έχει εργαστεί για τον στρατό των Ηνωμένων Πολιτειών και τη CIA ως ανεξάρτητη συνεργάτης στις έρευνές τους σχετικά με το υπερφυσικό, πιστεύει ότι διαρκώς λαμβάνουμε μικρές εκλάμψεις από το μέλλον και αυτό μας βοηθάει στις αποφάσεις μας. «Πιστεύω ότι αυτό το κάνουμε κάθε στιγμή» δηλώνει. «Σύμφωνα με τα δεδομένα που έχουμε, είναι πολύ πιθανό κάτι τέτοιο να συμβαίνει».

 
...και το πε ο κούνελος χάθηκα στο αποτέλεσμα του χρόνου που ηξερα

....απο πριν........

....ισως λοιπόν η Βασίλισσα στην «Αλίκη μέσα απ' τον καθρέφτη» να είχε δίκιο:

Είναι ένα ανεπαίσθητο είδος μνήμης, μόνο που λειτουργεί ανάποδα...

αφιερωμένο στους προαισθητικούς φίλους................με μια ευχή ,,,,,,,νοιώστε !!! .... μην σκεφτεσται

  Και ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο - 10 Μύθοι Δημιουργίας, ΜΕΡΟΣ Β

Και ο Θεός δημιούργησε τον κόσμο. Κάθε πολιτισμός έχει να παρουσιάσει μια ιστορία δημιουργίας. Αρχέγονα πλάσματα ξεπηδούν από το αρχαίο διάστημα, θεότητες και συχνά τέρατα, που άλλοτε μαλώνουν μεταξύ τους και άλλοτε ενώνονται για να δημιουργήσουν στρατιές αθάνατων πλασμάτων. Σε άλλους μύθους ο άνθρωπος μοιάζει σαν ένα παραπροϊόν αυτής της διαδικασίας, ενώ σε κάποιους φαίνεται πως ο κόσμος δημιουργήθηκε μόνο και μόνο για τον άνθρωπο. Θα δούμε στη συνέχεια 5 ακόμα μύθους δημιουργίας. Του κόσμου, αλλά και των ανθρώπων......

Κίνα, το Μέσο Βασίλειο

Ένα κοσμικό αυγό επέπλεε στο άχρονο διάστημα και περιείχε τις αντίθετες δυνάμεις του yin και του yang. Μετά από αιώνες επώασης το πρώτο ον, ο Pan Gu ήρθε στη ζωή. Τα βαριά τμήματα του αυγού (yin) παρασύρθηκαν προς τα κάτω σχηματίζοντας τη Γη. Τα ελαφρύτερα τμήματα (yang) υψώθηκαν και σχημάτισαν τον ουρανό. Ο Pan Gu φοβούμενος ότι τα τμήματα του αυγού θα επανενωθούν, στάθηκε επάνω στη Γη και κράτησε τον ουρανό. Ψήλωνε 3 μέτρα κάθε μέρα για 18.000 χρόνια μέχρι που ο ουρανός έφτασε σε απόσταση 30.000 μιλίων ψηλά. Όταν τελείωσε η αποστολή του, πέθανε. Τα μέλη του μεταμορφώθηκαν σε στοιχεία του κόσμου, κάποια από αυτά έγιναν ζώα, κάποια έγιναν καιρικά φαινόμενα ή ουράνια σώματα. Κάποιοι λένε ότι οι ψύλλοι που κάθονταν πάνω του έγιναν άνθρωποι, αλλά υπάρχει και μια δεύτερη εκδοχή. Η θεά Nuwa ένιωθε μοναξιά και έτσι έφτιαξε τους ανθρώπους από λάσπη που βρήκε στον Κίτρινο Ποταμό. Αυτοί οι πρώτοι άνθρωποι τη γοήτευσαν αλλά επειδή έπαιρνε πολύ χρόνο για να τους φτιάξει, σκόρπισε σταγόνες λάσπης σε όλη τη Γη και κάθε μία από αυτές έγινε ένας νέο άνθρωπος. Αυτοί οι βιαστικά φτιαγμένοι άνθρωποι έγιναν οι κοινοί άνθρωποι, ενώ οι προηγούμενοι ήταν οι εκλεκτοί.

Ιαπωνία, η Γη ως νησί

Οι θεοί δημιούργησαν δύο θεϊκά αδέλφια τον Izanagi και την αδελφή του την Izanami που στάθηκαν πάνω σε μια γέφυρα που έπλεε στον αρχέγονο ωκεανό. Χρησιμοποιώντας την χρυσοποίκιλτη λόγχη των θεών τάραξαν τα νερά και αναδύθηκε το πρώτο νησί, το Onogoro. Τα δύο αδέλφια παντρεύτηκαν επάνω στο νησί και έκαναν τέσσερις απογόνους που ήταν παραμορφωμένοι. Οι θεοί το απέδωσαν σε κάποια παράβαση ενός πρωτοκόλλου. Κατά τη διάρκεια της τελετής του γάμου, η Izanami μίλησε πρώτη. Στην τελετή του γάμου τους τα δύο αδέλφια διεκδίκησαν τον σχηματισμό των νησιών της Ιαπωνίας καθώς και τη δημιουργία μερικών ακόμα θεοτήτων. Ωστόσο, στη γέννα του Kagutsuchi Kami, του θεού της φωτιάς, η Izanami πέθανε. Συντετριμμένος ο Izanagi την ακολούθησε στο Yomi, τη χώρα των νεκρών. Η Izanami που είχε φάει την τροφή του Yomi δεν μπορούσε να γυρίσει πίσω. Όταν ο Izanagi είδε ξαφνικά το σώμα της να αποσυντίθεται ένιωσε τρόμο και απομακρύνθηκε τρέχοντας. Η Izanami εξοργίστηκε και τον καταδίωξε παρέα με αποκρουστικές γυναίκες. Ο Izanagi πέταξε κατά πάνω τους προσωπικά αντικείμενα, τα οποία μετατράπηκαν σε διαστροφές. Διαφεύγοντας από τη σπηλιά που ήταν η είσοδος του Yomi την έφραξε με έναν ογκόλιθο και έτσι διαχώρισε για πάντα τη ζωή από το θάνατο.

Ινδική Κοσμολογία, Ραντεβού με τον Brahma

Η ινδική κοσμολογία περιλαμβάνει πολλούς μύθους δημιουργίας και οι αρχικοί πρωταγωνιστές έχουν ανεβεί και κατεβεί σε σημαντικότητα κατά τη διάρκεια των αιώνων. Το αρχαίο βεδικό κείμενο, η Rig Veda, αναφέρεται σε ένα γιγάντιο ον, το Purusha, που είχε χίλια κεφάλια, μάτια και πόδια και μπορούσε να αγκαλιάσει τη Γη. Όταν οι θεοί το θυσίασαν, το σώμα του παρήγαγε καθαρό βούτυρο από το οποίο δημιουργήθηκαν τα πουλιά και τα ζώα. Τα μέλη του σώματός του μεταμορφώθηκαν στα στοιχεία του κόσμου και στους θεούς Agni, Vayu και Indra. Επίσης, από το σώμα του δημιουργήθηκαν οι τέσσερις κάστες της ινδικής κοινωνίας: οι ιερείς, οι πολεμιστές, οι πολίτες και οι υπηρέτες. Αργότερα στην ιστορία η τριάδα των Brahma (δημιουργός), Vishnu (διατηρητής) και του Shiva (καταστροφέας) απέκτησαν εξέχουσα θέση στην ινδική κοσμολογία. Ο Brahma εμφανίζεται επάνω σε έναν λωτό που ξεφυτρώνει από τον αφαλό του κοιμούμενου Vishnu. Ο Brahma είναι ο δημιουργός του σύμπαντος που διαρκεί για μια μέρα του Brahma, ή 4,32 δισεκατομμύρια χρόνια. Μετά ο Shiva καταστρέφει το σύμπαν και ο κύκλος αρχίζει ξανά.

Οι Έλληνες και οι Τιτάνες

Οι αρχαίοι έλληνες ποιητές εξιστορούσαν πολλές κοσμογονίες. Αυτή που έχει διατηρηθεί καλύτερα είναι η Θεογονία του Ησιόδου. Στο έπος αυτό, μέσα από το αρχέγονο χάος ήρθαν οι πρώτες θεότητες, όπως η Γαία (η μητέρα Γη). Η Γαία δημιούργησε τον Ουρανό για να καλυφθεί. Γέννησαν μια ολόκληρη στρατιά θεών και τεράτων, ανάμεσα στους οποίους ήταν οι Εκατόγχειρες, 3 τέρατα με 50 κεφάλια και 100 χέρια που ονομαζόντουσαν Βριάρεως (στιβαρός), Κόττος (μανιώδης) και Γύης (αυτός που έχει ανίκητα μέλη) και οι Κύκλωπες που είχαν μόνο ένα μάτι στο κέντρο του μετώπου τους. Μετά ήρθαν οι Τιτάνες, 6 γιοι και 6 κόρες. Ο Ουρανός αντιμετώπισε με περιφρόνηση τα παιδιά τέρατα και τα φυλάκισε στα Τάρταρα, τα σπλάχνα της Γης. Η Γη εξοργισμένη έδωσε ένα τεράστιο δρεπάνι στο νεότερο γιο της τον Κρόνο, μαζί με οδηγίες. Όταν μετά ο Ουρανός εμφανίστηκε για να συνουσιαστεί με τη Γαία, ο Κρόνος ξεπήδησε και του έκοψε με το δρεπάνι τα γεννητικά όργανα. Εκεί όπου έπεσε το αίμα και τα τμήματα από τα όργανα του Ουρανού, δημιουργήθηκαν τέσσερα ακόμα πλάσματα, οι Γίγαντες, οι Ερινύες, οι Μελίες Νύμφες και η Αφροδίτη που γεννήθηκε από το σπέρμα του Ουρανού που έπεσε στην αφρισμένη θάλασσα. Αργότερα ο Κρόνος έγινε ο πατέρας της επόμενης γενιάς θεών, του Δία και κάποιων από τους Ολύμπιους.

Η Γένεση των Ιουδεοχριστιανικών και Ισλαμικών Θρησκειών

Η Γένεση είναι το πρώτο βιβλίο της εβραϊκής Torah και της χριστιανικής βίβλου και περιλαμβάνει δύο ιστορίες δημιουργίας, οι οποίες είναι αποδεκτές σήμερα σε μεγάλο βαθμό από Εβραίους, Χριστιανούς και Μουσουλμάνους. Στην πρώτη ιστορία λέει ο θεός να γίνει Φως και εμφανίζεται το φως. Σε έξι ημέρες δημιουργεί τον ουρανό, τη γη, τα φυτά, τον ήλιο και το φεγγάρι, τα ζώα και όλα τα πλάσματα μαζί με τους ανθρώπους. Τους εύχεται να αυξάνονται και να πληθαίνουν, πράγμα το οποίο πράττουν. Την έβδομη ημέρα ο θεός ξεκουράζεται και συλλογίζεται το έργο του.

Στη δεύτερη ιστορία ο θεός δημιουργεί τον πρώτο άνθρωπο, τον Αδάμ, από την ίδια τη γη. Του φτιάχνει τον κήπο της Εδέμ, αλλά του απαγορεύει να φάει από το Δέντρο της Γνώσεως του Καλού και του Κακού. Ο Αδάμ απασχολείται με το να δίνει ονόματα στα ζώα, αλλά νιώθει μόνος. Έτσι, ο θεός τον αναισθητοποιεί και παίρνοντας ένα πλευρό του φτιάχνει την πρώτη γυναίκα, την Εύα. Αλλά ένα φίδι που μιλάει την πείθει να δοκιμάσει από τον απαγορευμένο καρπό και στη συνέχεια η Εύα πείθει τον Αδάμ να κάνει το ίδιο. Όταν το ανακαλύπτει ο θεός τους εξορίζει από τον κήπο και τους κάνει θνητούς.

και ζησανε αυτοι καλα και μεις ......χειροτερα

Και ο Θεός έφτιαξε τον κόσμο - 10 Μύθοι Δημιουργίας, ΜΕΡΟΣ Α

   Αρκετοί γονείς κέρδισαν το 2005 σε μια δίκη εναντίον μιας σχολικής περιφέρειας της Pennsylvania, που είχε συμπεριλάβει την διφορούμενη θεωρία του ʽΕυφυούς Σχεδιασμούʼ στο πρόγραμμα μαθημάτων της. Σε αντίθεση με τη θεωρία της Εξέλιξης που διδάσκεται στα περισσότερα σχολεία ως μία αντικειμενικά εδραιωμένη επιστημονική θεωρία, σύμφωνα με τους ενάγοντες δεν είναι τίποτε άλλο παρά μία ιουδαιοχριστιανική δοξασία που υποστηρίζει ότι οι λογικές ακολουθίες της φυσικής εξέλιξης δεν οφείλονται σε τυχαία γεγονότα ή αναπάντεχες μεταλλάξεις, αλλά αποτελούν επιδέξια σχεδιασμένα γεγονότα που έχουν δημιουργηθεί από μία πάνσοφη και πανταχού παρούσα διάνοια, σύμφωνα με ένα καθορισμένο σχέδιο. Εν ολίγοις, αποτελούν δουλειά του Θεού.

Υπάρχει όμως ένα σημείο δυσκολίας στην όλη υπόθεση: Ποιος Θεός; απο ολους.................

Πέρασε πολύς καιρός επιστημονικής έρευνας προτού ο Κάρολος Δαρβίνος να προτείνει την θεωρία της 'φυσικής επιλογής'. Στα χρόνια που ακολούθησαν η ανθρωπότητα έμαθε πολλά πράγματα σχετικά με το πώς γίναμε το κυρίαρχο είδος στον πλανήτη, πως διαμορφώθηκε η Γη και το Ηλιακό Σύστημα ή ακόμα και το ίδιο το Σύμπαν. Σ' αυτό το χρονικό διάστημα, άλλαξε επίσης και η κατανόησή μας για τη θεωρία της εξέλιξης. Σήμερα οι περισσότεροι επιστήμονες πιστεύουν ότι υπάρχει μια εγγενής λογική στην πραγματικότητα που βιώνουμε, ότι υπάρχουν απόλυτοι φυσικοί νόμοι. Πολλά πράγματα παραμένουν στην περιοχή του μυστηρίου και καθώς βρίσκεται απάντηση για κάποιο ζήτημα, πολλές άλλες ερωτήσεις αναδύονται.

Όσον αφορά τη διδασκαλία μιας θεωρίας Ευφυούς Σχεδιασμού σε ένα σχολείο, μια καλή ερώτηση είναι σίγουρα αυτή: Αν συμπεριλάβουμε μια θεωρία Δημιουργίας σε ένα πρόγραμμα μαθημάτων, σε ποιο σύστημα απο τα διαφορετικα πιστεύω θα έπρεπε να βασιστούμε και γιατί να μην επιτραπεί να διδαχτούν και συστήματα από διαφορετικές πίστεις; αφενος μεν για την κατανοηση της διαφορετικοτητας αλλα και για την εσωτερη αντιληψη του διαφορετικου,  

Στη συνέχεια θα παρουσιαστούν εν συντομία 10 από τα γνωστότερα αλλά και ιδιαίτερα πρωτότυπα σενάρια Ευφυούς Σχεδιασμού.

10 Το σφυρί των Θεών: Νορβηγική Μυθολογία

Με την αφθονία της σε ρωμαλέους και εύρωστους θεούς παρέα με καλόβολες θεές, η αρχαία νορβηγική θρησκεία των σκανδιναβικών και γερμανικών χωρών προσφέρει τον ιδανικό δημιουργικό μύθο για τους λάτρεις των αγώνων πάλης αλλά και της μουσικής Heavy Metal. Σύμφωνα με τις νορβηγικές παραδόσεις πριν από την ύπαρξη της Γης (Midgard) υπήρχε η Muspell, μια φλεγόμενη χώρα με φύλακες που κράδαιναν πύρινα σπαθιά, το αχανές κενό διάστημα (Ginnungagap) και το Niflheim που ήταν μια περιοχή σκεπασμένη με πάγο. Όταν το ψύχος του Niflheim άγγιξε τις φλόγες του Muspell ο γιγάντιος Ymir και η αγελάδα μεγαθήριο Auehumla αναδύθηκαν από τους λιωμένους πάγους. Στη συνέχεια η αγελάδα έγλειψε τον θεό Bor και τη γυναίκα του και τους έφερε στη ζωή. Το ζευγάρι γέννησε τον Buri που έκανε τρεις γιους, τους Odin, Vili και Ve. Οι γιοι μεγάλωσαν και σκότωσαν τον Ymir και από το σώμα του δημιούργησαν: από τη σάρκα του τη Γη, από τα οστά του τα βουνά, από τις τρίχες του τα δέντρα και από το αίμα του τα ποτάμια, τις λίμνες και τη θάλασσα. Τέλος, από το κρανίο του οι θεοί δημιούργησαν τον ουρανό με τα αστέρια.

9 Ζωροαστρισμός, η θρησκεία της αρχαίας Περσίας

Σύμφωνα με τις δοξασίες της μέσης εποχής της Περσίας ο κόσμος δημιουργήθηκε από τη θεότητα Ahura Mazda. Το μεγάλο βουνό Alburz μεγάλωνε για 800 χρόνια μέχρι που άγγιξε τον ουρανό. Τότε έπεσε βροχή που σχημάτισε τη θάλασσα Vourukasha και δύο μεγάλους ποταμούς. Το πρώτο ζώο που ήταν ένας λευκός ταύρος έζησε στις όχθες του ποταμού Veh Rod. Όμως το κακό πνεύμα Angra Mainyu τον σκότωσε. Το σπέρμα του μεταφέρθηκε στη Σελήνη και εξαγνίστηκε κι έτσι δημιουργήθηκαν πολλά ζώα και φυτά. Δίπλα στον ποταμό ζούσε ο πρώτος άνθρωπος ο Gayomard, που ήταν φωτεινός σαν τον Ήλιο. Ο Angra Mainyu τον σκότωσε και εκείνον. Ο Ήλιος όμως εξάγνισε το σπέρμα του για 40 χρόνια απ' όπου μετά βλάστησε το φυτό ραβέντι. Το φυτό μεγάλωσε και μεταμορφώθηκε στους Mashya και Mashyanag, τους πρώτους θνητούς. Αντί να τους σκοτώσει όμως ο Angra Mainyu τους ξεγέλασε και τους έκανε να τον λατρεύουν. Μετά από 50 χρόνια γέννησαν δίδυμα, αλλά τα δίδυμα αυτά κουβαλούν τις αμαρτίες των γονέων τους. Μετά από πολύ καιρό γεννήθηκαν άλλα δύο δίδυμα και από αυτά προήλθαν όλοι οι άνθρωποι και ιδιαίτερα οι Πέρσες.

8 Από τους Ποταμούς της Βαβυλώνας

Ο βαβυλωνιακός δημιουργικός μύθος, το Enuma Elish, ξεκινά με τους θεούς των νερών, τον Apsu (φρεσκάδα) και την Tiamat (αλμύρα), που δημιούργησαν διάφορες γενιές θεών με αρχηγό τον Ea και τους πολλούς του αδελφούς. Αλλά αυτοί οι νέοι θεοί έκαναν τόσο θόρυβο που οι Apsu και Tiamat δεν μπορούσαν να κοιμηθούν. Έτσι ο Apsu σχεδίασε να τους σκοτώσει αλλά πρόλαβε και τον σκότωσε ο Ea. Η Tiamat ορκίστηκε εκδίκηση και δημιούργησε μια σειρά από τέρατα, μεταξύ των οποίων ήταν ο τρελός σκύλος και ο άνθρωπος σκορπιός. Ο Ea και η θεά Damkina έκαναν τον Marduk, έναν γιγάντιο θεό με τέσσερα μάτια και τέσσερα αυτιά για να τους προστατεύει. Παλεύοντας με την Tiamat ο Marduk χρησιμοποίησε τους ανέμους σαν όπλα του και εκτόξευσε έναν κακό άνεμο στο λαιμό της με αποτέλεσμα να την εξουδετερώσει. Τότε τη σκότωσε με ένα μοναδικό βέλος που της έριξε στην καρδιά. Χώρισε στη συνέχεια το σώμα της στα δύο και το χρησιμοποίησε για να φτιάξει τους ουρανούς και τη Γη. Αργότερα έφτιαξε τον άνθρωπο για να κάνει τις σκληρές δουλειές που οι θεοί αρνούνταν να κάνουν, όπως την καλλιέργεια της γης και την κτηνοτροφία.

7 Τα Πνεύματα της Αρχαίας Αιγύπτου

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι είχαν διάφορους μύθους δημιουργίας. Όλοι ξεκινούν με τα στροβιλώδη, χαοτικά νερά της Nun. Ο Atum ήρθε στη ζωή και στη συνέχεια δημιούργησε ένα βουνό, ώστε να υπάρχει ένα μέρος για να σταθεί. Δεν είχε φύλο και διέθετε ένα μάτι που μπορούσε να δει τα πάντα. Γέννησε έναν γιο τον Shu που ήταν ο θεός του αέρα. Στη συνέχεια έκανε εμετό μια κόρη την Tefnut, που ήταν η θεά της υγρασίας. Ο ρόλος τους ήταν να δημιουργήσουν τάξη από το χάος. Ο Shu και η Tefnut δημιούργησαν τον Geb και τη Nut που ήταν αντίστοιχα η γη και ο ουρανός. Στην αρχή ήταν ενωμένοι αλλά στη συνέχεια ο Geb άφησε τη Nut να υψωθεί πάνω από αυτόν. Σταδιακά σχηματίστηκε η κοσμική τάξη, αλλά ο Shu και η Tefnut χάθηκαν στο σκοτάδι που είχε απομείνει. Ο Atum έβγαλε το μάτι του που έβλεπε τα πάντα και το έστειλε για να τους ψάξει. Όταν ο Shu και η Tefnut γύρισαν εξαιτίας του ματιού, ο Atum δάκρυσε από χαρά. Στα σημεία που έπεσαν τα δάκρυα ξεφύτρωσαν οι άνθρωποι.

6 Μεξικό, οι Αζτέκοι

Η γήινη μητέρα των Αζτέκων, η Coatlicue ('φούστα από φίδια') απεικονίζεται με τρόπο που προκαλεί τρόμο, να φοράει ένα περιδέραιο από ανθρώπινες καρδιές και χέρια και μια φούστα από φίδια, όπως υποδηλώνει και το όνομά της. Η Coatlicue έμεινε έγκυος από ένα μαχαίρι από οψιδιανό και γέννησε την Coyolxauhqui, θεά της Σελήνης, και 400 γιους που έγιναν τα άστρα του νότιου ουρανού. Αργότερα έπεσε από τον ουρανό μία μπάλα από φτερά και η Coatlique τη μάζεψε και την έκρυψε στη ζώνη της κι έτσι έμεινε ξανά έγκυος. Η Coyolxauhqui και τα αδέλφια της στράφηκαν εναντίον στη μητέρα τους, θυμωμένοι και σοκαρισμένοι από τη δεύτερη εγκυμοσύνη της, που δεν ήξεραν από πού προήλθε. Ωστόσο, το παιδί που βρισκόταν μέσα της, ο Huitzilopochtli, θεός του πολέμου και θεός του ήλιου, πήδηξε από τα σπλάχνα της πλήρως μεγαλωμένος και οπλισμένος. Επιτέθηκε στην Coyolxauhqui και τη σκότωσε με τη βοήθεια ενός φλεγόμενου ερπετού. Της έκοψε το κεφάλι και το πέταξε στον ουρανό, όπου έγινε το φεγγάρι, πράγμα που ανακούφισε τη μητέρα του.

καλά μου παιδάκια το θέμα ΣΥΝΕΧΙΖΕΤΑΙ......σε λιγες μερες .....

Το μυστήριο των ονείρων

Κάποτε ονειρεύτηκα ότι ήμουν μια πεταλούδα. Όταν ξύπνησα, δεν ήξερα εάν ήμουν πράγματι ένας άνθρωπος που ονειρεύτηκε πως ήταν πεταλούδα, ή μια πεταλούδα που ονειρεύεται πως είναι άνθρωπος...

Τι είναι τα όνειρα; Αυτός ο παράξενος κόσμος που υπάρχει παράλληλα με τον δικό μας, μέσα και έξω από αυτόν την ίδια στιγμή; Ένας κόσμος μήπως, που είναι ίδιος κι απαράλλαχτος με αυτόν της εγρήγορσης, με μόνη διαφορά το «μάτι» της συνείδησης που κάνει τον έναν κόσμο πραγματικό και τον άλλο φανταστικό;

Οι άνθρωποι από την αρχαιότητα είχαν διάφορες πεποιθήσεις σχετικά με τον ονειρικό κόσμο και τη σπουδαιότητα του. Σήμερα οι επιστήμονες που ερευνούν τα μυστικά του εγκεφάλου, πιστεύουν πως έχουν φτάσει ακόμα πιο κοντά στο αίνιγμα των ονείρων.

Τα όνειρα είναι νοητικές και συναισθηματικές εκφράσεις, που προβάλλονται στην οθόνη του νου μας την ώρα που κοιμόμαστε. Ονειρευόμαστε περίπου μία με δύο ώρες κάθε βράδυ. Μπορεί να έχουμε 4 με 7 όνειρα κατά τη διάρκεια του ύπνου μας. Κάθε άνθρωπος ονειρεύεται, αλλά δε θυμούνται όλοι τα όνειρά τους. Τα όνειρα είναι έγχρωμα και συχνά εμπλέκουν όλες τις αισθήσεις μας δίνοντας μας εντυπώσεις από οσμές, ήχους, εικόνες, γεύσεις και πράγματα που αγγίζουμε. Κάποιες φορές βλέπουμε συχνά το ίδιο όνειρο ξανά και ξανά, άλλες φορές έχουμε την αίσθηση πως κάποιο όνειρο το έχουμε ξαναδεί, χωρίς όμως να μπορούμε να θυμηθούμε εάν όντως συνέβη αυτό και κάποιες φορές μπορεί να ονειρευτούμε άγνωστες περιοχές και καταστάσεις, που μας φαίνονται όμως παράδοξα γνώριμες.

Καλλιτέχνες, συγγραφείς και επιστήμονες, έχουν δηλώσει κατά καιρούς πως άντλησαν τις ιδέες τους μέσα από όνειρα. Ο τραγουδιστής Paul McCartney των Beatles, αναφέρει πως κάποιο πρωί ξύπνησε με τη μελωδία του "Yesterday" στο μυαλό του, ενώ η συγγραφέας Mary Shelley δήλωσε πως είχε δει ένα πολύ έντονο όνειρο, σχετικά με έναν επιστήμονα που χρησιμοποιούσε κάποια μηχανή για να φέρει στη ζωή ένα πλάσμα. Όταν ξύπνησε, άρχισε να γράφει το βιβλίο της που αναφερόταν σε έναν επιστήμονα ονομαζόμενο Δρ. Φράνκενστάιν!

Για εκατοντάδες χρόνια, οι άνθρωποι προσπαθούν να καταλάβουν τι σημαίνουν τα όνειρα. Οι αρχαίοι Έλληνες και οι Ρωμαίοι αναφέρουν συχνά όνειρα, που φέρουν μηνύματα από θεούς. Τέτοια μηνύματα έχουν παίξει σημαντικό ρόλο σε μάχες και λέγεται πως έδρασαν με συμβουλευτικό τρόπο σε στρατιωτικούς αρχηγούς κατά τη διάρκεια πολέμων. Στην αρχαία Αίγυπτο, οι άνθρωποι που μπορούσαν να ερμηνεύσουν το νόημα των ονείρων έχαιραν ιδιαίτερης εκτίμησης, ενώ στη Βίβλο, υπάρχουν πάνω από επτακόσιες αναφορές ή ιστορίες που σχετίζονται με όνειρα. Επίσης, ιστορίες που συνδέονται με τη γέννηση του Μωάμεθ, εμπεριέχουν σημαντικά γεγονότα που είχαν προλεχθεί σε όνειρα, συμπεριλαμβανομένης της γέννησης του Μωάμεθ, καθώς και του ονόματός του. Στην Κίνα υπήρχε η αντίληψη ότι τα όνειρα ήταν ένας τρόπος για να επισκεφτεί κανείς τα αποθανόντα μέλη της οικογένειάς του. Κάποιοι ιθαγενείς της Αμερικής και του Μεξικού πιστεύουν πως ο ονειρικός κόσμος είναι ένας διαφορετικός κόσμος από αυτόν που ζούμε ξύπνιοι, τον οποίο μπορούμε να επισκεφτούμε όταν κοιμόμαστε. Στην Ευρώπη και ιδιαίτερα στην εποχή του Μεσαίωνα οι άνθρωποι πίστευαν πως τα όνειρα ήταν δαιμονικά και πως μπορούσαν να οδηγήσουν τους ανθρώπους να κάνουν κακές πράξεις.

Στις αρχές του εικοστού αιώνα, δύο σημαντικοί επιστήμονες ανέπτυξαν διαφορετικές θεωρίες για τα όνειρα. Ο αυστριακός ψυχίατρος Sigmund Freud έγραψε το βιβλίο «η ερμηνεία των ονείρων». Πίστευε πως οι άνθρωποι συχνά ονειρεύονται πράγματα που θα ήθελαν να έχουν ή να κάνουν αλλά δεν μπορούν και πως αυτά συνδέονται ιδιαίτερα με σεξουαλικά και επιθετικά ένστικτα. Για τον Freud τα όνειρα είχαν πολλά κρυφά νοήματα. Προσπάθησε να τα καταλάβει, ώστε μέσα από αυτά να καταλάβει τους ίδιους τους ανθρώπους και το πώς αυτοί σκέπτονταν ή ενεργούσαν με διάφορους τρόπους. Πίστευε πως κάθε σκέψη και πράξη μας έχει βαθύτερα κίνητρα και πως μέσα από τα όνειρα θα μπορούσαν να βρεθούν οι καλά θαμμένοι αυτοί κινητήρες των δράσεων και σκέψεών μας. Έδωσε ένα κλειδί ερμηνείας των ονείρων, βοηθώντας στην επίλυση προβλημάτων αλλά και στην αυτοανάλυση των ανθρώπων. Για παράδειγμα ο Freud έλεγε πως όσοι ονειρεύονται πως πετούν ή αιωρούνται, θέλουν να ελευθερωθούν από την παιδική τους ηλικία. Εάν κάποιος ονειρεύεται πως κάποιος στενός του συγγενής πεθαίνει, πιθανότατα κρύβει εχθρότητα για το πρόσωπο αυτό, ή επιθυμία να αποκτήσει αυτά που έχει το άλλο πρόσωπο.

"...και καθώς διάβαζα το βιβλίο τα μάτια μου βάρυναν,ένοιωσα να αιωρούμαι ανάμεσα στις λέξεις χωρίς βαρύτητα...και όλα έγινα χρώμα,παράξενο χρώμα και οι λέξεις σχήματα και μορφές ....."

Ο σουηδός ψυχίατρος Carl Yung εργάστηκε για αρκετά χρόνια κοντά στον Freud, αλλά ανέπτυξε εντελώς διαφορετικές απόψεις σχετικά με τα όνειρα. Πίστευε πως μέσω των ονείρων οι άνθρωποι θα μπορούσαν να βρουν βοήθεια ώστε να ωριμάσουν και να αποκτήσουν κατανόηση του εαυτού τους. Επίσης θεωρούσε πως μέσα από τα όνειρα θα μπορούσαν να βρεθούν λύσεις σε προβλήματα που αντιμετωπίζει κάποιος όταν είναι σε εγρήγορση. Τα όνειρα έχουν να μας πουν πολλά πράγματα για τον εαυτό μας και για τις σχέσεις μας με τους άλλους. Ο Yung σε αντίθεση με τον Freud, δεν πίστευε πως μέσα στα όνειρα κρύβονταν αισθήματα που σχετίζονταν με το σεξ και την επιθετικότητα.

Σήμερα η επιστήμη που μελετάει τα όνειρα έχει εξελιχθεί και μπορούμε να παρακολουθήσουμε τι γίνεται στον εγκέφαλο κάποιου που βλέπει όνειρα. Σύμφωνα με τις απεικονίσεις της εγκεφαλικής λειτουργίας, κατά τη διάρκεια των ονείρων έχουμε μεγάλη δραστηριότητα στην οπτική περιοχή, καθώς και σε περιοχές που σχετίζονται με τα συναισθήματα, ενώ παρουσιάζεται μικρή δραστηριότητα στις περιοχές που γίνονται λογικοί συλλογισμοί. Ίσως έτσι να εξηγείται το γεγονός, ότι αυτά που βλέπουμε στα όνειρα φαντάζουν παράδοξα και δύσκολα να κατανοηθούν, ακόμα περισσότερο μας είναι δύσκολο να αφηγηθούμε ένα όνειρο που είδαμε.
Το 1953 ανακαλύφθηκε ένα ιδιαίτερο στάδιο ύπνου, που ονομάστηκε REM από τα αρχικά των λέξεων "rapid eye movement" ταχύτατη κίνηση ματιών. Τα μάτια μας κινούνται αστραπιαία μπροστά και πίσω την ώρα που τα βλέφαρα είναι κλειστά. Κατά τη διάρκεια του ύπνου το σώμα μας περνάει από διάφορα στάδια, από τα οποία το στάδιο REM είναι το τέταρτο. Μπαίνουμε στο στάδιο αυτό, τέσσερις με επτά φορές το βράδυ, όταν κοιμόμαστε. Κατά τη διάρκειά του, το σώμα μας δεν κινείται καθόλου και τότε είναι που βλέπουμε όνειρα. Εάν κάποιος ξυπνήσει κατά τη διάρκεια αυτού του σταδίου, μπορεί να θυμηθεί σχεδόν το 90% των ονείρων που είδε. Αυτό ισχύει ακόμα και για όσους λένε ότι δεν ονειρεύονται όλοι ονειρεύονται, αλλά κάποιοι δεν μπορούν να θυμηθούν τα όνειρά τους.

Ένα ιδιαίτερο είδος ονείρων είναι τα συνειδητά όνειρα (lucid dreaming), στα οποία κάποιος γνωρίζει ότι ονειρεύεται την ώρα που βλέπει το όνειρο. Μία καναδέζικη οργάνωση που λέγεται «the Dreams Foundation» πιστεύει ότι κάποιος μπορεί να εκπαιδευτεί στο να έχει συνειδητά όνειρα, εάν τους δίνει ιδιαίτερη σημασία και τα καταγράφει. Με τον τρόπο αυτό, μπορεί κανείς να αυξήσει την φαντασία και τη δημιουργικότητά του. Οργανώνουν ομάδες που συνδυάζουν ασκήσεις επάνω στο συνειδητό ονείρεμα με ταξίδια σε ειδυλλιακές περιοχές που προσφέρουν ηρεμία, θεωρώντας πως με τον τρόπο αυτό μπορεί κανείς να αντιμετωπίσει καλύτερα τα προσωπικά του προβλήματα, αλλά και να βοηθήσει ενεργά βρίσκοντας λύσεις στα μεγάλα προβλήματα της κοινωνίας.

Ο επιστημονικός κόσμος έχει ασχοληθεί πολύ σοβαρά με τα όνειρα, τόσο ώστε να ερευνήσει τη φύση τους, αλλά και ως τρόπο θεραπείας για νοητικά και συναισθηματικά προβλήματα. Η «ένωση για την έρευνα των ονείρων» (Association for the Study of Dreams) κάνει μία διεθνή συνάντηση κάθε χρόνο. Σε μία τέτοια συνάντηση βρέθηκαν επιστήμονες, οι οποίοι μελέτησαν τις περιπτώσεις θυμάτων από εγκλήματα, οι οποίοι είχαν πολλούς εφιάλτες. Άλλες φορές έχει μελετηθεί η σχέση ονείρων και δημιουργικότητας, τα όνειρα ανθρώπων που πάσχουν από κάποια ασθένεια, ή οι ιδιαιτερότητες των παιδικών ονείρων.

Ένα τμήμα της επιστημονικής έρευνας για τα όνειρα, είναι η μελέτη της εγκεφαλικής δραστηριότητας κατά τη διάρκεια του ύπνου, που γίνεται με ηλεκτροεγκεφαλογράφημα. Έχει διαπιστωθεί πως όταν κάποιος ονειρεύεται, το τμήμα του εγκεφάλου το οποίο ενεργοποιείται όταν νιώθουμε συναισθήματα, είναι ιδιαίτερα ενεργό. Αντίθετα, το πρόσθιο τμήμα του εγκεφάλου είναι πολύ λιγότερο ενεργό. Εκεί βρίσκεται το κέντρο των υψηλότερων νοητικών μας λειτουργιών, όπως η οργάνωση και η μνήμη. Η ερευνήτρια Rosalind Cartwright που εργάζεται στο κέντρο έρευνας ονειρικών διαταραχών στο Σικάγο, δηλώνει πως τα όνειρα μοιάζουν με αναμνήσεις, που έχουν τοποθετηθεί η μία επάνω στην άλλη. Είναι συνδεδεμένες με συναισθήματα κι όχι με σκέψεις.

Άλλοι ερευνητές μελετούν, πως μέσα από τα όνειρα μπορούμε να βοηθηθούμε ώστε να τα βγάλουμε πέρα με προβλήματα και έντονα αρνητικά συναισθήματα. Ο Robert Stickgold, καθηγητής ψυχιατρικής στο πανεπιστήμιο του Χάρβαρντ στη Μασαχουσέτη, λέει πως όταν ονειρευόμαστε, ο εγκέφαλός μας προσπαθεί να κατανοήσει τον κόσμο. Το κάνει αυτό συνδυάζοντας με διαφορετικούς τρόπους τις αναμνήσεις μας, ώστε να δημιουργηθούν νέες συνδέσεις και συσχετίσεις. Πιστεύει πως τα όνειρα είναι μια βιολογική διαδικασία. Δε συμφωνεί με τον Sigmund Freud, πως μέσω των ονείρων εκφράζουμε τα κρυμμένα αισθήματα και τις επιθυμίες μας.

Έχουν περάσει πάνω από 100 χρόνια από τότε, που ο Sigmund Freud δημοσίευσε την «ερμηνεία των ονείρων».

Πολύ περισσότερα χρόνια έχουν ακόμα περάσει, από την εποχή που οι αρχαίοι Έλληνες χρησιμοποιούσαν το ονείρεμα σε ειδικά υπνο-θεραπευτήρια, ενώ ακόμα νωρίτερα οι ιερείς της αρχαίων Μαγιας θεωρούσαν, πως τα όνειρα ήταν ένα παράθυρο για έναν μυστήριο μεταφυσικό κόσμο, στον οποίο θα μπορούσαν να μπουν συνειδητά μόνον οι μυημένοι.

Όσο κι αν έχεις προχωρήσει η επιστημονική έρευνα, πραγματικά για την επίλυση του μυστηρίου των ονείρων, ίσως είμαστε ακόμα πολύ μακριά αυτό όμως δεν πρέπει να μας εμποδίζει να ζούμε την μοναδική ισως και απόλυτη ελευθερία των ονειρων μας ........

αφιερωμενο σε αυτους που ακομα ονειρευωνται........

α)αποτελεί η φοινικική γραφή "αλφάβητο";

Κατά τη Γλωσσολογία ως "αλφάβητο" ορίζεται το «σύνολο συμβόλων με ορισμένη σειρά και τάξη, που χρησιμεύουν για να αποδίδονται οι στοιχειώδεις φθόγγοι μιάς γλώσσας, με τον περιορισμό ο κάθε φθόγγος ν' αντιστοιχεί σ' ένα μόνο σύμβολο και αντίστροφα». Στην αλφαβητική γραφή επομένως (δηλαδή τη γραφή των λαών της Ευρώπης, της Αμερικής, της Αυστραλίας αλλά και άλλων περιοχών του πλανήτη) κάθε γράμμα αποδίδει ένα στοιχειώδη ήχο.

Τούτο δεν ισχύει στις ατελέστερες της αλφαβητικής συλλαβικές γραφές, στις οποίες κάθε σύμβολο αποδίδει μία συλλαβή (δύο ή και περισσότερους ήχους-φθόγγους), όπως π.χ. στις συλλαβικές ελληνικές γραφές Γραμμική Α και Β ένα σύμβολο αποδίδει τη συλλαβή κο (κ+ο), άλλο σύμβολο τη συλλαβή πο (π+ο) κ.ο.κ. Στη φοινικική γραφή (που διαθέτει μόνο σύμφωνα και κανένα φωνήεν), στα ελάχιστα διασωθέντα δείγματά της, η κατάσταση είναι ακόμα "χειρότερη", δεδομένου ότι κάθε σύμβολό της δεν αποδίδει ούτε κάν μία συγκεκριμένη συλλαβή, αλλά διαφορετικές, που το διάβασμά τους αφήνεται στην "έμπνευση" του αναγνώστη. Ετσι π.χ. ένα σύμφωνο μπορεί να διαβαστή ως μπα, μπου, μπε, μπι, μπο κ.ο.κ., ή κάποιο άλλο ως γκου, γκα, γκε, γκο κ.λπ. Επομένως, η φοινικική γραφή όχι μόνο δεν αποτελεί αλφάβητο, αλλά δεν είναι ούτε καν εξελιγμένη συλλαβική γραφή, του βαθμού τελειότητας των αντιστοίχων ελληνικών συλλαβαρίων.

Και είναι πράγματι καταπληκτικό το γεγονός, ότι έχει καθιερωθεί στην επιστήμη κατά τα τελευταία 150 χρόνια περίπου ο αντιφατικός όρος "φοινικικό αλφάβητο", προκειμένου για μία γραφή που δεν έχει καμμία σχέση με την αλφαβητική. Και είναι ακόμη πιο απίστευτη η επιβολή του επιστημονικού δόγματος, ότι το ελληνικό αλφάβητο προήλθε από το φοινικικό, το οποίο όχι μόνο δεν είναι αλφάβητο, αλλά είναι μία ατελέστερη γραφή από τις ελληνικές Γραμμικές Γραφές Α και Β. Για τους λόγους αυτούς κατά τον προσφάτως εκλιπόντα πρόεδρο της Εταιρείας Ελλήνων Φιλολόγων Παν. Γεωργούντζο ο χαρακτηρισμός που έδωσε ο καθηγητής Γ. Μπαμπινιώτης στη φοινικική γραφή "οιονεί συλλαβικό αλφάβητο" (;!) απορρίπτεται και πρέπει να αντικατασταθή με το ορθό "καθαρώς συνεπτυγμένο συλλαβικό" σύστημα γραφής (βλέπε Παν. Γεωργούντζου, Το Αλφάβητον Εφεύρεσις Ελληνική: άρθρο του στο περιοδικό Δαυλός, τεύχος 142,Οκτώβριος 1993,σ 8242).

β. η ελληνικότητα του αλφαβήτου

α) Οι αρχαιολογικές αποδείξεις

Η θεωρία ότι το Αλφάβητο είναι εφεύρεση των Φοινίκων συντηρήθηκε εκτός των άλλων με το επιχείρημα ότι ωρισμένα σύμβολα της φοινικικής γραφής μοιάζουν με τα αλφαβητικά γράμματα, π.χ. το άλεφ είναι αντεστραμμένο ή πλαγιαστό το ελληνικό Α κλπ. Το επιχείρημα αυτό φαινόταν ισχυρό μέχρι προ 100 ετών περίπου, όταν οι γλωσσολόγοι και οι ιστορικοί ισχυρίζονταν ακόμη ότι οι Ελληνες δεν εγνώριζαν γραφή προ του 800 π.Χ.! Γύρω στο 1900 όμως ο Αρθούρος Εβανς ανέσκαψε την ελληνική Μινωική Κρήτη και ανεκάλυψε τις ελληνικές Γραμμικές Γραφές, των οποίων σύμβολα ήταν ως σχήματα πανομοιότυπα προς τα 17 τουλάχιστον εκ των 24 γραμμάτων του ελληνικού Αλφαβήτου. Με δεδομένα α) ότι τα αρχαιότερα δείγματα των ελληνικών αυτών γραφών (Γραμμική Α και Β), που στη συνέχεια ανακαλύφθηκαν και στην Πύλο, στις Μυκήνες, στο Μενίδι, στη Θήβα, αλλά και βορειότερα, μέχρι τη γραμμή του Δούναβη και χρονολογήθηκαν τότε πριν από το 1500 π.Χ. και β) ότι οι Φοίνικες και η γραφή τους εμφανίζονται στην ιστορία όχι πριν το 1300 π.Χ. Ο Εβανς στο έργο του Scripta Minoa διετύπωσε, πρώτος αυτός, αμφιβολίες για την αλήθεια της θεωρίας ότι οι Ελληνες έλαβαν τη γραφή από τους Φοίνικες, εκφράζοντας ταυτόχρονα την επιστημονική υποψία ότι μάλλον συνέβη το αντίθετο.

Οι αμφιβολίες για την μη προτεραιότητα των Φοινίκων έναντι των Ελλήνων στην ανακάλυψη της γραφής έγιναν βεβαιότητα, όταν ο καθηγητής Πωλ Φωρ, διεθνής αυθεντία της Προϊστορικής Αρχαιολογίας, δημοσίευσε στο αμερικάνικο αρχαιολογικό περιοδικό, εκδόσεως του Πανεπιστημίου της Ινδιάνας, Nestor (έτος 16ον,1989,σελ.2288) ανακοίνωση, στην οποία παραθέτει και αποκρυπτογραφεί πινακίδες ελληνικής Γραμμικής Γραφής, που βρέθηκαν σε ανασκαφές στο κυκλώπειο τείχος των Πιλικάτων της Ιθάκης και χρονολογήθηκαν με σύγχρονες μεθόδους στο 2700 π.Χ. Γλώσσα των πινακίδων είναι η Ελληνική και η αποκρυπτογράφηση του Φωρ απέδωσε φωνητικά το συλλαβικό κείμενο ως εξής: Α]RE-DA-TI. DA-MI-U-A-. A-TE-NA-KA-NA-RE(ija)-TE. Η φωνητική αυτή απόδοση μεταφράζεται, κατά τον Γάλλο καθηγητή πάντοτε :«Ιδού τι εγώ η Αρεδάτις δίδω εις την άνασσαν, την θεάν Ρέαν:100 αίγας, 10 πρόβατα, 3 χοίρους». Ετσι ο Φωρ απέδειξε, ότι οι Έλληνες έγραφαν και μιλούσαν ελληνικά τουλάχιστον 1400 χρόνια πριν από την εμφάνιση των Φοινίκων και της γραφής τους στην ιστορία.

Αλλά οι αρχαιολογικές ανασκαφές στον ελληνικό χώρο την τελευταία 12ετία απέδωσαν και άλλες πολλές και μεγάλες εκπλήξεις: Οι Έλληνες έγραφαν όχι μόνο τις συλλαβικές Γραμμική Α και Β Γραφές τους αλλά και ένα είδος γραφής πανομοιότυπης με εκείνη του Αλφαβήτου τουλάχιστον από το 6000π.Χ. Πράγματι στο Δισπηλιό, μέσα στα νερά της λίμνης της Καστοριάς, ο καθηγητής Γ. Χουρμουζιάδης ανεκάλυψε ενεπίγραφη πινακίδα με γραφή σχεδόν όμοια με την αλφαβητική, η οποία χρονολογήθηκε με τις σύγχρονες μεθόδους του ραδιενεργού άνθρακα (C14) και της οπτικής θερμοφωταύγειας στο 5250 π.Χ. Τρία χρόνια αργότερα ο έφορος Προϊστορικών και Κλασσικών Αρχαιοτήτων Ν. Σάμψων, ανασκάπτοντας το "Σπήλαιο του Κύκλωπα" της ερημονησίδας Γιούρα Αλοννήσου (Βόρειες Σποράδες), ανακάλυψε θραύσματα αγγείων ("όστρακα") με γράμματα πανομοιότυπα με εκείνα του σημερινού ελληνικού Αλφαβήτου, τα οποία χρονολογήθηκαν με τις ίδιες μεθόδους στο 5500-6000π.Χ. Ο ίδιος αρχαιολόγος διενεργώντας το 1995 ανασκαφές στη Μήλο, ανεκάλυψε "πρωτοκυκλαδικά αγγεία" των μέσων της 3ης χιλιετίας π.Χ., που έφεραν πανομοιότυπα τα γράμματα του Ελληνικού Αλφαβήτου Χ,Ν,Μ,Κ,Ξ,Π,Ο,Ε. Είναι πρόδηλο, ότι οι αρχαιολογικές αυτές ανακαλύψεις όχι απλώς προσέδωσαν ήδη το χαρακτήρα του κωμικού στη λεγόμενη "Φοινικική Θεωρία" περί ανακαλύψεως της γραφής, αλλά ανατρέπουν εκ βάθρων ολόκληρη την επίσημη χρονολόγηση της ελληνικής Ιστορίας, όπως αυτή διδάσκεται, αλλά και την επίσημη παγκόσμια Ιστορία του Πολιτισμού.

β) Η οιονεί μαθηματική απόδειξη

Αλλά παράλληλα προς την κατεδάφιση του χάρτινου οικοδομήματος του "Φοινικικού" αλφαβήτου με τη βοήθεια της αρχαιολογικής σκαπάνης, προέκυψε κι ένα νέο συντριπτικό στοιχείο, που μας το πρόσφερε η επί 20 χρόνια σεμνή και αθόρυβη μελέτη της ελληνικής Γλώσσας και Γραφής από έναν μεγάλο ερευνητή, τον Ηλία Λ. Τσατσόμοιρο, που δυστυχώς χάθηκε στις 19 Δεκεμβρίου 1991, αφού όμως πρόλαβε να ολοκληρώση, λίγους μήνες πριν απ' τον αδόκητο θάνατό του, την ριζοσπαστική έρευνά του «Ιστορία Γενέσεως της Ελληνικής Γλώσσας -Από τον έλλοπα θηρευτή μέχρι την εποχή του Διός- Η αποκωδικοποίηση του Ελληνικού Αλφαβήτου».

Στην έρευνά του αυτή, την οποία ο υπογράφων το παρόν άρθρο είχα την τιμή να εκδώσω (έκδοση "Δαυλός",1991) και να την επιμεληθώ φιλολογικά -αλλά και να συνεργασθώ μαζί του επί μία δεκαετία συζητώντας τα άπειρα προβλήματα που προέκυπταν στην πορεία της και δημοσιεύοντας υπό μορφήν άρθρων τμήματά της στον "Δαυλό"- ο αείμνηστος συνεργάτης μου απέδειξε με θαυμαστό τρόπο, ότι κάθε γράμμα του ελληνικού Αλφαβήτου περιέχει μια σταθερή κωδική σημασία, την οποία εισάγει κυριολεκτικά ή μεταφορικά ως επί μέρους έννοια στην γενική έννοια κάθε ελληνικής λέξεως στην οποία ανήκει. Έτσι τελικά κάθε (αρχαία) ελληνική λέξη αποτελεί ένα οιονεί αρκτικόλεξο [όπως π.χ. Δ(ημόσια) Ε(πιχείρηση) Η(λεκτρισμού): ΔΕΗ], όπου κάθε γράμμα (ανάλογα με τη θέση που κατέχει στην σειρά των γραμμάτων της λέξεως) δίνει ένα σημαντικό ή λιγώτερο σημαντικό νοηματικό στοιχείο της και όλα μαζί δίνουν τον λογικό ορισμό της έννοιας που εκφράζει η λέξη. Σημειώνεται εδώ, ότι την "ειδοποιό διαφορά" της έννοιας δίνει συνήθως το αρκτικό γράμμα.

Δεν υπάρχει εδώ ασφαλώς ο χώρος, για να παρουσιάσω τις κωδικές σημασίες των γραμμάτων του ελληνικού Αλφαβήτου εν τω συνόλω τους, όπως αναλύονται στην επαναστατική αυτή ανακάλυψη στον τομέα της μελέτης του ανθρωπίνου Λόγου. Αλλά ενδεικτικά θα διαλέξω ένα μόνο απ' τα 24 γράμματά μας, το υ ή Υ (μια που αυτό θεωρείται και ως "αντιπροσωπευτικά ελληνικό", Υ Greacum στο δήθεν "Λατινικό" Αλφάβητο, που δεν είναι άλλο από μία παραλλαγή του ελληνικού, της Χαλκίδας). Το ύψιλον λοιπόν, όπως και το σχήμα του δείχνει, έχει την κωδική σημασία της κοιλότητας ή (ανεστραμμένο) την κυρτότητας και αυτήν εισάγει στις έννοιες των ελληνικών λέξεων που το περιέχουν -και κατ' επέκτασιν, ενίοτε, και την σημασία των υγρών (τα οποία διά φυσικής ροής καταλήγουν και γεμίζουν την κοιλότητα). Προχείρως αναφέρω μερικές ονομασίες αγγείων και υγρών (βλέπε το σχήμα της φωτοτυπίας του εξωφύλλου του βιβλίου στη σελ.13742, όπου το αμφικωνικό κ-Υ-πελλο είναι του 2700 π.Χ. και απόκειται στο Μουσείο Ηρακλείου: στις αναφερόμενες εκεί λέξεις μπορούν να προστεθούν και πολλές άλλες όπως κοτ-Υ-λη, γο-Υ-ττος, τρ-Υ-βλίον, π-Υ-ξίς, αμφορε-Υ-ς, β-Υ-τίον, λ-Υ-χνος, πρόχο-Υ-ς, σκε-Υος κλπ. -όλες με την σημασία του κοίλου αντικειμένου), αλλά και πλείστες άλλες λέξεις όπως κ-Υ-ησις (κυρτότητα της κοιλιάς της εγκ-Υ-ου γυναίκας), κ-Υ-μα (κυρτότητα ή κοιλότητα στην επιφάνεια της θάλασσας), κρ-Υ-πτη (κοιλότητα εδάφους), Υ-πό (η πρόθεση:κοιλότητα κάτω από μία στάθμη ή επίπεδο), Υ-πέρ (η πρόθεση: κυρτότητα πάνω από μία στάθμη ή επίπεδο=Υ-ψος), όλες οι λέξεις που έχουν ως πρώτα συνθετικά τους τις προθέσεις Υ-πό και Υ-πέρ, που ανέρχονται σε εκατοντάδες, αλλά και χιλιάδες άλλες. Η μεγαλοφυής αυτή ανακάλυψη, την οποία δυστυχώς η επίσημη επιστήμη επί 8 χρόνια εξακολουθεί να "αγνοή", αν και αποτελή συνέχεια και ολοκλήρωση της λησμονημένης Πλατωνικής προσεγγίσεως του προβλήματος της γλώσσας ("Κρατύλος"):

1. Διαλύει οριστικά την θεωρία, ότι η ελληνική Γλώσσα προήλθε από άλλη (την δήθεν "Ινδοευρωπαϊκή"), δεδομένου ότι αποδεικνύεται ως η μόνη μη συμβατική γλώσσα του κόσμου, η μόνη γλώσσα δηλαδή που παρουσιάζει αιτιώδη σχέση μεταξύ του σημαίνοντός της (λέξεως) και του σημαινομένου της (του πράγματος που ονομάζει η λέξη).

2. Κατ' επέκτασιν αποδεικνύει, ότι είναι η πρώτη και η μόνη δημιουργηθείσα γλώσσα του ανθρωπίνου είδους, από την παραφθορά της οποίας απέρρευσαν οι συμβατικές γλώσσες (δηλαδή αυτές όπου υπάρχει αναιτιώδης σχέση μεταξύ σημαίνοντος και σημαινομένου), όπως είναι όλες ανεξαιρέτως οι λοιπές γλώσσες του πλανήτη.

3. Αποδεικνύει κατά μη επιδεχόμενο καμμία λογική αμφισβήτηση τρόπο, ότι το Αλφάβητο έγινε από τους Έλληνες, για να αποδώσουν με τα κωδικά τους 24 ή 27 γράμματα τις έννοιες των ελληνικών λέξεων -και μόνον αυτών.

4. Δείχνει συγκριτικά, ότι τα σύμβολα της φοινικικής γραφής και οι ονομασίες τους («αλεφ»=βόδι, «μπεθ»=καλύβα, «γκιμέλ»=καμήλα κ.λπ.) όχι μόνο δεν περικλείουν κωδικές ονομασίες, αλλά συνάπτονται ή παραπέμπουν σε πρωτόγονες ζωικές καταστάσεις.

γ. το απόσπασμα του Ηροδότου

Όλοι οι αρχαίοι Έλληνες συγγραφείς που αναφέρονται στο Αλφάβητο ("Γράμματα", όπως το έλεγαν), το θεωρούν πανάρχαια ελληνική εφεύρεση (του Προμηθέα, του Παλαμήδη, του Λίνου κλπ.). Η θεωρία του "Φοινικικού" Αλφαβήτου πάντοτε στηριζόταν και στηρίζεται ακόμη από τους υποστηρικτές της σε μία εξαίρεση του κανόνα αυτού. Την εξαίρεση αυτή αποτελεί ένα απόσπασμα του Ηροδότου, που ο ίδιος παρουσιάζει ως προσωπική γνώμη του («ως εμοί δοκέει» = όπως μου φαίνεται...), την οποία σχημάτισε, όπως αναφέρει σε προηγούμενη παράγραφο, «αναπυνθανόμενος» (=παίρνοντας πληροφορίες από άλλους).Αλλά ας δούμε το κείμενο του Ηροδότου ("Ιστορία, Ε 58"):

«58.Οι δε Φοίνικες ούτοι οι συν Κάδμω απικόμενοι τών ήσαν Γεφυραίοι άλλα τε πολλά οικήσαντες ταύτην την χώρην εισήγαγον διδασκάλια ες τους Έλληνας και δη και γράμματα, ουκ εόντα πριν Έλλησι ως εμοί δοκέει, πρώτα μεν τοίσι και άπαντες χρέωνται Φοίνικες· μετά δε χρόνου προβαίνοντος άμα τη φωνή μετέβαλλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων».

[58.Οι δε Φοίνικες αυτοί, που μαζί με τον Κάδμο αφίχθησαν, εκ των οποίων και οι Γεφυραίοι, και σε πολλά άλλα μέρη κατοικήσαντες την χώραν αυτήν εισήγαγαν και τέχνες (νέες ή άγνωστες) στους Έλληνες και μάλιστα και (κάποια) γραφή, η οποία δεν ήταν γνωστή πριν στους Έλληνες, καθώς εγώ νομίζω, πρώτα αυτήν την γραφή την οποίαν και όλοι οι Φοίνικες μεταχειρίζονται· μετά όμως με την πάροδο του χρόνου (οι Φοίνικες) μετέβαλλαν μαζί με τη γλώσσα (τους) και το είδος αυτό της γραφής.]

Στο απόσπασμα αυτό το σημαντικώτερο είναι, ότι στην κρίσιμη φράση («άμα τη φωνή μετέβαλλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων») αποκαλύπτεται, ότι οι Φοίνικες-Γεφυραίοι, που πήγαν στην Βοιωτία με τον Κάδμο, έφεραν από την Φοινίκη κάποια γραφή τους, αλλά καθώς οι Φοίνικες άλλαξαν τη γλώσσα τους (έμαθαν πια δηλαδή τα Ελληνικά), άλλαξαν και αυτή τη γραφή τους (έγραφαν πια δηλαδή με την υπάρχουσα στη Βοιωτία πανάρχαια ελληνική γραφή). Στη δήλωση λοιπόν αυτή του Ηροδότου οι μεταφραστές δίνουν το νόημα, ότι οι ντόπιοι Έλληνες Βοιωτοί και όχι οι Φοίνικες μετανάστες άλλαξαν την δική τους γλώσσα και γραφή και υιοθέτησαν τη φοινικική!

Στην γενικά ασυνάρτητη αυτή αναφορά στον Αλφάβητο, όπως διασώθηκε, είναι προφανείς και οι παρεμβάσεις-αλλοιώσεις που ακολουθούν στο κείμενο και που διαπράχθηκαν άγνωστο από ποιούς και πότε. Αλλά ας δούμε την ύποπτη συνέχεια του κειμένου, όπως έφθασε σ' εμάς:

«Περιοίκεον δε σφέας τα πολλά των χώρων τούτον τον χρόνον Ελλήνων Ίωνες οι παραλαβόντες διδαχή παρά των Φοινίκων τα γράμματα, μεταρυθμίσαντες σφέων ολίγα εχρέωντο, χρεώμενοι δε εφάτισαν, ώσπερ και το δίκαιον έφερε εισαγαγόντων Φοινίκων ες την Ελλάδα, Φοινίκηια κεκλήσθαι».

[Κατοικούσαν δε πέριξ αυτών (των Φοινίκων) στα περισσότερα μέρη κατ' εκείνο τον χρόνο (του Κάδμου) εκ των Ελλήνων Ίωνες, οι οποίοι παραλαβόντες διά της επαφής ή και διδασκαλίας παρά των Φοινίκων τη γραφή τους αλλάξαντες την μορφή της γραφής αυτών oλίγα μετεχειρίζοντο. Μεταχειριζόμενοι δε αυτά είπαν, καθώς ήταν δίκαιο, επειδή τα εισήγαγαν στην Ελλάδα Φοίνικες, να ονομάζωνται Φοινικά.]

Η αναφορά αυτή, κατά των Η. Τσατσόμοιρο ότι δηλαδή εκ των Ελλήνων οι Ιωνες οι κατοικούντες πέριξ των Φοινίκων παρέλαβαν τη Φοινικική γραφή και λίγα γράμματά της μεταχειρίζονταν, αφού τα τροποποίησαν, και χάριν του δικαίου, επειδή οι Φοίνικες τα εισήγαγαν στη Ελλάδα, τα ωνόμασαν Φοινικικά, αποτελεί κραυγαλέα αντίφαση και συνεπώς πρόκειται για πλαστή υποπαράγραφο, δήθεν επεξηγηματική, η οποία σκοπεύει να καταστήση αβαρή την προηγηθείσα πληροφορία «άμα τη φωνή μετέβαλλον και τον ρυθμόν των γραμμάτων». Και όμως η "Φοινικική Θεωρία" θεμελιώθηκε εξ ολοκλήρου και συντηρείται πάνω στο θεμέλιο της προφανούς αυτής πλαστογραφίας.

Η καταπτηστη "Φοινικική Θεωρία" καθιερώθηκε στην Ευρώπη σε μία εποχή που, όπως γράφει ο διαπρεπής σύγχρονος Αγγλος κλασσικός φιλόλογος S.G.Rembroke ("The Legacy of Greece,εκδ. Oxford University Press,1984), «στους Φοίνικες γενικά εδίδετο ένας ρόλος ενδιαμέσων», που ξέφευγε από οιαδήποτε πληροφορία της ιστορίας, ένας ρόλος δηλαδή μεταφορέων της σοφίας και του πολιτισμού του περιουσίου λαού του Ισραήλ στους απολίτιστους λαούς και δη στους Ελληνες. Αυτά βέβαια είναι συγχωρητέα, αφού λέγοντας περί τα τέλη του Μεσαίωνα, οπότε ο θρησκευτικός φανατισμός και ο σκοταδισμός είχαν φθάσει σε τέτοιο σημείο, ώστε να θέλουν την κόρη του Αγαμέμνονος Ιφιγένεια ως κόρη του Ιεφθά, τον Δευκαλίωνα ως Νώε, τον Απι ως σύμβουλο του Ιωσήφ, τον Απόλλωνα, τον Πρίαμο, τον Τειρεσία και τον Ορφέα ως διαστροφές του Μωυσή, την ιστορία των Αργοναυτών ως διάβαση των Ισραηλιτών από την Αίγυπτο στην Παλαιστίνη και άλλα πολλά παρόμοια. Αυτές τις επισημάνσεις τις κάνει ο Rembroke.

Και καταλήγουμε εδω: Τότε ...ο Ελληνισμός, ευρισκόμενος από άποψη εθνικής αυτοσυνειδησίας σε κωματώδη πνευματική κατάσταση και από άποψη ιστορικής αυτογνωσίας σε αφασία, ήταν εντελώς ανίκανος να υπερασπισθή την ιστορία του και τον πολιτισμό του, και γι' αυτό δεν αντιδρούσε και δεν μπορούσε να αντιδράση.

Σήμερα με την ανοχή ή και τη συνηγορία μας μας κάνουν τη γλώσσα μας "Ινδοευρωπαϊκή", τη γραφή μας "φοινικική", την Αθηνά μας και τον Σωκράτη μας "μαύρους" και τον πολιτισμό μας "αφρικανικό".

Τώρα άραγε σε ποια πνευματική κατάσταση βρισκόμαστε;

αφιερωμενο στην πιστη και αγαπημενη μου δασκαλα Βερονικα, με αφορμη την δημοσιευση στο ιστολογιο της του θεματος  "Ελληνικό Αλφάβητο: Ένας ύμνος στο Φως!"